Ο... ΚΟΜΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΟΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ 3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ!

 

Ένα σπάνιο θέαμα αναμένει τους ανθρώπους, που δεν συμβαίνει σε κάθε γενιά: από τις 3 Δεκεμβρίου, ειδικά τις πρώτες πρωινές ώρες, στο βόρειο ημισφαίριο θα είναι δυνατή η παρατήρηση με γυμνό μάτι της τεράστιας φωτεινής ουράς του κομήτη ISON.

Για τους επιστήμονες το μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η διέλευση του κομήτη μέσα από το ηλιακό στέμμα, που θα συμβεί στις 28 Νοεμβρίου. Αυτό συμβαίνει πολύ σπάνια. Κάποια στιγμή ο ISON θα βρίσκεται σε απόσταση μόλις ενός εκατομμυρίου χιλιομέτρων από την επιφάνεια του Ήλιου, 150 φορές πιο κοντά απ’ ότι η Γη.

Ο Ήλιος θα θερμάνει τον πυρήνα του κομήτη, που αποτελείται από μέταλλο και πέτρα, έως τους 2760 βαθμούς Κελσίου. Ως αποτέλεσμα, όπως αναμένεται, ο κομήτης θα μπορεί να παρατηρηθεί ακόμα και την ημέρα.

 

http://www.paratiritis-news.com/?p=66925

ΤΖΟΝ ΚΕΝΝΕΝΤΙ: ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ (22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1963)

 

Ο Τζον Φιτζέραλντ «Τζακ» Κένεντι - John Fitzgerald "Jack" Kennedy ή J.F.K. ήταν Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο 35ος κατά σειρά. Στις 22 Νοεμβρίου του 1963 η Αμερική πάγωσε. Ο Τζον Φ. Κένεντι (John F. Kennedy), ο πρώτος καθολικός πρόεδρος στην ιστορία των Η.Π.Α., έπεσε νεκρός στο Ντάλας από σφαίρες ελεύθερου σκοπευτή.

Μαζί με τον πρόεδρο κάτι πέθανε μέσα στον αμερικανικό λαό. Πέθανε ο ιδεαλισμός και η αθωότητα των Αμερικανών δίνοντας έτσι τροφή στους συνομωσιολόγους να κάνουν λόγο για κάτι παραπάνω από μια πολιτική δολοφονία, να αναφέρονται ακόμη και σε τελετουργική θυσία.

Έχουν γραφτεί πάρα πολλά βιβλία τα οποία παρουσιάζουν τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι ως αποτέλεσμα συνωμοσίας και για να αναφερθούμε και μόνο στο καθένα από αυτά θα έπρεπε να αφιερώσουμε ένα ολόκληρο βιβλίο. Σύμφωνα με τις επικρατούσες θεωρίες συνωμοσίας ο Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ (Lee Harvey Oswald) πυροβόλησε τον Τζον Κένεντι μόνος του ή σε συνεργασία με άλλους σκοπευτές ή απλώς υπήρξε έναν κορόιδο, στο οποίο φόρτωσαν την ευθύνη της δολοφονίας του Aμερικανού προέδρου οι πραγματικοί δολοφόνοι.

Εδώ και πενήντα χρόνια δεν έχουν σταματήσει στιγμή να υφαίνονται θεωρίες συνωμοσίας γύρω από την δολοφονία του Κένεντι και μάλλον θα συνεχίσουν για πολύ ακόμη. Μερικά πάντως γεγονότα είναι αναμφισβήτητα: η πλειοψηφία των μαρτύρων ανέφεραν πως οι πυροβολισμοί έρχονταν από έναν λοφίσκο και όχι από το παράθυρο του Όσβαλντ στο Texas School Book Depository.

Ο Όσβαλντ ήταν ένας μέτριος σκοπευτής κι όμως, σύμφωνα με την επίσημη θεωρία, πυροβόλησε εύστοχα τρεις φορές μέσα σε δύο μόλις δευτερόλεπτα! Η τελευταία κυβερνητική έρευνα, δεν συμφώνησε με το πόρισμα της Επιτροπής Γουόρεν, καθώς συμπέρανε πως υπήρχαν τουλάχιστον δύο σκοπευτές εκείνη την ημέρα στην Dealy Plaza του Ντάλας.

Κι ακόμη, με την υπόθεση αυτή ποτέ δεν ασχολήθηκε σοβαρά το αμερικανικό νομικό σύστημα κυρίως από έλλειψη σοβαρών στοιχείων. Έτσι η υπόθεση της δολοφονίας του προέδρου Κένεντι παραμένει ουσιαστικά ανοικτή.

 Η C.I.A. έκρυψε ή κατέστρεψε κανείς δεν ξέρει πόσα έγγραφα, που θα έριχναν φως στο υπόβαθρο της δολοφονίας του προέδρου Κένεντι. Ορισμένα από αυτά τα «χαμένα» έγγραφα είχαν σχέση με την απόλυτα μυστική συμμαχία της με τον Φιντέλ Κάστρο.

Ο πρώην διευθυντής της C.I.A. Ρίτσαρντ Χελμς, «Ο Άνθρωπος που Κρατούσε τα Μυστικά», είπε ψέματα στην Επιτροπή Γουόρεν (Warren Commission), όπου κατέθεσε πως η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών ποτέ δεν επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τον Λη Χάρβεϊ Όσβαλντ ως επαφή. Στην πραγματικότητα το 1960, σύμφωνα μ’ ένα εσωτερικό μνημόνιο της C.I.A., η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον «μυστηριώδη» Όσβαλντ.

Η C.I.A. είχε στη διάθεσή της μια κασέτα από τη περιβόητη επίσκεψη του Όσβαλντ στην Πόλη του Μεξικού το καλοκαίρι του 1963, λίγους μόλις μήνες πριν από τη δολοφονία του προέδρου Κένεντι. Ο Όσβαλντ -ή κάποιος που προσποιούνταν τον Όσβαλντ ή κάποιος που αναγνωρίστηκε ως Όσβαλντ- πήγε στις πρεσβείες της Κούβας και της Σοβιετικής Ένωσης στην Πόλη του Μεξικού, για να ζητήσει βίζα προκειμένου να ταξιδέψει στην Κούβα του Κάστρο.

Αναφέρθηκε πως ο Όσβαλντ συναντήθηκε με Σοβιετικούς πράκτορες και προσπάθησε να πάρει μια βίζα για να επιστρέψει στη Σοβιετική Ένωση, από όπου ως γνωστόν είχε αυτομολήσει (και επέστρεψε στις Η.Π.Α. με την Ρωσίδα σύζυγό του χωρίς ουσιαστικά εμπόδια εκ μέρους των Σοβιετικών). Γιατί άραγε;

Πάνω σ’ αυτό υπάρχουν πολλές θεωρίες. Ίσως ο Όσβαλντ να είχε αποξενωθεί από την «τρέλα» που τον είχε κτυπήσει στα νιάτα του για το μεγαλείο του μαρξισμού. Ίσως να εργάζονταν για λογαριασμό κάποιας μυστικής υπηρεσίας, που συντόνιζε τις επιχειρήσεις κατά της Κούβας του Κάστρο -και υπήρχαν αρκετές την περίοδο εκείνη.

