Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2012
«ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ...
«ΚΑΜΙΑ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΣΟ Η ΛΕΣΒΙΑ ΜΟΥ
ΑΠΟ ΜΕΝΑ»
Έρως ανίκατε μάχαν,
Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις,
ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις,
φοιτάς δ’ υπερπόντιος εν τ’ αγρονόμοις αυλαίς,
καί σ’ ούτ’ αθανάτων φύξιμος
ουδείς ούθ’ αμερίων σέ γ’ ανθρώπων.
Ο δ’ έχω μέμηνεν.
Μετάφραση:
Έρωτα, που δε γονάτισες ποτέ στον πόλεμο,
Έρωτα, που ορμάς και γεμίζεις την πλάση,
που στ’ απαλά τα μάγουλα
της κόρης νυχτερεύεις,
που σεργιανάς τις θάλασσες
και των ξωμάχων τα κατώφλια,
κανείς δε σου γλυτώνει
μηδέ θνητός
μηδέ αθάνατος.
φωλιάζεις στο κορμί και το μανίζεις
Κάπως έτσι συνέλαβε ο Σοφοκλής τον έρωτα τον 5ο αιώνα π.Χ. και τον έβαλε στο «στόμα» του Χορού στην Αντιγόνη…
Ήταν η προσπάθεια του ανθρώπου να εσωκλείσει το ερωτικό συναίσθημα σε ένα κομμάτι χαρτί και η ανάγκη να μοιραστεί τον έρωτα που ένιωθε, που τον έσπρωξαν να στείλει το πρώτο ραβασάκι. Η λέξη ραβασάκι έχει σλαβική καταγωγή από το ravaš και αναφέρεται στην ερωτική επιστολή και το έμμετρο συνήθως σημείωμα που στέλνεται κρυφά και περιγράφει τον ανομολόγητο έρωτα που νιώθει κάποιος. Έρωτας συνήθως απαγορευμένος είτε για κοινωνικούς λόγους, είτε λόγω της απόστασης, είτε επειδή απλά αφορά πρόσωπο το ιδίου φύλου. Αν και είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθεί το πρώτο ραβασάκι της ιστορίας, ωστόσο σε όλες τις εποχές αποτέλεσε τον «Δούρειο ίππο» για την αγάπη.
Από τους γνωστότερους εκπροσώπους της ερωτικής επιστολογραφίας που αποτέλεσε και ξεχωριστό λογοτεχνικό είδος, υπήρξε ο αρχαίος Έλληνας Αλκίφρων. Έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. και συνέταξε 116 επιστολές τόσο ανδρών προς γυναίκες, όσο και το αντίστροφο. Πιο γνωστή επιστολή του ήταν αυτή που ο γνωστός κωμωδιογράφος Μένανδρος έστειλε σε μια άσημη κοπέλα, τη Γλυκερία.
Ο έρωτας με «άρμα» την ποίηση, θα υμνηθεί και στα Ρωμαϊκά χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Κάτουλλος, που έγραψε ελεγειακά ποιήματα και επιγράμματα αφιερωμένα στον ατυχή του έρωτα, με την εταίρα Λεσβία. Το όνομά της ήταν στην πραγματικότητα παρατσούκλι της Clodia, μιας παντρεμένης, πανέμορφης, έμπειρης και συνάμα δολοπλόκας γυναίκας, με την οποία διατηρούσε δεσμό ο ποιητής. Αν και η ίδια είχε τη δύναμη να κατευθύνει τις πράξεις και την καρδιά του Κάτουλλου, συγχρόνως τον ταλαιπωρούσε με τις παράλληλες σχέσεις που διατηρούσε.
Καμιά δεν αγαπήθηκε στον κόσμο άλλη γυναίκα,
όσο η Λεσβία μου αγαπήθηκε από μένα.
ποτέ δεσμός δε βρέθηκε που νά ΄χει τόση πίστη,
όση έδειξα εγώ στον έρωτα για σένα.
Αυτή η πάλη του έρωτα και της έλξης που ένιωθε ο ποιητής, με το μίσος για τις απιστίες της Λεσβίας θα αποτυπωθεί σε αρκετά έργα του.
Μισώ κι αγαπώ.
Γιατί το κάνω; Δεν ξέρω,
το νιώθω να συμβαίνει
και σταυρώνομαι.
Στο Βυζάντιο του 14ου με 15ου αιώνα, ο έρωτας θα χαρακτεί για ακόμη μία φορά στα λογοτεχνικά κείμενα της εποχής. Κυρίαρχο είδος αυτή τη φορά θα αποτελέσει το ερωτικό ιπποτικό μυθιστόρημα. Οι ερωτικές ιστορίες του ζευγαριού που αγαπιέται, αλλά παρεμβάλλονται ανυπέρβλητα εμπόδια και δυσκολίες που πρέπει να υπερκεραστούν, πριν το αίσιο τέλος, θα εμπεριέχουν και «ραβασάκια» της εποχής. Αυτά ονομάζονταν «πιττάκια». Επρόκειτο για λυρικά ποιήματα που είχαν τη μορφή της ερωτικής επιστολής. Από το μυθιστόρημα της εποχής Λίβιστρος και Ροδάμνη:
Όδε δημίου χειρότερον, ωραία μου, το πιττάκιν,
έδε ληστού κακότερον τούτο το μήνυμά σου,
έδε γραφή οπού εβάσταζε σπαθίν ηκονισμένον,
οργής μαχαίριν δίστομον το εχάλκευσεν ο πόθος,
να κατακόπτη σώματα και να μερίζη αισθήσεις
έδε χαρτίν οπού έγεμεν απέσω αντί γραμμάτων
πόνους να θανατώσωσιν αιστητικάς καρδίας.
