Τρίτη, 28 Ιουλίου 2015










H ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ



Σαν σήμερα το 1982 το πλοίο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ξεβράζεται στην πιο διάσημη παραλία της Ζακύνθου. Πώς όμως έφτασε εκεί;
Η παραλία ναυάγιο, η πιο γνωστή παραλία της Ζακύνθου, είναι δημιούργημα μιας ιδιοτροπίας της φύσης και ενός ναυτικού ατυχήματος υπό μυθιστορηματικές συνθήκες. Η ιδιοτροπία της φύσης είναι οι σεισμογενείς δυτικές ακτές της Ζακύνθου και τα βαθιά νερά του Ιόνιου πελάγους που τις σμιλεύουν αιώνες τώρα.
Το ναυτικό ατύχημα είναι το ναυάγιο του εμπορικού πλοίου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, που στις 30 Σεπτεμβρίου 1982 με παράνομο φορτίο κούτες με αφορολόγητα τσιγάρα, προσάραξε στην συγκεκριμένη παραλία. Ο μοναδικός αυτός συνδυασμός της ανέγγιχτης από το ανθρώπινο χέρι παραλίας με το σκουριασμένο σκαρί στο μέσον της δημιούργησε το πιο πολυφωτογραφημένο θέμα στην Ζάκυνθο.
Το πλοίο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ανήκε σε έναν Κεφαλλονίτη, ονόματι Χαράλαμπο Κομποθέκλα και μετέφερε λαθραία τσιγάρα, που παραλάμβανε από λιμάνια της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας, τα οποία μεταφόρτωνε σε μικρά ταχύπλοα πλοιάρια με προορισμό τη γειτονική μας Ιταλία. Καπετάνιος και πλήρωμα ήταν επίσης από την Κεφαλλονιά, ενώ το παράνομο φορτίο συνόδευαν κάθε φορά και δύο Ιταλοί λαθρέμποροι, οι οποίοι και επέβλεπαν την παράδοση. Το «ναυάγιο» ξεκίνησε από πειρατεία…
Καπετάνιος και πλήρωμα συνέλαβαν τους Ιταλούς συνοδούς του φορτίου, τους έκλεισαν σε μια καμπίνα και αφού συνεννοήθηκαν με διαφορετικούς μεσολαβητές, αποφάσισαν να πουλήσουν για λογαριασμό τους το παράνομο εμπόρευμα. Οδήγησαν το πλοίο στο σημείο που γνωρίζουμε, τον όρμο του Σπυριλή και περίμεναν. Λόγω όμως των κακών καιρικών συνθηκών που επικρατούσαν, προσάραξαν στα αβαθή του όρμου.
Άρχισαν τότε να ξεφορτώνουν στη μικρή αμμουδιά τις κούτες με τα τσιγάρα, μήπως και κατορθώσουν και αποκολλήσουν το σκάφος. Όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν, δεν μπόρεσαν να τα καταφέρουν, ενώ παράλληλα αρκετές κούτες με τσιγάρα παρασύρθηκαν από τα κύματα, με αποτέλεσμα να εκβραστούν στη γύρω περιοχή. Στη συνέχεια, οι ναυτικοί του πλοίου, αφού ελευθέρωσαν τους δύο Ιταλούς, το εγκατέλειψαν και σκαρφαλώνοντας την απόκρημνη πλαγιά βρήκαν τρόπο να φθάσουν στην πόλη της Ζακύνθου.
Στο μεταξύ και, αφού είχε πλέον ξημερώσει, οι κάτοικοι των Βολιμών είδαν τα επιπλεόντα τσιγάρα στη θάλασσα και άρχισαν να τα μαζεύουν και να τα μεταφέρουν στα χωριά τους. Πρέπει να αναφερθεί ότι τα πακέτα ήταν με τέτοιο τρόπο συσκευασμένα, ώστε να μη καταστρέφεται το περιεχόμενό τους από το θαλασσινό νερό, αν για κάποιο λόγο κατέληγαν στη θάλασσα. Αποθήκευσαν τα τσιγάρα λοιπόν όπου μπορούσαν, σε αποθήκες, κατοικίες, φούρνους, στάβλους, λινούς.
Σαν μαθεύτηκε το γεγονός από τις Αρχές, οι ναυτικοί συνελήφθησαν και ύστερα από έρευνες εντοπίστηκαν και τα τσιγάρα στα σπίτια των χωρικών, και από εκεί μεταφέρθηκαν στο τελωνείο του νησιού. Αργότερα ακολούθησε δίκη, όπου καταδικάστηκαν ο πλοιοκτήτης και οι πειρατές-λαθρέμποροι, τα δε τσιγάρα πουλήθηκαν σε πλειστηριασμό και οι Ιταλοί απελάθηκαν στην πατρίδα τους.
Ακολούθησε στη συνέχεια η λεηλασία του πλοίου. Όποιος ήθελε, πήγαινε στο προσαραγμένο πλοίο και αποσπούσε ό,τι μπορούσε να μεταφερθεί από αυτό. Τα πάντα έγιναν φύλλο και φτερό. Έμεινε σκέτο κουφάρι, να χτυπιέται από τον αγέρα, να σκουριάζει και να κατατρώγεται από την αλμύρα του θαλασσόνερου. Παράλληλα, τα κύματα συσσώρευαν σιγά σιγά όλο και περισσότερα βότσαλα μεγαλώνοντας την σπιάντσα και αποκόβοντας την επαφή του πλοίου με τη θάλασσα. Κάπου εκεί τραβήχτηκαν και οι πρώτες φωτογραφίες και φανερώθηκε στους πολλούς η ομορφιά του τοπίου. Η ομορφιά εκείνη, που είχε γενναιόδωρα χαρίσει η Ζακυνθινή φύση, και την προσδιόριζε πληθωρικά μια εικόνα γεμάτη από φως και χρώμα.
Με την ανάπτυξη του τουρισμού και με δεδομένη την ύπαρξη των σπηλαίων της περιοχής, που ήταν γνωστά από τα παλαιότερα χρόνια, εντάξανε οι βαρκάρηδες και την επίσκεψη στον όρμο του ναυαγίου, όπως πλέον ονομάστηκε ο όρμος του Σπυριλή. Άς κάνουμε όμως ένα ταξίδι στο παρελθόν.
Προτού συμβεί το ναυάγιο, η περιοχή ήταν γνωστή στους ψαράδες της δυτικής ορεινής περιοχής και σε κάποιους υποψιασμένους αναζητητές της φυσικής ομορφιάς του νησιού, έτσι όπως προσφερόταν από ψηλά, από τους απόκρημνους γκρεμούς, σαν έφταναν εκεί για να ξεκουράσουν το μάτι τους, να αναπνεύσουν τον αγέρα του βουνού και της θάλασσας, και να θαυμάσουν το μοναδικά στολισμένο με μύρια χρώματα ηλιοβασίλεμα. Σε όσους δηλαδή έφταναν στις πέρα του Αγίου Γεωργίου στα Γκρεμνά, απόκρημνες πλαγιές των βουνών.

ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ
Το Ναυάγιο μπορεί να είναι δύσβατο, όμως, οι μικρές κρουαζιέρες που γίνονται καθημερινά στη Ζάκυνθο και κάνουν τον περίπλου του νησιού, με αφετηρία, είτε το λιμάνι της πόλης της Ζακύνθου, είτε τις Αλυκές, είτε τον κόλπο του Λαγανά, κάνουν την παραλία προσιτή στον καθένα.
Για όσους θέλουν να θαυμάσουν την παραλία με το ναυάγιο από ψηλά, πρέπει να φτάσουν μέχρι το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου των Γκρεμνών. Λίγο πιο κάτω από το μοναστήρι υπάρχει μια σιδερένια εξέδρα που κρέμεται στο κενό, από εκεί θα θαυμάσετε με δέος την πανέμορφη παραλία με το ναυάγιο και τις γύρω απόκρημνες ακτές.




ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΠΛΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΘΑΦΤΗΚΕ ΜΕ ΤΙΜΕΣ ΦΑΡΑΩ



Το εύρημα ανακαλύφθηκε σε έναν τάφο στην περιοχή Λαχούλ της Αιγύπτου από τον καθηγητή Βίκτορ Λούμπεκ του πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια... Ο Αμερικανός καθηγητής είπε ότι εντοπίστηκε σε μια μικρή πυραμίδα κοντά στην πυραμίδα του Φαραώ Σενουσρέτ Β΄.
«Η μούμια μοιάζει σαν πλάσμα εξωγήινο και χρονολογείται πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια, δείχνει σαν ένα ανθρωποειδή. Έχει μεγάλο κεφάλι, μεγάλα μάτια και ένα μικρό και λεπτό σώμα», δήλωσε μια πηγή από την Αίγυπτο η οποία έχει δώσει λεπτομέρειες αλλά και φωτογραφίες από την παράξενη μούμια- διατηρώντας, όμως, την ανωνυμία.
Ο καθηγητής Victor Lubek πιστεύει ότι το λείψανο μουμιοποιήθηκε προσεχτικά και αποθηκεύθηκε στην πυραμίδα και αυτό δηλώνει ότι ο αποθανών είχε περάσει από όλες τις τελετές και τις διαδικασίες που ακολουθούνται μετά το θάνατο στην αρχαία Αίγυπτο.
«Το σώμα του νεκρού θάφτηκε με μεγάλο σεβασμό και φροντίδα και συνοδεύεται από μια σειρά παράξενων αντικειμένων. Υπάρχουν επιτύμβιες επιγραφές που υποδεικνύουν ότι αυτός ήταν σύμβουλος του Φαραώ και έφερε το όνομα Οϊρούνετ που θα πει Αστήρ ή ότι «προήλθε από τα αστέρια».
Γύρω από το σώμα του βρέθηκαν αντικείμενα τα οποία οι αρχαιολόγοι δεν μπορούν να τα προσδιορίσουν», είπε ο καθηγητής.