Ή ίσως κάποιος προσπαθούσε να κάνει τον Όσβαλντ να φαίνεται σαν ένας κομμουνιστής, και ως τέτοιος, θα ενέπλεκε τους Σοβιετικούς στη δολοφονία του αμερικανού προέδρου. Μάλιστα μετά τη δολοφονία υπήρξε μια προσπάθεια της C.I.A. να δείξει ως ηθικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Κένεντι τον Κάστρο ή και τον Χρουστσόφ.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η φωνή του Όσβαλντ είχε καταγραφεί στην Πόλη του Μεξικού. Βέβαια, μέχρι το 1976, η C.I.A. αρνούνταν την ύπαρξη αυτής της κασέτας. Αξιωματούχοι της δήλωσαν πως όλες οι σχετικές κασέτες είχαν καταστραφεί πριν τη δολοφονία του Κένεντι.

Για θολώσει ακόμη περισσότερο τα νερά το F.B.I., που δεν μπορούσε να αρνηθεί την ύπαρξη της κασέτας, δήλωσε πως η φωνή που μαγνητοφωνήθηκε δεν ήταν του Όσβαλντ. Μήπως τελικά κάποιος προσπάθησε να κατασκευάσει την ενοχή του Όσβαλντ στη δολοφονία του Κένεντι;

Αυτό είναι το περίφημο «σενάριο της Πόλης του Μεξικού», που αποτέλεσε αφετηρία έρευνας για πολλούς αμερικανούς συνωμοσιολόγους της δολοφονίας του Κένεντι. Σ’ αυτό εμπλέκεται κι ο Αντόνιο Βετσιάνα (Antonio Veciana) αρχηγός της Alpha 66, μιας αντι-καστρικής κουβανέζικης οργάνωσης, με τον οποίο φέρεται να είχε επαφές ο Όσβαλντ.

Ο Βετσιάνα δήλωσε σε δημοσιογράφο πως ο Όσβαλντ συναντήθηκε στην Πόλη του Μεξικό με τον «επίσκοπο» (Βishop), ο οποίος υπηρετούσε στη C.I.A. Σύμφωνα με μια εκδοχή το πρόσωπο αυτό ήταν ο Maurice Bishop, που ήταν και ο επόπτης της C.I.A. στην αντι-καστρική κουβανέζικη οργάνωση Alpha 66. Σύμφωνα όμως με μια άλλη εκδοχή ο «Βishop» ήταν ο ίδιος ο διευθυντής της C.I.A…

Δεν υπάρχει θεωρία συνωμοσίας για την οποία να έχουν γραφτεί τόσο πολλά, όσο για τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι. Και δεν υπάρχει θεωρία συνωμοσίας η οποία να έχει δεχθεί τόσες επιθέσεις, όσο αυτή. Η αξιοπιστία των επιθέσεων αυτών σχετίζονται κυρίως με την αναξιοπιστία του Χάρβεϊ Λη Όσβαλντ, μια διεστραμμένη και ταυτόχρονα αξιολύπητη προσωπικότητα.

Ενδεικτικό στοιχείο αποτελεί και το βιβλίο ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΛΕΙΣΤΗ του Αμερικανού συγγραφέα Τζέραλντ Πόσνερ (Gerald Posner). Στα κεφάλαια του βιβλίου που αναφέρονται στον Όσβαλντ έχουν τους χαρακτηριστικούς τίτλους «Έμοιαζε Με Μανιακό», «Η Διάθεσή του Ήταν Άσχημη» κ.α.

Ο συγγραφέας Ντικ Ράσελ (Dick Russel) στο βιβλίο του Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΗΞΕΡΕ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ κάνει λόγο για τρία σχέδια δολοφονίας του Κένεντι το 1963. Βασική πηγή του αποτέλεσε ο Ρίτσαρντ Κ. Νάγκελ (Richard Case Nagell), ο οποίος ισχυρίστηκε πως προσέφερε τις υπηρεσίες του σε αρκετές μυστικές υπηρεσίες. Το πρώτο σχέδιο ήταν μια βομβιστική επίθεση κατά του Κένεντι στο Orange Bowl του Μαϊάμι. Το δεύτερο σχέδιο είχε προγραμματιστεί για το Λος Άντζελες και σ’ αυτό εμπλέκονταν ο Vaughn Marlowe, ένας αριστερός τον οποίο παρακολουθούσε στενά κι εκβίαζε η C.I.A. Τέλος στο τρίτο σχέδιο εμπλέκονταν η K.G.B., που όμως ήθελε τη ματαίωσή του με την εξουδετέρωση του Όσβαλντ.

Για να αποφύγει την εμπλοκή του στη δολοφονία του Κένεντι ο ίδιος ο Νάγκελ προτίμησε να συλληφθεί στις 20 Σεπτεμβρίου του 1963 από την αστυνομία του Ελ Πάσο, με πρόσχημα την απόπειρα ληστείας μιας τράπεζας. Στον αστυνομικό που τον συνέλαβε ο Νάγκελ είπε: «Χαίρομαι που με πιάσατε. Ειλικρινά δεν θα ήθελα να είμαι στο Ντάλας». «Τι εννοείς με αυτό;» τον ρώτησε αμήχανα ο αστυνομικός. «Θα δεις σύντομα», του απάντησε σιβυλλικά ο Νάγκελ. Δύο μήνες και δύο μέρες αργότερα ο πρόεδρος Κένεντι έπεφτε νεκρός από σφαίρες σκοπευτή στο Ντάλας…

Αν απ’ όλες τις θεωρίες συνωμοσίας για τη δολοφονία του Κένεντι αποδεχθούμε τελικά την πιο προφανή, δηλαδή εκείνη που εμπλέκει τον Όσβαλντ, τότε είναι ολοφάνερο πως αυτή αποτελεί την πιο γνωστή περίπτωση χρησιμοποίησης «δολοφόνου μιας χρήσης», κατασκευασμένο κατά πάσα πιθανότητα μέσα από το πρόγραμμα MK-ULTRA. Ο δολοφόνος του JFK, Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ αποδείχτηκε ότι δεν είχε συνείδηση της εγκληματικής του πράξης. Τα στοιχεία που κατατέθηκαν στο δικαστήριο απέδειξαν ότι ο Όσβαλντ, ναι μεν είχε τραβήξει τη σκανδάλη, αλλά δεν το θυμόταν!

Όταν φυσικά άρχισε να θυμάται και κινδύνευε έτσι να αποκαλυφθεί η ανάμειξη της C.I.A. στην υπόθεση, έξω από το αστυνομικό τμήμα όπου κρατούνταν, τον περίμενε ο Τζακ Ρούμπι, ο οποίος και τον σκότωσε εν ψυχρώ.

Ενδιαφέρον είναι ότι ο Τζακ Ρούμπι δεν μπόρεσε να εξηγήσει τους λόγους της πράξης του. Στο τέλος ωστόσο ισχυρίστηκε ότι το έκανε, για να εκδικηθεί το θάνατο του Προέδρου. Ο ερευνητής της υπόθεσης, που μίλησε μαζί του, είχε την εντύπωση ότι ο Ρούμπι είχε πολλά διανοητικά κενά, συχνό φαινόμενο σε θύματα που έχουν υποστεί «πλύση εγκεφάλου»...

Ενδιαφέρον έχει επίσης πως ο τότε διευθυντής της C.I.A. Ρίτσαρντ Χελμς είχε αναφέρει στην Επιτροπή Γουόρεν, η οποία ερευνούσε τη δολοφονία του JFK, τα εξής σχετικά με τη χρήση της Κυβερνητικής στους ανθρώπους: «Η Κυβερνητική μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη διαμόρφωση του παιδικού χαρακτήρα και στην έγχυση πληροφοριών στο ανθρώπινο μυαλό.