Σήμερα στη hi-tech εποχή, τα ραβασάκια αποστέλλονται ηλεκτρονικά με e-mail ή μέσω κινητών. Παράλληλα δεν αποτελούν προνόμιο μόνο των ερωτευμένων, καθώς τέτοια σημειώματα τα συνηθίζουν η Τρόικα, οι πολιτικοί αρχηγοί και η εφορία… Love is in the air… ( λοβ ιζ ιν δι ερ).
http://www.mixanitouxronou.gr/blog/2012/02/13/383-ravasakia%CE%A3%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1
ΑΠΟ ΜΕΝΑ»
Έρως ανίκατε μάχαν,
Έρως, ός εν κτήμασι πίπτεις,
ός εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις,
φοιτάς δ’ υπερπόντιος εν τ’ αγρονόμοις αυλαίς,
καί σ’ ούτ’ αθανάτων φύξιμος
ουδείς ούθ’ αμερίων σέ γ’ ανθρώπων.
Ο δ’ έχω μέμηνεν.
Μετάφραση:
Έρωτα, που δε γονάτισες ποτέ στον πόλεμο,
Έρωτα, που ορμάς και γεμίζεις την πλάση,
που στ’ απαλά τα μάγουλα
της κόρης νυχτερεύεις,
που σεργιανάς τις θάλασσες
και των ξωμάχων τα κατώφλια,
κανείς δε σου γλυτώνει
μηδέ θνητός
μηδέ αθάνατος.
φωλιάζεις στο κορμί και το μανίζεις
Κάπως έτσι συνέλαβε ο Σοφοκλής τον έρωτα τον 5ο αιώνα π.Χ. και τον έβαλε στο «στόμα» του Χορού στην Αντιγόνη…
Ήταν η προσπάθεια του ανθρώπου να εσωκλείσει το ερωτικό συναίσθημα σε ένα κομμάτι χαρτί και η ανάγκη να μοιραστεί τον έρωτα που ένιωθε, που τον έσπρωξαν να στείλει το πρώτο ραβασάκι. Η λέξη ραβασάκι έχει σλαβική καταγωγή από το ravaš και αναφέρεται στην ερωτική επιστολή και το έμμετρο συνήθως σημείωμα που στέλνεται κρυφά και περιγράφει τον ανομολόγητο έρωτα που νιώθει κάποιος. Έρωτας συνήθως απαγορευμένος είτε για κοινωνικούς λόγους, είτε λόγω της απόστασης, είτε επειδή απλά αφορά πρόσωπο το ιδίου φύλου. Αν και είναι πολύ δύσκολο να ανιχνευθεί το πρώτο ραβασάκι της ιστορίας, ωστόσο σε όλες τις εποχές αποτέλεσε τον «Δούρειο ίππο» για την αγάπη.
Από τους γνωστότερους εκπροσώπους της ερωτικής επιστολογραφίας που αποτέλεσε και ξεχωριστό λογοτεχνικό είδος, υπήρξε ο αρχαίος Έλληνας Αλκίφρων. Έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. και συνέταξε 116 επιστολές τόσο ανδρών προς γυναίκες, όσο και το αντίστροφο. Πιο γνωστή επιστολή του ήταν αυτή που ο γνωστός κωμωδιογράφος Μένανδρος έστειλε σε μια άσημη κοπέλα, τη Γλυκερία.
Ο έρωτας με «άρμα» την ποίηση, θα υμνηθεί και στα Ρωμαϊκά χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Κάτουλλος, που έγραψε ελεγειακά ποιήματα και επιγράμματα αφιερωμένα στον ατυχή του έρωτα, με την εταίρα Λεσβία. Το όνομά της ήταν στην πραγματικότητα παρατσούκλι της Clodia, μιας παντρεμένης, πανέμορφης, έμπειρης και συνάμα δολοπλόκας γυναίκας, με την οποία διατηρούσε δεσμό ο ποιητής. Αν και η ίδια είχε τη δύναμη να κατευθύνει τις πράξεις και την καρδιά του Κάτουλλου, συγχρόνως τον ταλαιπωρούσε με τις παράλληλες σχέσεις που διατηρούσε.
Καμιά δεν αγαπήθηκε στον κόσμο άλλη γυναίκα,
όσο η Λεσβία μου αγαπήθηκε από μένα.
ποτέ δεσμός δε βρέθηκε που νά ΄χει τόση πίστη,
όση έδειξα εγώ στον έρωτα για σένα.
Αυτή η πάλη του έρωτα και της έλξης που ένιωθε ο ποιητής, με το μίσος για τις απιστίες της Λεσβίας θα αποτυπωθεί σε αρκετά έργα του.
Μισώ κι αγαπώ.
Γιατί το κάνω; Δεν ξέρω,
το νιώθω να συμβαίνει
και σταυρώνομαι.