ΟΙ ΖΩΝΕΣ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ «ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΑΝ» ΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΙΑ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΟΘΗΚΑΝ ΤΟΝ 19ο ΑΙ. ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΟΥΝ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΕΣ.




ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΜΟΥΣΕΙΑΚΟ ΕΙΔΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ «ΑΜΑΡΤΩΛΟΥ» ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΥ

Νέες έρευνες ιστορικών δείχνουν ότι οι ζώνες αγνότητας δεν ήταν μόνο προϊόν του μεσαιωνικού σκοταδισμού, αλλά κυρίως της πουριτανικής κοινωνίας του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με το μύθο, οι γυναίκες των Σταυροφόρων φορούσαν τις ζώνες αγνότητας για να μείνουν ανέγγιχτες, μέχρι να επιστρέψουν οι άντρες τους από τα μακρινά και χρονοβόρα ταξίδια στην ανατολή.
Υπάρχουν διάσπαρτες αναφορές της ζώνης αγνότητας από τον 6ο μέχρι και τον 17ο αιώνα, οι οποίες εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε θρησκευτικά, μυθολογικά ή σατιρικά κείμενα και σύγχρονοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι χρησιμοποιούνταν μεταφορικά, για να συμβολίσουν την αγνότητα και την παρθενία των γυναικών.

ΤΑ «ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ» ΠΑΝΤΕΛΟΝΙΑ
Η πρώτη «επιστημονική» καταγραφή της ζώνης αγνότητας έγινε το 1405 από τον Γερμανό μηχανικό, Κόνραντ Κίεζερ, ο οποίος κατέγραψε ότι οι γυναίκες της Φλωρεντίας φορούσαν σιδερένια παντελόνια μέσα από τα φορέματά τους. Μάλιστα ο Κίεζερ σχεδίασε ένα από αυτά τα εσώρουχα. Το σχέδιο όμως δεν παρουσιάζει καμία απ’ τις λεπτομέρειες και τις μετρήσεις που συνήθιζε να περιλαμβάνει ο μηχανικός στις μελέτες του και οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι δεν είχε δει ποτέ το αντικείμενο που περιέγραφε.
Την άποψη αυτή υποστηρίζει και ένα χιουμοριστικό, ειρωνικό σχόλιό του που ακολουθούσε την αναφορά της ζώνης αγνότητας: «Λουκέτα στα τετράποδα ζώα, παντελόνια στις γυναίκες της Φλωρεντίας, ένα αστείο τα δένει όλα αυτά μαζί, τα συστήνω στα ευγενή και πειθαρχημένα νιάτα».
Υπήρχαν κλειδιά; Πουθενά δεν περιγράφεται ο τρόπος χρήσης τους ή κατασκευής τους. Σε ορισμένα κείμενα που αναφέρονταν οι ζώνες αγνότητας, υπήρχαν αναφορές και σε κλειδιά που τις άνοιγαν, αλλά χωρίς συγκεκριμένες, λεπτομερείς περιγραφές του μηχανισμού. Ζώνες αγνότητας είχαν εκτεθεί σε διάφορα μουσεία της Ευρώπης. Οι πιο διάσημες βρίσκονταν στο Μουσείο του Cluny και χρονολογούνταν από τον 12ο και 16ο αιώνα. Το μουσείο τις απέσυρε απ’ την έκθεση, επειδή αμφισβητήθηκε η αυθεντικότητά τους.
Το 1996 αποδείχτηκε ότι μια άλλη ζώνη αγνότητας που φιλοξενούσε το Βρετανικό Μουσείο είχε κατασκευαστεί τον 19ο αιώνα, αντί τον 16ο όπως πίστευαν.

ΖΩΝΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΒΙΑΣΤΩΝ
Οι ζώνες αγνότητας εμφανίζονται και στον «πολιτισμένο» 19ο αιώνα. Οι γυναίκες φορούσαν τις ζώνες για ορισμένες ώρες κάθε μέρα, κυρίως για να προφυλαχθούν απ’ τους βιασμούς. Ήταν η εποχή της βιομηχανικής επανάστασης και πολλές γυναίκες βρίσκονταν στα εργοστάσια, ανάμεσα σε δεκάδες άντρες. Η ζώνες ήταν κατασκευασμένες από καλύτερα υλικά και επειδή φοριούνταν μόνο για λίγες ώρες κάθε μέρα, δεν αποτελούσαν κίνδυνο για
 την υγεία των γυναικών.
Η ζώνη χρησιμοποιούνταν και για να αποτρέπει αγόρια και κορίτσια από το να αυνανιστούν, καθώς η πουριτανική κοινωνία του 19ου αιώνα θεωρούσε την πράξη αυτή ανήθικη.


http://www.mixanitouxronou.gr/zones-agnotitas-exasfalizan-tin-parthenia-ston-meseona-ke-diadothikan-ton-19o-e-gia-na-profilaxoun-tis-ginekes-apo-tous-viastes-prin-ginoun-mousiako-idos-chrisimopiithikan-kata-tou-amartolou/

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015