Πρόκειται για μια απίστευτα αποτελεσματική μέθοδο για την κατασκευή κοινωνικών προτύπων συμπεριφοράς. Επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε όλες τις λειτουργίες, τις οποίες αποκαλούμε «διαδικασίες ελέγχου της ανάπτυξης κι εξέλιξης του ατόμου».

Τελικά ποιος σκότωσε τον πρόεδρο Κένεντι; Ένας «δολοφόνος μιας χρήσης» που κατασκεύασε η C.I.A.; Οι φανατικοί αντι-καστρικοί; Η μαφία; Ο στρατός; Μια μυστική ομάδα πλούσιων δεξιών εξτρεμιστών; Ή μια διαπλοκή όλων αυτών; Υπάρχουν άλλωστε στοιχεία που ενοχοποιούν κάθε μια από τις προηγούμενες ομάδες.

Ίσως να υπήρχε μια πολυεπίπεδη συνωμοσία κατά του Κένεντι, που δεν ανακαλύφθηκε χάρη σε μια γιγαντιαία επιχείρηση συγκάλυψης. Μήπως τελικά όλα συνδέονται σε μια ασύλληπτη «ψυχεδελική συνωμοσία», που είχε ως στόχο τον πρόεδρο Κένεντι; Το σίγουρο είναι πως ακόμη και τα πιο καλοφυλαγμένα μυστικά δεν μπορούν να αντέξουν στο χρόνο.

http://aneksigita-fainomena.blogspot.gr/2013/11/john-kennedy-to-egklhma-pou-den-ksexnietai-noemvriou-tou-1963.html

ΚΑΗΜΕΝΕ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΕ

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΥ ΧΑΡΟΚΟΠΟΥ, ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗ

 «Καημένε Αθανασόπουλε, τι σου ‘μελλε να πάθεις, από κακούργα πεθερά, τα νιάτα σου να χάσεις», τραγουδούσαν οι ρεμπέτες το 1931. Ο τίτλος του τραγουδιού ήταν Κακούργα Πεθερά και βασίστηκε στη δολοφονία του Δημήτρη Αθανασόπουλου το 1931, μια ιστορία πέρα για πέρα αληθινή.

Ο Δημήτρης Αθανασόπουλος ήταν ένας πλούσιος εργολάβος, παντρεμένος με μια πανέμορφη 25χρονη, τη Φούλα Κάστρου. Το ζευγάρι φαινομενικά ήταν πολύ ταιριαστό και είχαν τέσσερα παιδιά, απ’ τα οποία δυστυχώς επέζησε μόνο ένα, το μικρότερο, ο Δημήτρης. Η καθημερινή ζωή της οικογένειας, όμως, ήταν πολύ διαφορετική από το «φαίνεσθαι». Ο Δημήτρης ήταν ένας αθεράπευτος γυναικάς, που κακοποιούσε σεξουαλικά τη νεαρή γυναίκα του. Οι κάκιστες γλώσσες, τον κατηγορούσαν, ότι είχε ερωτική σχέση και με τη μητέρα της γυναίκας του. Μάλιστα, υποστήριζαν, ότι η σχέση με την πεθερά του, είχε ξεκινήσει πριν το γάμο του. «Εδώ μέσα γίνονται Σόδομα και Γόμορρα», θα έλεγε η Σαπφώ Νοταρά, αν μάθαινε για το «σπιτικό» των Αθανασόπουλων. Και η τιμωρία, όπως και στην περίπτωση της ακόλαστης βιβλικής πόλης, δεν άργησε να έρθει. Στις 4 Ιανουαρίου του 1931, ο Αθανασόπουλος είχε φτάσει σε έξαλλη κατάσταση κι είχε κακοποιήσει τη γυναίκα του χειρότερα από ποτέ. Εκείνη έφυγε απ’ το σπίτι κρυφά και ζήτησε βοήθεια απ’ τη μητέρα της. Η «κακούργα πεθερά», όπως αναφέρεται στο τραγούδι, ανάστατη για την κατάσταση της κόρης της, ανέλαβε δράση. Έπεισε τον ανιψιό της, Δημήτρη Μοσκιό, να πυροβολήσει τον Αθανασόπουλο στο κρεβάτι του, στις 5 Ιανουαρίου του 1931. Η Κάστρου δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να τον πείσει, να πάρει μέρος στο έγκλημα. Ο Μοσκιός ήταν ένας απ’ τους πάμπολλους θαυμαστές της Φούλας και είχε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Αφού σιγουρεύτηκαν ότι ο Αθανασόπουλος ήταν νεκρός, αποφάσισαν να κάψουν το πτώμα του, για να εξαφανίσουν τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Έτσι κι έκαναν, με τη βοήθεια της υπηρέτριας, Γιαννούλας Μπέλλου. Μόνο που δεν υπολόγισαν τη φοβερή μυρωδιά της καμένης σάρκας. Φοβήθηκαν ότι θα τους έπαιρναν είδηση οι γείτονες και σταμάτησαν. Επέλεξαν λοιπόν, να τεμαχίσουν το πτώμα και να το πετάξουν κομμάτι κομμάτι στο ρέμα του Ιλισσού. Η τύχη, όμως, δεν ήταν με το μέρος τους. Τα πακέτα που περιείχαν το διαμελισμένο πτώμα, ανακαλύφθηκαν πολύ γρήγορα από έναν περαστικό. Εξίσου γρήγορα ξεσκεπάστηκε όλο το έγκλημα. Σύζυγος και πεθερά καταδικάστηκαν σε θάνατο, η υπηρέτρια Γιαννούλα Μπέλλου καταδικάστηκε σε ισόβια και ο Μοσκιός σε κάθειρξη 20 ετών. Προφανώς το δικαστήριο του αναγνώρισε ελαφρυντικά, λόγω της ψυχολογικής του κατάστασης.

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΦΟΥΛΑΣ

Η ομορφιά της Φούλας ήταν καταλυτική. Με τα κάλλη της, «μάγεψε» τον διευθυντή των φυλακών και η ζωή της έγινε άνετη. Το ίδιο ίσχυε και για τη μάνα της. Τελικά η θανατική καταδίκη μετατράπηκε σε δεκαετή φυλάκιση και το 1941, μάνα και κόρη είναι πάλι ελεύθερες. Η Φούλα «καλοπαντρεύτηκε» για δεύτερη φορά. Ο δεύτερος γάμος ήταν με τον Συνταγματάρχη Αγαπητό Κομήτη και κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής της, το 1971. Η υπόλοιπη οικογένεια δεν είχε τόσο ευχάριστο τέλος. Η μητέρα της, Άρτεμις Κάστρου, πέθανε το 1956 και ο Δημήτρης Μοσκιός εισήχθη στο Δρομοκαΐτειο, όπου και πέθανε λίγο αργότερα. Αν και η Φούλα ήταν θύμα οικογενειακής βίας, η κοινωνία την αντιπάθησε, καθώς το έγκλημα ήταν στυγερό και προκάλεσε αληθινό σοκ και όχι αυτό που καταχρηστικά συνηθίζουν να λένε οι δημοσιογράφοι.