Στο Βυζάντιο του 14ου με 15ου αιώνα, ο έρωτας θα χαρακτεί για ακόμη μία φορά στα λογοτεχνικά κείμενα της εποχής. Κυρίαρχο είδος αυτή τη φορά θα αποτελέσει το ερωτικό ιπποτικό μυθιστόρημα. Οι ερωτικές ιστορίες του ζευγαριού που αγαπιέται, αλλά παρεμβάλλονται ανυπέρβλητα εμπόδια και δυσκολίες που πρέπει να υπερκεραστούν, πριν το αίσιο τέλος, θα εμπεριέχουν και «ραβασάκια» της εποχής. Αυτά ονομάζονταν «πιττάκια». Επρόκειτο για λυρικά ποιήματα που είχαν τη μορφή της ερωτικής επιστολής. Από το μυθιστόρημα της εποχής Λίβιστρος και Ροδάμνη:
Όδε δημίου χειρότερον, ωραία μου, το πιττάκιν,
έδε ληστού κακότερον τούτο το μήνυμά σου,
έδε γραφή οπού εβάσταζε σπαθίν ηκονισμένον,
οργής μαχαίριν δίστομον το εχάλκευσεν ο πόθος,
να κατακόπτη σώματα και να μερίζη αισθήσεις
έδε χαρτίν οπού έγεμεν απέσω αντί γραμμάτων
πόνους να θανατώσωσιν αιστητικάς καρδίας.
Σήμερα στη hi-tech εποχή, τα ραβασάκια αποστέλλονται ηλεκτρονικά με e-mail ή μέσω κινητών. Παράλληλα δεν αποτελούν προνόμιο μόνο των ερωτευμένων, καθώς τέτοια σημειώματα τα συνηθίζουν η Τρόικα, οι πολιτικοί αρχηγοί και η εφορία… Love is in the air… ( λοβ ιζ ιν δι ερ).
http://www.mixanitouxronou.gr/blog/2012/02/13/383-ravasakia%CE%A3%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ!
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Ο ι Έλληνες βρήκαμε το δικό μας τρόπο να ευχαριστήσουμε όλη την Ευρώπη για το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης που εισπράξαμε σήμερα. Στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά από τη Βουλή, συγκεντρώθηκαν μαθητές και διαδηλωτές κι ευχαρίστησαν με μοναδικό τρόπο την Ευρώπη που βγήκε σήμερα στους δρόμους με σύνθημα «We are all Greeks» δηλαδή είμαστε όλοι Έλληνες, προκειμένου να συμπαρασταθεί στον ελληνικό λαό.
Οι Έλληνες διαδηλωτές στο σύνταγμα κρατούσαν πλακάτ, σχηματίζοντας τα ονόματα των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων στις οποίες έλαβαν χώρα εκδηλώσεις συμπαράστασης. Η φωτογραφία είναι πραγματική συγκλονιστική. Ευχαριστούμε Ευρώπη!
http://www.newsinnews.gr/index.php/2011-10-06-08-45-9/6921-2012-02-18-21-50-36
Ο ι Έλληνες βρήκαμε το δικό μας τρόπο να ευχαριστήσουμε όλη την Ευρώπη για το κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης που εισπράξαμε σήμερα. Στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά από τη Βουλή, συγκεντρώθηκαν μαθητές και διαδηλωτές κι ευχαρίστησαν με μοναδικό τρόπο την Ευρώπη που βγήκε σήμερα στους δρόμους με σύνθημα «We are all Greeks» δηλαδή είμαστε όλοι Έλληνες, προκειμένου να συμπαρασταθεί στον ελληνικό λαό.
Οι Έλληνες διαδηλωτές στο σύνταγμα κρατούσαν πλακάτ, σχηματίζοντας τα ονόματα των μεγάλων ευρωπαϊκών πόλεων στις οποίες έλαβαν χώρα εκδηλώσεις συμπαράστασης. Η φωτογραφία είναι πραγματική συγκλονιστική. Ευχαριστούμε Ευρώπη!
http://www.newsinnews.gr/index.php/2011-10-06-08-45-9/6921-2012-02-18-21-50-36
ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΔΑΞΤΕ.... ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ
Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς
«Εκ των γραμμάτων γεννάται η προκοπή και λάμπουν τα έθνη»
Ρήγας Φερραίος
«Εις των Φράγκων υποσχέσεις μη στηρίζετε ελπίδας/ Έμπορος ο βασιλεύς των αγοράζει και πωλεί/ Εις των τέκνων σας τας λόγχας και ασπίδας και κοπίδας,/ Εις αυτά, αυτά και μόνον η ελπίς ας στηριχθεί./ Από τους αγρίους Τούρκους και τους πονηρούς Λατίνους/ Όσο δυνατοί κι αν είσθε δεινούς τρέχετε κινδύνους» (Κ. Σαρδέλη, «Η Ρωμηοσύνη και ο Φώτης Κόντογλου», εκδ. «Αστήρ», σελ. 47).
Το ποίημα, το παραπάνω απόσπασμα, δεν είναι γραμμένο, όπως θα περίμενε κανείς, από Ρωμηό. Είναι του λόρδου Βύρωνα από το έργο του «Δον Ζουάν». Δυστυχώς το μόνο που διδάσκει η ιστορία είναι ότι κανείς δεν διδάσκεται απ’ αυτήν.
Οι Λατίνοι, οι Φραγκογερμανοί είναι πονηροί, γράφει ο ποιητής, τα δάνειά τους, η μνημονιακή φρίκη, τα φάρμακά τους, μας εξοντώνουν.