«ΚΑΚΟΥΡΓΑ ΠΕΘΕΡΑ»

Από το στυγερό έγκλημα, που συγκλόνισε την αθηναϊκή κοινωνία του 1931, εμπνεύστηκε ο Ιάκωβος Μοντανάρης και έγραψε του στίχους του τραγουδιού, που εξιστορούν το γεγονός. Η μουσική είναι του Μάρκου Βαμβακάρη.

 

http://www.mixanitouxronou.gr/kaimene-athanasopoule-to-egklima-sto-charokopou-pou-egine-tragoudi-tou-vamvakari/#sthash.gBM5Ks0B.dpuf

ΟΙ SERIAL KILLERS ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

 

Μπορεί στην Ελλάδα οι περιπτώσεις των serial killers να είναι σαφώς περιορισμένες (ευτυχώς) συγκριτικά με την «μητέρα» του φαινομένου Αμερική, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι και εδώ δεν υπήρξαν ανατριχιαστικές και φρικαλέες περιπτώσεις.

«Πολλές φορές ο serial killer ταυτίζεται με τα εγκλήματα μίσους απέναντι σε μια συγκεκριμένη κατηγορία. Για παράδειγμα σκοτώνουν πόρνες, όχι μια συγκεκριμένη πόρνη την κυρά-Μαρία, αλλά γενικά όλες τις ιερόδουλες με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Δαγκλή, ο οποίος τις σκότωνε γιατί και η μητέρα του ήταν τέτοια», σημειώνει ο κος Γιάννης Πανούσης, Καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Επίσης σκοτώνουν με βάση έμμονες ιδέες, οι οποίες με την σειρά τους βασίζονται σε ειδικούς ψυχισμούς, όπως ο Βακρινός ο οποίος ήθελε να σκοτώσει όποιον τον έλεγε κοντό. Σκοτώνουν με ρατσιστικά χαρακτηριστικά, όπως ο Καζάκος που σκότωνε όποιον ήταν μαύρος», προσθέτει ο ίδιος.

Για τον λόγο για τον οποίο στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τόσες πολλές περιπτώσεις κατά συρροή δολοφόνων όσες στο εξωτερικό, ο κος Πανούσης σχολιάζει: «Το κομμάτι της ιδεοληψίας είναι πολύ πιο έντονο στην Αμερική, βλέπεις και την βία στα σχολεία. Οι δράστες πιστεύουν ότι έχουν μια μυστικιστική αποστολή, να σκοτώσουν ένα είδος ανθρώπου. Εδώ δεν έχουμε τέτοια σε μεγάλο βαθμό, δεν έχουμε αιρέσεις, το κομμάτι της «αποστολής» και του μυστικισμού δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Πάλι καλά δηλαδή, αυτό μας έλειπε μαζί με όλα τα άλλα που έχουμε».

Ακολουθούν 10 σοκαριστικές περιπτώσεις δολοφόνων με έντονο το στοιχείο του serial killer, οι οποίες συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΓΚΛΗΣ, Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΩΝ ΙΕΡΟΔΟΥΛΩΝ

Στις 29 Οκτωβρίου του 1995, κοντά στα διόδια της Τραγανάς ανακαλύπτεται τυχαία το τεμαχισμένο πτώμα της 29χρονης ιερόδουλης Ελένης Παναγιωτοπούλου. Τα κομμένα μέλη της έχουν σκορπιστεί σε διάφορα σημεία της περιοχής, ενώ ο δολοφόνος έχει αφαιρέσει τα σπλάχνα της και έχει κόψει της θηλές της. Αιτία θανάτου: στραγγαλισμός. Δύο μήνες μετά, σε ένα αδιέξοδο του Βοτανικού, περαστικοί ανακαλύπτουν το πτώμα της 26χρονης ιερόδουλης Αθηνάς Λαζάρου και αυτή στραγγαλισμένη. Ύστερα από καταγγελίες μερικών ιερόδουλων στην αστυνομία, οι αρχές ξεκινούν έρευνες για την ταυτότητα ενός αγνώστου νεαρού με λευκό φορτηγάκι, ο οποίος επιτίθεται σε ιερόδουλες προσπαθώντας να τις στραγγαλίσει. Όσες κατάφεραν να ξεφύγουν από τα χέρια του αναγνωρίζουν στις φωτογραφίες σεσημασμένων από την αστυνομία το πρόσωπό του.

Είναι ο 22χρονος Αντώνης Δαγκλής. Αφού στραγγάλισε την Παναγιωτοπούλου κατά την διάρκεια της ερωτικής επαφής, μετέφερε το πτώμα σε ερημική περιοχή και το τεμάχισε με σιδεροπρίονο. Στη συνέχεια πέταξε τα κομμάτια του τεμαχισμένου πτώματος κάτω από ένα παρκινγκ της εθνικής οδού. «Τα χέρια και τα πόδια τα πέταξα μέσα στη θάλασσα, το υπόλοιπο σώμα όπως το είχα δεμένο στις σακούλες, το άφησα έξω από τη θάλασσα κοντά στον τοίχο του πάρκινγκ, εκτός από τα εντόσθια και τα έντερα, που τα έβγαλα και τα άφησα στο χώρο που τεμάχισα το πτώμα», δηλώνει στην απολογία του το 1996. Η δεύτερη ιερόδουλη, η Λαζάρου, όπως είπε τον προσέβαλε για το μήκος του μορίου του κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης. Τότε, τράβηξε ένα σχοινί που είχε στο αυτοκίνητο και την στραγγάλισε, ύστερα την πέταξε γυμνή στον δρόμο αφού πρώτα άρπαξε τα χρήματα που είχε.

Την ίδια περίοδο, οι αρχές ανέσυραν από το αρχείο μια παλαιότερη υπόθεση με τεμαχισμένο πτώμα. Ο Δαγκλής ομολογεί ότι ήταν πίσω και από αυτό το έγκλημα. Η αλλοδαπή ιερόδουλη με το όνομα «Καίτη» είχε ερωτική επαφή μαζί του κατά την διάρκεια της οποίας την στραγγάλισε με τα χέρια. Θέλοντας να εξαφανίσει το πτώμα το τεμάχισε σε περισσότερα από τριάντα κομμάτια, αφού πρώτα το έγδαρε, έκοψε τμήματα από τους μαστούς και τις θηλές της και ξερίζωσε τους πνεύμονες, την καρδιά και τα εντόσθια. Στην απολογία του ο Δαγκλής δήλωσε ότι τις σκότωνε γιατί του θύμιζαν την μητέρα του. «Τη μητέρα μου την αγαπούσα, όμως ποτέ δεν της συγχώρεσα που δούλευε σε ύποπτα μπαρ και σε δουλειές που δεν ήταν ηθικές. Την ώρα που σκότωνα τις ιερόδουλες νόμιζα ότι σκότωνα τη μητέρα μου», δήλωσε μεταξύ άλλων στην απολογία του. Τον Ιανουάριο του 1997 ο Δαγκλής καταδικάζεται σε δεκατρείς φορές ισόβια και φυλακίζεται.

Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου κρεμιέται από τα κάγκελα του κελιού του μαζί με έναν συγκρατούμενό του. Είναι ο μοναδικός Έλληνας ο οποίος αναγράφεται στις διεθνείς εγκυκλοπαίδειες με serial killers.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΖΑΚΟΣ, Ο ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

Τον Οκτώβριο του 1999, ο 23χρονος Παντελής Καζάκος, υπάλληλος της Ε.Ρ.Τ. βγαίνει παγανιά σε Μεταξουργείο, πλατεία Βάθης, Ψυρρή, Εξάρχεια και Ομόνοια με μια και μοναδική αποστολή: να σκοτώσει όποιον αλλοδαπό έβρισκε μπροστά του. Στις 19 Οκτωβρίου πέφτει νεκρός από τις σφαίρες του ένας Κούρδος, ενώ άλλοι δύο τραυματίζονται. Στις 21 Οκτωβρίου πυροβολεί δύο φορές τον Μάρκους Κόφι από την Γκάνα και τον Νταντόν Μοχάμεντ από το Μπαγκλαντές. Στις 22, πυροβολεί τρεις φορές και τραυματίζει βαριά τον Αμντούλ Τίμοθι, πυροβολεί και τραυματίζει τον Πακιστανό Αχμέντ Νεσάρ και σκοτώνει τον Ουντεσιανί Τζορτζ.

Μάρτυρες λένε ότι ενώ πυροβολούσε τους αλλοδαπούς φώναζε: «Είμαι ορθόδοξος εγώ, ρε»! «Δεν μετανιώνω, έφυγα από το σπίτι μου με το πιστόλι, αποφασισμένος να σκοτώσω όποιον αλλοδαπό έβλεπα στο δρόμο, γιατί το κακό μ’ αυτούς έχει παραγίνει», ήταν τα πρώτα λόγια του ρατσιστή δολοφόνου μετά την σύλληψή του. Όταν οδηγήθηκε στον εισαγγελέα, ρώτησε τον πατέρα του: «Πατέρα, ο κόσμος με θεωρεί ήρωα ή φονιά», για να πάρει την απάντηση: «Φονιά σε λένε, παιδί μου». Ο Καζάκος καταδικάστηκε σε δύο φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη, ενώ στο δικαστήριο αποδείχτηκε η σχέση του με την οργάνωση της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΣΕΧΙΔΗΣ, Ο ΜΑΖΙΚΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ

Τον Αύγουστο του 1996 αποκαλύπτεται ένα μαζικό οικογενειακό έγκλημα στην Θάσο. Ο 24χρονος φοιτητής Νομικής από την Καβάλα Θεόφιλος Σεχίδης τον Μάιο του ίδιου χρόνου είχε δολοφονήσει στις 19 και 20 Μαΐου τον 55χρονο πατέρα του Δημήτρη, την 50χρονη μητέρα του Ελένη, την 32χρονη αδελφή του Ερμιόνη, την 75χρονη γιαγιά του Ερμιόνη και τον θείο του Βασίλη, 57 χρόνων.

Αφού πέρασε μια νύχτα με τα πτώματα στο σπίτι, ο 24χρονος τεμάχισε τα πτώματα (εκτός από αυτό του θείου του) και τα μετέφερε σε χωματερή της Καβάλας, όπου και τα πέταξε. Από ορισμένα μάλιστα αφαίρεσε τμήμα του εγκεφάλου και το τοποθέτησε στο ψυγείο, για «μεταγενέστερη μελέτη», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. «Ήταν άρρωστοι και ήθελα να τους λυτρώσω», δήλωσε τότε στους αξιωματικούς της αστυνομίας, «Ήθελαν να με βγάλουν από τη μέση και πρόλαβα να τους σκοτώσω πρώτος. Υπήρχε συνομωσία σε βάρος μου. Βρισκόμουν εν αμύνη. Μου έκαναν ψυχολογικό πόλεμο, επειδή ήξερα ότι ήμουν άλλης μάνας παιδί και δεν μου ‘λεγαν την αλήθεια. Τους ξέκανα, για να μην με ξεκάνουν».

Ο ίδιος θα δηλώσει αργότερα: «Δυο-τρεις εγκεφάλους τους έβγαλα και τους έβαλα στο ψυγείο. Είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, που αναφέρεται σε ανατομία του εγκεφάλου κ.λπ. Γι αυτό. Επειδή είχα ασχοληθεί μ’ αυτά. Είχα κάποιες ψυχιατρικές και ιατρικές γνώσεις και ήθελα να εξετάσω την ανατομία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Αυτό είναι όλο. Δεν μετάνιωσα για τίποτα, καλά έκανα. Το ένα κεφάλι ήδη είχε σπάσει, τα μυαλά είχαν βγει, οπότε γιατί να μην τα βάλω στο ψυγείο…». Το Δικαστήριο κήρυξε τον Θεόφιλο Σεχίδη ομόφωνα ένοχο και του επέβαλε πέντε φορές ισόβια κάθειρξη. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Σεχίδης, αποτελεί ένα ιδιόμορφο μείγμα μαζικού δολοφόνου και serial killer, μια κατηγορία από μόνος του. Τα μέλη από τα πτώματα των συγγενών του δεν έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα.

Ο κος Πανούσης πάντως, εμφανίζεται επιφυλακτικός για την περίπτωση του Θεόφιλου Σεχίδη. «Τον ήξερα προσωπικά, η περίπτωσή του ήταν κατρακύλα. Σκοτώνει την πρώτη, εμφανίζεται ο παππούς του. Σκοτώνει τον παππού εμφανίζεται η θεία. Σκότωσε πέντε από λάθος στιγμή, εμφανίζονταν όταν δεν έπρεπε. Ήταν ένας φυσιολογικός φοιτητής, δεν είχε δείξει κάτι. Η διαταραχή του εμφανίστηκε εκείνη την στιγμή, δεν προϋπήρχε», σχολιάζει.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΚΡΙΝΟΣ, Ο ΤΑΞΙΤΖΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

«Με θεωρούσαν άνθρωπο της καρπαζιάς. Έτσι με αντιμετώπιζαν. Με το όπλο αισθανόμουν θεός», εξομολογείται στην ασφάλεια τον Απρίλιο του 1997 ο Δημήτρης Βακρινός, ο ταξιτζής που έμεινε γνωστός ως ο δολοφόνος που σκότωνε για ψύλλου πήδημα. Τον Δεκέμβριο του 1995, είχε σκοτώσει τα αδέρφια Κώστα και Αντώνη Σπυρόπουλο με ένα 45αρι πιστόλι λόγω οικονομικών διαφορών, όπως είπε αργότερα.

Τον Μάιο του 1996, σκότωσε στο Περιστέρι τον Σεραφείμ Αγιαννίδη, ο οποίος σύμφωνα με τη μαρτυρία που έδωσε ο φονιάς στην Ασφάλεια, «του χάλασε το προξενιό με μια κοπέλα που ήταν ερωτευμένος και γι’ αυτό έπρεπε να πεθάνει». Ο Βακρινός ομολόγησε στις αρχές τρεις ακόμα δολοφονίες. Το πρώτο του θύμα, ήταν ο συγκάτοικός του Παναγιώτης Δαγλιάς, τον οποίον όπως υποστήριξε ήθελε να εκδικηθεί, γιατί του έκλεψε ένα κυνηγετικό όπλο. Τον σκότωσε ενώ κοιμόταν. Το δεύτερο, ήταν η 25χρονη Αναστασία Σιμιτζή, την οποία έκαψε ζωντανή γιατί τον είπε κοντό, ενώ ο συνάδελφός του Θεόδωρος Ανδρεάδης, ο οποίος βρέθηκε άγρια δολοφονημένος στο Λουτράκι το Γενάρη του 1994, ήταν το τρίτο του θύμα. Τον σκότωσε επειδή όπως είπε ο ίδιος δεν τον άφησε να πάρει κάποιον πελάτη.