«Τρία πράγματα εχάλασαν την Ρωμανίαν όλην, ο φθόνος, η φιλαργυρία και η κενή ελπίδα», έλεγε ένας παροιμιακός λόγος των χρόνων της Άλωσης της Πόλης. Ας προσέξουμε την «κενή ελπίδα», τα «λόγια τα παχιά», τα «λιθάρια στον τουρβά», όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης.
Το ζητούμενο σήμερα είναι ο απεγκλωβισμός, η απελευθέρωσή μας από το καταδιεφθαρμένο κομματικό κράτος, η καινή, και όχι η κενή, ελπίδα. Πού να την βρούμε όμως, πώς θα απεκδυθούμε το ξεραμένο φιδόδερμα του κενού, της θλίψης, της παραίτησης;
Κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη και έχω ενώπιόν μου 25 παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερές ελπίδες, γέλια τραγανιστά, όλο φως η αίθουσα. (Μα και η λέξη αίθουσα, φως σημαίνει. Εκπληκτικά τα παιχνιδίσματα της γλώσσας μας. Το αρχαίο ρήμα αίθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ανάβω. Από το ρήμα αυτό παράγεται η αίθουσα).
Σκέφτομαι, όλοι μας περιμένουμε τον Ένα, τον χαρισματικό, τον ηγέτη «για να μας βγάλει από την κρίση». Εις μάτην. «Το της πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι». Μας κατάντησαν σαν τα μούτρα τους, από μπακίρι, χρυσό δεν βγάζεις. Αλλού βρίσκεται η λύση. Γυρίζω πίσω, μνημονεύω Διονύσιο Σολωμό. Το 1842, την ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ανάστασης του Γένους, γράφει σε γράμμα του στον Τερτσέτη, τον απομνημονευματογράφο του Κολοκοτρώνη:
«Είναι 21 χρόνια που σαν σήμερα η Ελλάδα έσπασε τις αλυσίδες. Η μέρα αυτή του Ευαγγελισμού είναι μέρα για χαρά και δάκρυα. Χαρά για τα μελλούμενα, δάκρυα για την σκλαβιά την περασμένη. Και για το σήμερα τι να πω; Η διαφθορά είναι τόσο γενική κι έχει ρίζες τόσο βαθιές, που σε κάνει να σαστίζεις. Μόνο όταν τα αίτια της διαφθοράς εξολοθρευτούν πέρα για πέρα, θα μπορέσουμε να έχουμε μιαν ηθική αναγέννηση. Τότε το μέλλον μας θα είναι μεγάλο, όταν όλα στηριχτούν στην ηθική, όταν θριαμβεύσει η δικαιοσύνη, όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν, όχι για μάταιη επίδειξη (σ.σ.: οι «νεόπλουτοι της μάθησης» όπως έλεγε ο Σεφέρης), παρά για όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από Παιδεία και από μόρφωση εθνική. Τότε θα έχουμε – ή μάλλον θα έχουν τα παιδιά μας – μιαν ηθική αναγέννηση και το μέλλον της πατρίδας μας θα είναι μεγάλο».
Σκέφτομαι, μες στην τάξη, έχοντας μπροστά μου την αθωότητα του παραδείσου, τα παιδιά, ότι από εδώ, την τάξη, πρέπει να αρχίσει το ανέβασμα. Απαραίτητη προϋπόθεση η αίσθηση του Χρέους. Στην πατρίδα ανήκουμε, δεν μας ανήκει. Η ιθαγένεια είναι δάνειο, που όσο το υπηρετείς και το αποπληρώνεις, κάθε στιγμή της ζωή σου, συμβάλλεις στην «τεκνογονία της αρετής». Είναι «ζυγός χρηστός και φορτίον ελαφρόν» η διακονία της πατρίδας.
Έχω πάντα κατά νου ότι ζούμε, έχει ειπωθεί από τον Χατζηδάκι, μια νέα Τουρκοκρατία, ύπουλη και δολερή. Ο εξευρωπαϊσμός μας ήταν το καλλιτεχνικό όνομα της νέας δουλείας.
Η παιδεία, η διδαχή ημών των δασκάλων, να λάβει την μορφή του «Κρυφού Σχολειού». Δεν είναι ώρα για πολλές γραμματικές, φλυαρίες των άχρηστων βιβλίων, ανούσιες παπαγαλίες. Ας πεταχτούν στην άκρη τα βιβλία και ας μιλήσει η καρδιά. Παλιά υπήρχε ένα μάθημα, που το έλεγαν «πατριδογνωσία». Αυτό δεν θέλουν σήμερα οι μαθητές μας; Να γνωρίσουν την πατρίδα τους.
Αυτό που βλέπουμε και βλέπουν τα άγουρα μάτια σήμερα δεν είναι ο τόπος μας, «αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει με πίκρα ανείπωτη ο Σεφέρης.