Τον Μάιο του 1997, πριν καν γίνει η δίκη του, ο δολοφόνος κρεμιέται στο κελί του στις φυλακές Κορυδαλλού.

Χ. ΝΤΟΥΦΤ – Χ. ΜΠΑΣΕΝΑΟΥΕΡ

Η εγκληματική δράση των δύο 31χρονων Γερμανών Χέρμαν Ντουφτ και Χανς Μπασενάουερ, την άνοιξη του 1969, εγκαινίασε ένα εντελώς νέο κεφάλαιο στην ελληνική εγκληματολογική ιστορία. Σε μια εποχή που στην Ελλάδα το ποινικό έγκλημα συνδεόταν κυρίως με «λόγους τιμής» ή κτηματικές διαφορές, οι δύο Γερμανοί με τις πέντε ληστείες, τους έξι φόνους και τον έναν βαρύτατο τραυματισμό που διέπραξαν σε διάστημα μόλις 40 ημερών μετέβαλαν βίαια και οριστικά τη σχέση της ελληνικής κοινωνίας με την έννοια του εγκλήματος.

Αν και εκείνη την περίοδο οι πράξεις τους χαρακτηρίστηκαν από τυπικής (νομικής) άποψης ως ληστείες μετά φόνων, η σύγχρονη εγκληματολογική αντίληψη τούς εντάσσει στην κατηγορία των κατά συρροή δολοφόνων, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον αριθμό των θυμάτων, τον τρόπο δράσης τους και την δυσανάλογη ως προς τον επιδιωκόμενο σκοπό ένταση των επιθέσεών τους.

Οι Ντουφτ και Μπασσενάουερ έφθασαν οδικώς στην Ελλάδα στις 17 Φεβρουαρίου 1969, εποχή κατά την οποία κυβερνούσε το δικτατορικό καθεστώς της 21^ης Απριλίου, προφασιζόμενοι τους τουρίστες. Μέσα σε χρονικό διάστημα μόλις 40 ημερών και συγκεκριμένα από τις αρχές Μαρτίου έως και τα μέσα Απριλίου οπότε και συνελήφθησαν, δολοφόνησαν έξι ανυποψίαστους ανθρώπους, χρησιμοποιώντας όπλο ή στιλέτο, με σκοπό τη ληστεία. Οι δύο 31χρονοι Γερμανοί, ήταν υδραυλικοί στο επάγγελμα. Ο Ντουφτ ήταν άγαμος, ενώ ο Μπασενάουερ παντρεμένος και πατέρας 3 παιδιών. Η σύζυγός του έπαθε ισχυρό σοκ, όταν πληροφορήθηκε τη δράση του συζύγου της και επιχείρησε να αυτοκτονήσει, χωρίς όμως να τα καταφέρει. Ο Ντουφτ είχε καταταγεί στη Λεγεώνα των Ξένων κατά τη διάρκεια του γαλλοαλγερινού πολέμου. Φερόταν ως ο εγκέφαλος του διδύμου και πειθήνιο όργανό του ο Μπασενάουερ. Και οι δύο ήταν σεσημασμένοι από την Ιντερπόλ, καθώς είχαν στο παρελθόν εγκληματική δραστηριότητα (ληστείες και επιθέσεις) στην Δυτική Γερμανία και ακόμα στη Μασσαλία και τη Νάπολη.

Το τελευταίο τους έγκλημα δεν ήταν γνωστό στις αρχές. Το αποκάλυψαν οι ίδιοι μετά τη σύλληψή τους. Κατά την πρώτη τους εγκληματική ενέργεια έξω από τη Θήβα, υπήρξε και τρίτο θύμα, ένας υπάλληλος πρατηρίου υγρών καυσίμων, ο οποίος κοιμόταν σε πίσω δωμάτιο, μαχαιρώθηκε δε και πυροβολήθηκε, όμως τελικά δεν εξέπνευσε. Ο δε στρατιώτης που βρισκόταν τυχαία στο σημείο, τους πλησίασε με σκοπό να τους ζητήσει να τον μεταφέρουν στη μονάδα όπου υπηρετούσε.

Τη δράση και συμπεριφορά τους χαρακτήριζαν η φαινομενική ευγένεια με την οποία ξεγελούσαν τα ανυποψίαστα θύματά τους, η μεθοδικότητα και ο απόλυτος κυνισμός. Σκότωναν χωρίς ενδοιασμούς, ακόμη και σε στιγμές που δεν ήταν απαραίτητο για να διαφύγουν, καθώς ξένοι όπως ήταν και χωρίς μητρώο στην Ελλάδα θα ήταν απίθανο να αναγνωρισθούν από καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων. Συνελήφθησαν τελικά στις 16 Απριλίου του 1969, όταν μία γυναίκα παρατήρησε κηλίδες αίματος πάνω στο αυτοκίνητο που πάρκαραν έξω από το σπίτι της στο Χαϊδάρι και ειδοποίησε την αστυνομία. Στήθηκε ενέδρα και οι δύο κακοποιοί συνελήφθησαν.

Οι δύο εγκληματίες καταδικάστηκαν από το Πενταμελές Εφετείο πεντάκις σε θάνατο, για κάθε μία από τις πέντε δολοφονικές επιθέσεις ξεχωριστά. Στη συνέχεια υπέβαλαν αναίρεση ενώπιον του Αρείου Πάγου, η οποία όμως απορρίφθηκε. Ομοίως απορρίφθηκε και η αίτηση που υπέβαλαν οι συνήγοροί τους προς το Συμβούλιο Χαρίτων προκειμένου να τους απονεμηθεί χάρη και η θανατική ποινή να μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη.

Εκτελέστηκαν τα ξημερώματα της 15^ης Δεκεμβρίου του 1969 ο μεν Ντουφτ στην Κέρκυρα, ο δε Μπασενάουερ στην Αίγινα, όπου κρατούνταν. Ο Ντουφτ μάλιστα, ζήτησε να του αφήσουν ακάλυπτα τα μάτια και αντιμετώπισε εντελώς ανέκφραστος το εκτελεστικό απόσπασμα, αναφωνώντας ψυχρά στα ελληνικά «γεια σας»

ΟΙ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟΙ ΔΡΑΚΟΙ

Τρεις Δράκοι συγκλόνισαν την σύγχρονη Ελλάδα. Πρώτος ο περίφημος Δράκος της Δράμας Κυριάκος Παπαχρόνης, έφεδρος ανθυπολοχαγός των ΛΟΚ, ο οποίος σε ηλικία 19 χρονών ξεκινάει την δράση του με βιασμούς και δολοφονίες γυναικών. Δύο βιασμοί, πέντε απόπειρες βιασμού, πέντε ανθρωποκτονίες και τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας είναι ο απολογισμός του.

«Θόλωνε το μυαλό μου! Ήθελα να χτυπήσω. Έφθανα στο μεγαλείο! Τη χτυπούσα, τελείωνε», δήλωνε στις αρχές το 1983 για τις γυναίκες που βίαζε και σκότωνε, ενώ παραδεχόταν ότι «τον τρέλαινε και τον ερέθιζε ο ήχος των τακουνιών». Καταδικάστηκε δύο φορές εις θάνατον και σε κάθειρξη 23 ετών, όμως η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια.

Τον Δεκέμβριο του 2004 ο Παπαχρόνης αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους.

Δεύτερος σε… φήμη Δράκος είναι ο φυσιοθεραπευτής Σπύρος Μπέσκος, ο οποίος το 1983 καταδικάζεται σε δύο φορές ισόβια για τον βιασμό και στραγγαλισμό δύο γυναικών στην Πάρνηθα, αλλά και για δεκατέσσερις ακόμα απόπειρες.

Τα θύματά του τα αναζητούσε βραδινές ώρες στις παραλιακές περιοχές της Αττικής, κάτι που του έδωσε το παρατσούκλι Ο Δράκος της Παραλίας. Στις φυλακές Κορυδαλλού απολάμβανε το καθεστώς ελεύθερης διαβίωσης, προσφέροντας τις υπηρεσίες του ως φυσιοθεραπευτής στο νοσοκομείο κρατουμένων.

Και αυτός αποφυλακίζεται το 2008 με περιοριστικούς όρους.

ΤΡΙΤΟΣ ΦΥΣΙΚΑ Ο «ΔΡΑΚΟΣ ΤΟΥ ΣΕΙΧ ΣΟΥ» ..

Όλα ξεκίνησαν το πρώτο τετράμηνο του 1959, όταν τρεις εγκληματικές ενέργειες σκόρπισαν τον πανικό στη Θεσσαλονίκη. Στις 19 Φεβρουαρίου, άγνωστος τραυματίζει βαρύτατα με πέτρες και ληστεύει ένα ζευγάρι, τον Αθανάσιο Παναγιώτου και την Ελεονόρα Βλάχου, στο Σέιχ Σου -τα θύματα επέζησαν επειδή η παγωνιά σταμάτησε την αιμορραγία… Στις 6 Μαρτίου, στην περιοχή της Μίκρας άγνωστοι δολοφονούν με πέτρες και ληστεύουν τον Κωνσταντίνο Ραΐση και την Ευδοκία Παληογιάννη. Μάλιστα βιάζουν τη γυναίκα. Ο άνδρας είναι λοχαγός του ιππικού και βρίσκεται στο ραντεβού με τη φίλη του φορώντας τη στολή του, με στρατιωτικό τζιπ και οπλοφορώντας. Στις 3 Απριλίου, άγνωστος μπαίνει στο Δημοτικό Νοσοκομείο, του οποίου η αυλή «ακουμπάει» στο Σέιχ Σου και σκοτώνει με πέτρα και ληστεύει τη ράφτρα του ιδρύματος Μελπομένη Πατρικίου, σε ένα μικρό χωριστό σπιτάκι όπου έμενε…

Οι τρεις εγκληματικές ενέργειες δημιουργούν την εντύπωση του «δράκου» που ρίχνει την εφιαλτική του σκιά του πάνω από την πόλη. Η αστυνομία δεν μπορεί να βρει άκρη. Είναι ένας φόβος διαλυτικός! Ένας φόβος που πλανάται πάνω από την πόλη, τρυπώνει στις ψυχές, αλλοιώνει χαρακτήρες, διαπερνά την καθημερινότητά, τρομάζει τον ύπνο και κάνει όλους να πιστεύουν ότι αυτοί θα είναι το επόμενο θύμα του δράκου! Οι γυναίκες αρχίζουν από τον φόβο να μην κυκλοφορούν τα βράδια παρά μόνο με συνοδεία, ενώ στα παλιά σπίτια της Άνω Πόλης από τον φόβο του δράκου όλοι διπλοκλειδώνουν τις πόρτες. Η «δρακοφοβία» οδηγεί και σε ακραίες περιπτώσεις που περιγράφονται με γλαφυρότητα στις εφημερίδες της εποχής.

Οι Θεσσαλονικείς με βάση τις περιγραφές του δράστη από τα θύματα που γλίτωσαν από τη μανία του βλέπουν παντού τον «δράκο». Στην αγορά, στους κεντρικούς δρόμους, στο Μοδιάνο, στο Καπάνι. Οι καταγγελίες διαδέχονται η μία την άλλη. Οι αστυνομικοί τρέχουν, αλλά ο «δράκος» πουθενά. Ο φόβος ήταν τόσο μεγάλος, που ακόμη «και τα αχ βαχ» ζευγαριών σε ερημικές περιοχές μεταφέρονται στην αστυνομία σαν φωνές ατόμων που ψυχορραγούν. Ο χρόνος κυλά, οι επιθέσεις εναντίον ζευγαριών ή μεμονωμένων γυναικών είναι περιορισμένες, δεν υπάρχει καμία δολοφονία και οι φήμες για τον «δράκο» οργιάζουν και αποτελούν την καθημερινή συζήτηση μεταξύ των Θεσσαλονικέων.

ΣΥΛΛΗΨΗ

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα φόβου στις αρχές Δεκεμβρίου του 1963 συλλαμβάνεται ο 24χρονος, τότε, Αριστείδης Παγκρατίδης, επειδή μπήκε μεθυσμένος νύχτα στο ορφανοτροφείο Μέγας Αλέξανδρος, σε «αναζήτηση γυναίκας». Δικάστηκε γρήγορα τον Οκτώβριο του 1964 και καταδικάστηκε σε εννιάχρονη κάθειρξη για «εξαναγκασμόν εις ασέλγειαν» μιας 11χρονης τροφίμου.

Κατά την ανάκριση, μέσα σε μια εβδομάδα, θα ομολογήσει ότι ήταν ο δράκος του Σέιχ Σου. Ο τρόπος λήψης της ομολογίας από την αστυνομία, αλλά και το γεγονός ότι αρνήθηκε τα πάντα στον ανακριτή που οδηγήθηκε δημιούργησαν από την πρώτη στιγμή την αμφιβολία αν ήταν ο πραγματικός δράστης ή ένα εξιλαστήριο θύμα που του φόρτωσαν τις κατηγορίες, επειδή όπως αναφερόταν και στο παραπεμπτικό βούλευμα ο Παγκρατίδης «ουδεμιάς τυχών επιμελείας και διαπαιδαγωγήσεως, ετράπη εις την οδόν της διαφθοράς αποκτήσας πολλάς ανωμαλίας χαρακτήρος και διαστροφάς ως κίναιδος προς χρηματισμόν, ενεργητικός ομοφυλόφιλος, ηδονοβλεψίας, κλέπτης, υπεξαιρέτης, πότης, λιποτάκτης και καταχραστής χασίς».

ΔΙΧΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ

Η δίκη Παγκρατίδη ήταν ένα από τα μεγάλα στόρι της εποχής. Η σεξουαλική του ζωή ήταν αυτή που τον πρόδωσε, πάνω στην αταξία της σεξουαλικότητάς του βασίστηκε το «κοινό αίσθημα», αλλά και η ασφάλεια για να τον καταδικάσει. Ο Παγκρατίδης είναι ο «δράκος», δεν υπάρχει καμία αμφιβολία υποστήριξαν οι αστυνομικοί, οι εισαγγελείς και το πενταμελές εφετείο που τον έκρινε ένοχο σε δεύτερο βαθμό.