Το μάθημα της «Πατριδογνωσίας», η νοσταλγία του τόπου, να γίνει νόστος («νόστιμο ήμαρ»), να γυρίσουμε πίσω, να επιστρέψουμε, «ελθόντες εις εαυτόν», στο ένδοξο καλυβάκι μας και να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Στο Δημοτικό σχολείο μπορεί να γίνει αυτό. Προλαβαίνουμε. Οι ψυχές των μικρών παιδιών δεν έχουν σακατευτεί από τα δηλητήρια που «χάλασαν» τις γενιές της «Αλλαγής». Αφήσαμε τόσα χρόνια την παιδεία, την μόρφωση των Ελλήνων στα χέρια της ψευτοπροοδευτικής λέπρας, των σαλταδόρων και καταντήσαμε ρεντίκολο της Οικουμένης. Η λεγόμενη κρίση είναι συνέπεια μιας ορισμένης παιδείας. Εφ’ όσον αυτή η Παιδεία του χαβαλέ, της κατάληψης, του ασύλου, της μετριοκρατίας των εκπαιδευτικών ευθύνεται για την φρίκη, οφείλουμε να την πετάξουμε εκεί που ανήκει: στον υπόνομο της ιστορίας. (Όσοι διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας, τα τελευταία 30-40 χρόνια, θέλουν... κρέμασμα).
Ξέρω, εκ πείρας, ότι το να διδάσκεις σήμερα, «ψυχή και Χριστό», εν μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, που ασκούν οι αριστερόφωνοι συνδικαλιστές, είναι δύσκολο. Στοχοποιείσαι. Η συνταγή γνωστή: «Εξόντωση διά της γραφικότητας». Μα θέλει αρετή και τόλμη η ελεύθερη διδασκαλία. «Ουδείς καθεύδων έστησεν τρόπαιον» (Μ. Βασίλειος) Ας τσιρίζουν οι... παιδοκτόνοι. (Παιδοκτόνους ονομάζει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τους γονείς και διδασκάλους, πουν αμελούν την σωστή αγωγή των παιδιών. «Τούτους εγώ... και αυτών των παιδοκτόνων χείρους είναι φαίην αν». Και από παιδοκτόνους χειρότεροι... ΕΠΕ 24, 468 «προς πιστόν πατέρα»).
Αυτή η παιδοκτονία, η μη ανατροφή και μόρφωση των παιδιών με τα «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμάς), πρέπει, εσχάτη ώρα εστί, πρέπει να σταματήσει. Η γνώμη του αγίου Χρυσοστόμου έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από της κάθε ανθυπομετριότητας που τάχα και υπουργεί την εκπαίδευση.
Επαναλαμβάνω: πετάξτε, όσοι πιστοί, όσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, τα βιβλία για μία ώρα την ημέρα στην άκρη. Διδάσκουμε στα παιδιά τι χάσαμε, τι έχουμε, τι μας πρέπει. Δεν φοβόμαστε την... σκόνη της ιστορίας. «Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Να πιάσουμε πάλι την διήγηση από την αρχή, να τους διδάξουμε δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία. Να αποστηθίσουν, ή καλύτερα, «να εσωστηθίσουν», όπως έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, αυτά τα δύο «μαθήματα».
http://eleftheriskepsii.blogspot.com/2012/01/blog-post_5454.html
Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ του JOHN HOLLOWAY
Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ Σ’ ΕΝΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
Η οργή που εκδηλώθηκε στις ελληνικές πόλεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας εμπνέει όλους όσους υποφέρουν προς όφελος των τραπεζών και των πλουσίων.
Δε μου αρέσει η βία. Δεν πιστεύω ότι μπορούν να κερδηθούν πολλά καίγοντας τράπεζες και σπάζοντας παράθυρα. Κι όμως νιώθω ένα κύμα ευχαρίστησης, όταν βλέπω τις αντιδράσεις στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της Ελλάδας απέναντι στη ψήφιση των μέτρων, που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε., από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ακόμα παραπέρα: αν δεν υπήρχε αυτή η έκρηξη οργής, θα είχα βυθιστεί σε μια θάλασσα κατάθλιψης.
Η χαρά μου οφείλεται στο γεγονός πως βλέπω τα ποδοπατημένα σκουλήκια να γυρίζουν και να βρυχώνται. Η χαρά να βλέπω αυτά τα μάγουλα που έχουν χτυπηθεί χιλιάδες φορές να ανταποδίδουν το χτύπημα. Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από ανθρώπους να δεχτούν πειθήνια την τρομακτική μείωση του βιοτικού επιπέδου, που τα μέτρα λιτότητας συνεπάγονται; Θέλουμε απλώς να συμφωνήσουν ότι το τεράστιο δημιουργικό δυναμικό από τόσους πολλούς νέους ανθρώπους θα πρέπει να εγκαταλειφθεί, τα ταλέντα τους να παγιδευτούν σε μια ζωή μακροχρόνιας ανεργίας; Κι όλα αυτά, απλώς για να διατηρηθεί ένα καπιταλιστικό σύστημα που εδώ και καιρό έχει περάσει η ημερομηνία λήξης του και που πλέον δεν προσφέρει στον κόσμο τίποτα εκτός από καταστροφή. Για τους Έλληνες, η πειθήνια αποδοχή των μέτρων θα σήμαινε να πολλαπλασιάσουν την ύφεση με κατάθλιψη, την ύφεση ενός αποτυχημένου συστήματος σε συνδυασμό με την κατάθλιψη της χαμένης αξιοπρέπειας.