Μάλιστα ο δημοσιογράφος Γιώργος Σαλονικίδης, ο μόνος δημοσιογράφος που παρακολούθησε τις αναπαραστάσεις των εγκλημάτων του Παγκρατίδη, επιβεβαιώνει ότι είχε βρεθεί στο σπίτι του ο αναπτήρας του ίλαρχου Ραΐση. Μάλιστα είχε τη δυνατότητα να μιλήσει με τον Παγκρατίδη και, όπως ο ίδιος έλεγε, τον ρώτησε: « Πες μου αν είσαι αθώος; Σε περίπτωση που είσαι αθώος, εμείς θα σταθούμε στο πλευρό σου». Ο Παγκρατίδης τότε του δήλωσε πως είχε κάνει αυτά για τα οποία τον κατηγορούν. Την άλλη ημέρα στην εφημερίδα που εργαζόταν, τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΟΡΡΑ έγραφε: «Ο Παγκρατίδης με έπεισε».

Άλλες φωνές όμως υποστηρίζουν πως ο Παγκρατίδης δεν υπήρξε ποτέ «δράκος» και επισημαίνουν πως τα τρία εγκλήματα διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους. Ισχυρίζονται μάλιστα πως δεν υπάρχουν αποδείξεις πως ο Παγκρατίδης ήταν ο δράστης των δύο τουλάχιστον επιθέσεων, όπου υπήρχαν νεκροί: της Μίκρας και του νοσοκομείου. Ακόμη και στις περιπτώσεις που υπήρχαν μάρτυρες, αυτοί δεν τον αναγνώρισαν με βεβαιότητα. Ακόμη, επισημαίνουν πως μπορούσε να αποδείξει την αθωότητά του, αλλά δεν τον άφησαν, καθώς υποβλήθηκαν 13 αιτήσεις στο δικαστήριο για διάφορα θέματα (αποτυπώματα, αίμα, συγκεκριμένοι μάρτυρες, πιθανοί δράστες και άλλα…), όμως απορρίφθηκαν όλες.

Ακόμη και σήμερα υπάρχει η αμφισβήτηση για την ενοχή του Παγκρατίδη, που ήταν από τα τελευταία άτομα που εκτελέσθηκαν στην Ελλάδα πριν να καταργηθεί έπειτα από λίγα χρόνια η θανατική ποινή. Αντίθετες γνώμες για την ενοχή του εκφράζουν και δημοσιογράφοι που κάλυψαν με εκτενή ρεπορτάζ την υπόθεση Παγκρατίδη, καθώς το θέμα του δράκου μονοπωλούσε τις εφημερίδες της εποχής.

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Ήταν 7:06 το πρωί όταν στο Σέιχ Σου, στο μέρος όπου συνδέθηκε με το όνομά του, ο Αριστείδης Παγκρατίδης, που κατηγορήθηκε ως «δράκος», στάθηκε απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα. Είχαν περάσει εννιά χρόνια από τη διάπραξη των φοβερών εγκλημάτων που είχαν σπείρει τον πανικό και τον τρόμο στους κατοίκους της Θεσσαλονίκης και δύο από την καταδίκη του τετράκις σε θάνατο από το πενταμελές εφετείο Θεσσαλονίκης.

Ο 28χρονος Παγκρατίδης, ο Αρίστος όπως τον φώναζαν, με ψυχραιμία που εξέπληξε τους πάντες στάθηκε απέναντι από τα όπλα,  επαναλαμβάνοντας σε όσους προσπαθούσαν να τον πλησιάσουν: «Δεν είμαι εγώ. Δεν έκανα εγώ τα εγκλήματα». Το μόνο που δέχτηκε πριν να οπλίσουν τα όπλα τους οι στρατιώτες του αποσπάσματος ήταν να του δέσουν τα μάτια.

«Παιδιά, σας παρακαλώ, σκοπεύστε με καλά για να μην τυραννιέμαι», είπε απευθυνόμενος στο απόσπασμα πριν πετάξει το τελευταίο τσιγάρο από το στόμα του και λίγο πριν από τον ήχο των όπλων θα φωνάξει: «Μανούλα μου, είμαι αθώος». Ο δράκος του Σέιχ Σου εκτελέστηκε χωρίς την παρουσία των συγγενών του και κηδεύτηκε λίγο αργότερα από τους αστυνομικούς στο νεκροταφείο της Εξοχής, αλλά το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο μισό αιώνα τώρα απασχολεί και διχάζει τον κόσμο είναι αν ήταν «ένοχος» η ένας «αθώος» που καταδικάστηκε, για να συγκαλυφθούν άλλοι. Άλλωστε στην τρομοκρατημένη Θεσσαλονίκη εκείνη την εποχή οι φήμες για τον «δράκο» οργίαζαν, άλλοι ισχυρίζονταν πως ανήκει στην «υψηλή κοινωνία» και τον κρύβουν, άλλοι πως «ήταν αστυνομικός και ξέρει να φυλάγεται», άλλοι έλεγαν για άτομο που έφυγε στο εξωτερικό, ενώ κάποιοι ισχυρίζονταν πως «ήταν τρελός και αυτοκτόνησε» κ.ά.

ΟΙ «ΔΙΑΒΟΛΟΓΥΝΑΙΚΕΣ» ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΙΟ

Δύο γυναίκες τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας με τις κατά συρροή δολοφονίες τους ή για την ακρίβεια τις κατά συρροή δηλητηριάσεις τους.

Η 56χρονη Μαρία Σαμπανιώτη, «μια διαβολική γυναίκα» όπως την χαρακτήρισε ο εισαγγελέας στην δίκη της, τον Ιανουάριο του 1992 δηλητηρίασε επτά άτομα, τα τρία από τα οποία πέθαναν, προσφέροντάς τους τηγανόψωμα στην ζύμη των οποίων είχε βάλει παραθείο.

Στο δικαστήριο οι συγγενείς των θυμάτων την υποδέχθηκαν, φωνάζοντάς την «φαρμακούλα», ενώ η ίδια δήλωσε αθώα. Το δικαστήριο την καταδίκασε σε τρις ισόβια.

Τον Ιανουάριο του 2011, το αρμόδιο Δικαστικό Συμβούλιο Θήβας έκανε δεκτή αίτησή της για υφ’ όρων απόλυση, λόγω της καλής συμπεριφοράς της στη φυλακή.

Η εμβληματικότερη υπόθεση στην Ελλάδα με την χρήση δηλητηρίου πάντως, είναι αυτή της 42χρονης Αικατερίνης Δημητρέα από την Μάνη, η οποία σε διάστημα τρεισήμισι μηνών το 1962 δηλητηρίασε συνολικά τέσσερα άτομα με παραθείο και αποπειράθηκε να δηλητηριάσει άλλα δύο.

Θύματά της ήταν η 80χρονη μητέρα της Στεφούλα, η θεία της Ποτούλα Τσιλιγγονέα, ο αδελφός της Κωσταντίνος και ο 5χρονος ανιψιός της Ηλίας Πιτσούλας. Μετά την σύλληψή της τον Σεπτέμβριο του ’62, η Δημητρέα ομολόγησε τα εγκλήματά της ενώπιον των αξιωματικών της χωροφυλακής λέγοντας πως «έπρεπε να πεθάνουν γιατί με κακομεταχειρίζονταν, αν και δεν ήθελα να κάνω κακό σε κανέναν εκτός από τον αδελφό μου». Στις 8 Μαΐου 1963 το δικαστήριο την καταδίκασε τετράκις στην ποινή του θανάτου και σε 15ετή κάθειρξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας από πρόθεση. Δύο χρόνια αργότερα, η Δημητρέα εκτελέστηκε στο Γουδί περνώντας στην ιστορία ως η «δηλητηριάστρια της Μάνης».

 

http://lifespeed.gr/articles/15691#sthash.7UtjXOb5.dpuf