Η βιαιότητα της αντίδρασης στην Ελλάδα είναι μια κραυγή που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Πόσο καιρό ακόμα θα καθόμαστε και θα βλέπουμε τον κόσμο να ξεσκίζεται από αυτούς τους βάρβαρους, τους πλούσιους, τις τράπεζες; Πόσο καιρό θα καθόμαστε και θα παρακολουθούμε τις ανισότητες να αυξάνονται, το σύστημα υγείας να απορυθμίζεται, την εκπαίδευση να υποβαθμίζεται σε άκριτη ανοησία, τα παγκόσμια αποθέματα νερού να ιδιωτικοποιούνται, τις κοινότητες να αφανίζονται και τη γη να ξεσκίζεται για τα κέρδη μεταλλευτικών εταιριών;
Η επίθεση, που είναι έντονη στην Ελλάδα, λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο. Παντού το χρήμα υποβάλλει την ανθρώπινη και μη ανθρώπινη ζωή στη λογική του, στη λογική του κέρδους. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά η ένταση και το εύρος της επίθεσης είναι καινούρια, καθώς καινούρια είναι επίσης, η γενική επίγνωση ότι η τρέχουσα δυναμική είναι μια δυναμική θανάτου, που είναι πιθανό να οδηγεί όλους μας προς τον αφανισμό της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη.
Όταν οι πολυμαθείς σχολιαστές εξηγούν τις λεπτομέρειες των τελευταίων διαπραγματεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων για το μέλλον της ευρωζώνης, ξεχνούν να αναφέρουν ότι το αντικείμενο της φαιδρής διαπραγμάτευσης είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.
Είμαστε όλοι Έλληνες. Είμαστε όλοι υποκείμενα που η υποκειμενικότητά τους απλά ισοπεδώνεται από τον οδοστρωτήρα μιας ιστορίας που αποφασίζεται από την κίνηση των χρηματαγορών. Ή έτσι φαίνεται κι έτσι θέλουν να είναι. Εκατομμύρια Ιταλοί διαδήλωσαν ξανά και ξανά εναντίον του Silvio Berlousconi, αλλά ήταν οι αγορές που τον έριξαν. Το ίδιο και στην Ελλάδα: από διαδήλωση σε διαδήλωση ενάντια στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά τελικά ήταν οι αγορές που τον απέρριψαν. Και στις δύο περιπτώσεις, πιστοί και δοκιμασμένοι υπηρέτες του χρήματος διορίστηκαν για να αντικαταστήσουν τους έκπτωτους πολιτικούς, χωρίς καν το πρόσχημα της λαϊκής ετυμηγορίας. Αυτό δεν είναι ιστορία που γράφεται από τους πλούσιους και τους ισχυρούς, παρόλο που σίγουρα αυτοί ωφελούνται: είναι ιστορία που γράφεται από μια δυναμική που κανείς δεν ελέγχει, μια δυναμική που καταστρέφει τον κόσμο, αν την αφήσουμε.
Οι φλόγες στην Αθήνα είναι φλόγες οργής κι εμείς αγαλλιάζουμε μαζί τους. Όμως, η οργή είναι επικίνδυνη. Αν προσωποποιηθεί ή στραφεί απέναντι σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων (π.χ. τους Γερμανούς), μπορεί πολύ εύκολα να γίνει αμιγώς καταστρεπτική. Δεν είναι τυχαίο που ο πρώτος που παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για το τελευταίο πακέτο μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα ήταν ο αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος, του ΛΑ.Ο.Σ. Η οργή μπορεί εύκολα να γίνει εθνικιστική, ακόμα και φασιστική οργή: η οργή που δεν κάνει τίποτα για να βελτιώσει τον κόσμο. Είναι λοιπόν σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι η οργή μας δεν είναι οργή απέναντι στους Γερμανούς, ούτε καν απέναντι στην Angela Merkel ή στον David Cameron ή στον Nicolas Sarcozy. Αυτοί οι πολιτικοί είναι απλά αλαζονικά και θλιβερά σύμβολα του πραγματικού αντικειμένου της οργής μας- της κυριαρχίας του χρήματος, της καθυπόταξης όλης της ζωής στη λογική του κέρδους.
Αγάπη και οργή, οργή και αγάπη. Η αγάπη είναι ένα σημαντικό μοτίβο στους αγώνες που έχουν επαναπροσδιορίσει το νόημα της πολιτικής τον τελευταίο χρόνο, ένα συνεχές μοτίβο των κινημάτων Occupy, ένα βαθύ συναίσθημα ακόμα και στην καρδιά των πιο βίαιων ταραχών σε πολλά μέρη του κόσμου. Όμως η αγάπη βαδίζει χέρι χέρι με την οργή, την οργή του «πώς τολμάνε να κλέβουν τις ζωές μας, πώς τολμάνε να μας συμπεριφέρονται ως αντικείμενα». Η οργή ενός διαφορετικού κόσμου που προσπαθεί να εισβάλλει μέσα από την αισχρότητα του κόσμου που μας περιβάλλει.
Αυτή η ανάδυση ενός διαφορετικού κόσμου δεν είναι απλά ζήτημα οργής, παρόλο που η οργή είναι μέρος του. Συμπεριλαμβάνει αναγκαστικά την υπομονετική οικοδόμηση ενός διαφορετικού τρόπου να κάνουμε πράγματα, τη δημιουργία διαφορετικών μορφών κοινωνικής συνοχής και αμοιβαίας υποστήριξης. Πίσω από το θέαμα των φλεγόμενων τραπεζών στην Ελλάδα υπάρχει μια βαθύτερη διαδικασία, ένα πιο ήσυχο κίνημα ανθρώπων που αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο για μετακινήσεις, λογαριασμούς ρεύματος, διόδια, δάνεια: ένα κίνημα, γεννημένο από αναγκαιότητα και φρόνημα, ανθρώπων που οργανώνουν αλλιώς τις ζωές τους, δημιουργώντας κοινότητες αμοιβαίας υποστήριξης και δίκτυα σίτισης, καταλαμβάνουν άδεια σπίτια και γη, δημιουργούν κοινά πάρκα, επιστρέφουν στην ύπαιθρο, γυρνάνε την πλάτη τους στους πολιτικούς (που φοβούνται να εμφανιστούν στον δρόμο) και δημιουργούν αμεσοδημοκρατικά μορφώματα για τη λήψη συλλογικών αποφάσεων. Ίσως ακόμα ανεπαρκή , ακόμα πειραματικά, αλλά ζωτικής σημασίας. Πίσω από τις θεαματικές φωτιές, είναι αυτή η αναζήτηση και η δημιουργία ενός διαφορετικού τρόπου ζωής που θα καθορίσει το μέλλον της Ελλάδας και του κόσμου.
Το ερχόμενο Σάββατο έχουν καλεστεί ανά τον κόσμο δράσεις για την υποστήριξη της εξέγερσης στην Ελλάδα. Είμαστε όλοι Έλληνες.
Μετάφραση: Γιώργος Μαριάς
ΠΗΓΗ: http://ilesxi.wordpress.com/\
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/eimaste-oloi-ellines-toy-john-holloway
Η οργή που εκδηλώθηκε στις ελληνικές πόλεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας εμπνέει όλους όσους υποφέρουν προς όφελος των τραπεζών και των πλουσίων.
Δε μου αρέσει η βία. Δεν πιστεύω ότι μπορούν να κερδηθούν πολλά καίγοντας τράπεζες και σπάζοντας παράθυρα. Κι όμως νιώθω ένα κύμα ευχαρίστησης, όταν βλέπω τις αντιδράσεις στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της Ελλάδας απέναντι στη ψήφιση των μέτρων, που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε., από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ακόμα παραπέρα: αν δεν υπήρχε αυτή η έκρηξη οργής, θα είχα βυθιστεί σε μια θάλασσα κατάθλιψης.
Η χαρά μου οφείλεται στο γεγονός πως βλέπω τα ποδοπατημένα σκουλήκια να γυρίζουν και να βρυχώνται. Η χαρά να βλέπω αυτά τα μάγουλα που έχουν χτυπηθεί χιλιάδες φορές να ανταποδίδουν το χτύπημα. Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από ανθρώπους να δεχτούν πειθήνια την τρομακτική μείωση του βιοτικού επιπέδου, που τα μέτρα λιτότητας συνεπάγονται; Θέλουμε απλώς να συμφωνήσουν ότι το τεράστιο δημιουργικό δυναμικό από τόσους πολλούς νέους ανθρώπους θα πρέπει να εγκαταλειφθεί, τα ταλέντα τους να παγιδευτούν σε μια ζωή μακροχρόνιας ανεργίας; Κι όλα αυτά, απλώς για να διατηρηθεί ένα καπιταλιστικό σύστημα που εδώ και καιρό έχει περάσει η ημερομηνία λήξης του και που πλέον δεν προσφέρει στον κόσμο τίποτα εκτός από καταστροφή. Για τους Έλληνες, η πειθήνια αποδοχή των μέτρων θα σήμαινε να πολλαπλασιάσουν την ύφεση με κατάθλιψη, την ύφεση ενός αποτυχημένου συστήματος σε συνδυασμό με την κατάθλιψη της χαμένης αξιοπρέπειας.
Η βιαιότητα της αντίδρασης στην Ελλάδα είναι μια κραυγή που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Πόσο καιρό ακόμα θα καθόμαστε και θα βλέπουμε τον κόσμο να ξεσκίζεται από αυτούς τους βάρβαρους, τους πλούσιους, τις τράπεζες; Πόσο καιρό θα καθόμαστε και θα παρακολουθούμε τις ανισότητες να αυξάνονται, το σύστημα υγείας να απορυθμίζεται, την εκπαίδευση να υποβαθμίζεται σε άκριτη ανοησία, τα παγκόσμια αποθέματα νερού να ιδιωτικοποιούνται, τις κοινότητες να αφανίζονται και τη γη να ξεσκίζεται για τα κέρδη μεταλλευτικών εταιριών;
Η επίθεση, που είναι έντονη στην Ελλάδα, λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο. Παντού το χρήμα υποβάλλει την ανθρώπινη και μη ανθρώπινη ζωή στη λογική του, στη λογική του κέρδους. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά η ένταση και το εύρος της επίθεσης είναι καινούρια, καθώς καινούρια είναι επίσης, η γενική επίγνωση ότι η τρέχουσα δυναμική είναι μια δυναμική θανάτου, που είναι πιθανό να οδηγεί όλους μας προς τον αφανισμό της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη.
Όταν οι πολυμαθείς σχολιαστές εξηγούν τις λεπτομέρειες των τελευταίων διαπραγματεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων για το μέλλον της ευρωζώνης, ξεχνούν να αναφέρουν ότι το αντικείμενο της φαιδρής διαπραγμάτευσης είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.
Είμαστε όλοι Έλληνες. Είμαστε όλοι υποκείμενα που η υποκειμενικότητά τους απλά ισοπεδώνεται από τον οδοστρωτήρα μιας ιστορίας που αποφασίζεται από την κίνηση των χρηματαγορών. Ή έτσι φαίνεται κι έτσι θέλουν να είναι. Εκατομμύρια Ιταλοί διαδήλωσαν ξανά και ξανά εναντίον του Silvio Berlousconi, αλλά ήταν οι αγορές που τον έριξαν. Το ίδιο και στην Ελλάδα: από διαδήλωση σε διαδήλωση ενάντια στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά τελικά ήταν οι αγορές που τον απέρριψαν. Και στις δύο περιπτώσεις, πιστοί και δοκιμασμένοι υπηρέτες του χρήματος διορίστηκαν για να αντικαταστήσουν τους έκπτωτους πολιτικούς, χωρίς καν το πρόσχημα της λαϊκής ετυμηγορίας. Αυτό δεν είναι ιστορία που γράφεται από τους πλούσιους και τους ισχυρούς, παρόλο που σίγουρα αυτοί ωφελούνται: είναι ιστορία που γράφεται από μια δυναμική που κανείς δεν ελέγχει, μια δυναμική που καταστρέφει τον κόσμο, αν την αφήσουμε.
Οι φλόγες στην Αθήνα είναι φλόγες οργής κι εμείς αγαλλιάζουμε μαζί τους. Όμως, η οργή είναι επικίνδυνη. Αν προσωποποιηθεί ή στραφεί απέναντι σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων (π.χ. τους Γερμανούς), μπορεί πολύ εύκολα να γίνει αμιγώς καταστρεπτική. Δεν είναι τυχαίο που ο πρώτος που παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για το τελευταίο πακέτο μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα ήταν ο αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος, του ΛΑ.Ο.Σ. Η οργή μπορεί εύκολα να γίνει εθνικιστική, ακόμα και φασιστική οργή: η οργή που δεν κάνει τίποτα για να βελτιώσει τον κόσμο. Είναι λοιπόν σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι η οργή μας δεν είναι οργή απέναντι στους Γερμανούς, ούτε καν απέναντι στην Angela Merkel ή στον David Cameron ή στον Nicolas Sarcozy. Αυτοί οι πολιτικοί είναι απλά αλαζονικά και θλιβερά σύμβολα του πραγματικού αντικειμένου της οργής μας- της κυριαρχίας του χρήματος, της καθυπόταξης όλης της ζωής στη λογική του κέρδους.
Αγάπη και οργή, οργή και αγάπη. Η αγάπη είναι ένα σημαντικό μοτίβο στους αγώνες που έχουν επαναπροσδιορίσει το νόημα της πολιτικής τον τελευταίο χρόνο, ένα συνεχές μοτίβο των κινημάτων Occupy, ένα βαθύ συναίσθημα ακόμα και στην καρδιά των πιο βίαιων ταραχών σε πολλά μέρη του κόσμου. Όμως η αγάπη βαδίζει χέρι χέρι με την οργή, την οργή του «πώς τολμάνε να κλέβουν τις ζωές μας, πώς τολμάνε να μας συμπεριφέρονται ως αντικείμενα». Η οργή ενός διαφορετικού κόσμου που προσπαθεί να εισβάλλει μέσα από την αισχρότητα του κόσμου που μας περιβάλλει.
Αυτή η ανάδυση ενός διαφορετικού κόσμου δεν είναι απλά ζήτημα οργής, παρόλο που η οργή είναι μέρος του. Συμπεριλαμβάνει αναγκαστικά την υπομονετική οικοδόμηση ενός διαφορετικού τρόπου να κάνουμε πράγματα, τη δημιουργία διαφορετικών μορφών κοινωνικής συνοχής και αμοιβαίας υποστήριξης. Πίσω από το θέαμα των φλεγόμενων τραπεζών στην Ελλάδα υπάρχει μια βαθύτερη διαδικασία, ένα πιο ήσυχο κίνημα ανθρώπων που αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο για μετακινήσεις, λογαριασμούς ρεύματος, διόδια, δάνεια: ένα κίνημα, γεννημένο από αναγκαιότητα και φρόνημα, ανθρώπων που οργανώνουν αλλιώς τις ζωές τους, δημιουργώντας κοινότητες αμοιβαίας υποστήριξης και δίκτυα σίτισης, καταλαμβάνουν άδεια σπίτια και γη, δημιουργούν κοινά πάρκα, επιστρέφουν στην ύπαιθρο, γυρνάνε την πλάτη τους στους πολιτικούς (που φοβούνται να εμφανιστούν στον δρόμο) και δημιουργούν αμεσοδημοκρατικά μορφώματα για τη λήψη συλλογικών αποφάσεων. Ίσως ακόμα ανεπαρκή , ακόμα πειραματικά, αλλά ζωτικής σημασίας. Πίσω από τις θεαματικές φωτιές, είναι αυτή η αναζήτηση και η δημιουργία ενός διαφορετικού τρόπου ζωής που θα καθορίσει το μέλλον της Ελλάδας και του κόσμου.
Το ερχόμενο Σάββατο έχουν καλεστεί ανά τον κόσμο δράσεις για την υποστήριξη της εξέγερσης στην Ελλάδα. Είμαστε όλοι Έλληνες.
Μετάφραση: Γιώργος Μαριάς
ΠΗΓΗ: http://ilesxi.wordpress.com/\
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/eimaste-oloi-ellines-toy-john-holloway
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)