Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014


ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ


Η Σταυρική θυσία του Ιησού δείχνει ότι ο Θεός πονάει για τον άνθρωπο και τ’ ανθρώπινα βάσανα. Γι’ αυτό από αγάπη προσφέρει ό,τι πιο πολύτιμο έχει για να σώσει τον ίδιο του τον Υιό.
Θέλησε να διδάξει την αντίσταση και την πάλη στο κακό, αλλά και την έννοια της αγάπης και τη διάθεση της προσφοράς του εαυτού μας υπέρ των πολλών.
Είναι η γιορτή της αγάπης, γιατί ο ίδιος ο Χριστός μας θυσιάστηκε για τη σωτηρία τη δική μας. Είναι το καλύτερο δείγμα της αγάπης του για μας.
Με τη γιορτή αυτή της Ανάστασης του Ιησού ξαναγεννιέται η φύση και η ίδια η ζωή.
 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑ;


Το Πάσχα είναι η σημαντικότερη θρησκευτική γιορτή της Χριστιανοσύνης. Τιμάται η ανάμνηση της ένδοξης Ανάστασης του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού.
Αρχικά ήταν η μεγαλύτερη εβραϊκή γιορτή, που γιορταζόταν προς τιμήν της απελευθέρωσης των Ισραηλιτών από την Αιγυπτιακή αιχμαλωσία. Η ονομασία του προέρχεται από το εβραϊκό Πεσάχ που σημαίνει διάβαση, προς ανάμνηση της διάβασης του περιούσιου λαού από τη σκλαβιά στην ελευθερία.
Μετά το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, το νόημα της εορτής μετασχηματίστηκε και πήρε νέα σωτηριολογική διάσταση. Αποτελεί την κορυφαία στιγμή της Χριστιανοσύνης, τη γιορτή των γιορτών.

 

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΔΙΑΒΟΗΤΟΙ EΛΛΗΝΕΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ’90S ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ


της Σοφίας Σπίγγου


Ο Δημητροκάλης από την εγκληματική ομάδα των Σατανιστών της Παλλήνης κυκλοφορεί πλέον ελεύθερος, αλλά δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος...
«Γιατί; Αποφυλακίστηκε», αναρωτήθηκε με τρεμάμενη φωνή ο Τάκης Λιάγκος στο άκουσμα της είδησης για την αποφυλάκιση του Μάνου Δημητροκάλη. Ο αδελφός της Γαρυφαλλιάς Γιούργα, της γυναίκας που δολοφονήθηκε από τους Σατανιστές της Παλλήνης, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο ένας εκ των δολοφόνων της αδελφής του κυκλοφορεί ελεύθερος. «Δεν έχω να πω τίποτα. Να πάτε στον υπουργό Δικαιοσύνης να σας μιλήσει», είπε φανερά οργισμένος στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ.
H αποφυλάκιση του Δημητροκάλη, αλλά και η αίτηση αποφυλάκισης του «εγκεφάλου» της τριάδας των σατανιστών, Ασημάκη Κατσούλα, ξυπνούν μνήμες από τη δεκαετία του 1990, μιας εποχής γεμάτης από ιστορίες που το αιματηρό τέλος τους γράφτηκε με πηχυαίους τίτλους στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.
Την ώρα που και ο 42χρονος πλέον «σατανιστής» δηλώνει έτοιμος να ενταχθεί στην κοινωνία, επιχειρούμε μια αναδρομή στις σημαντικότερες «ιστορίες τρόμου» της δεκαετίας του 1990, διαπιστώνοντας ότι οι περισσότεροι από τους πρωταγωνιστές ζουν πλέον ελεύθεροι ανάμεσά μας.

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΣΤΕΣ
Ήταν Αύγουστος του 1992, όταν οι παιδικοί φίλοι Ασημάκης Κατσούλας και Μάνος Δημητροκάλης, 21 και 19 ετών αντίστοιχα, οι οποίοι κάνουν τελετές μαύρης μαγείας στην Παλλήνη, οδηγούν τη 14χρονη Θεοδώρα Συροπούλου στο Κορωπί. Τη γδύνουν, τη χτυπούν με ένα ξύλο στο κεφάλι, τη στραγγαλίζουν και στη συνέχεια καίνε το πτώμα της με βενζίνη.
Την πρώτη «θυσία» ακολούθησε μια δεύτερη, οκτώ μήνες αργότερα, όταν δολοφονούν τη Γαρυφαλλιά Γιούργα. Στις 28 Δεκεμβρίου 1993 αποκαλύφθηκε μία από τις πιο φρικιαστικές εγκληματικές υποθέσεις στα αστυνομικά χρονικά. Η αστυνομία συνέλαβε και τη 18χρονη φίλη του Κατσούλα, Δήμητρα Μαργέτη, την ώρα που τα δελτία ειδήσεων έδιναν οδηγίες προς τους γονείς για το πώς να καταλάβουν εάν τα παιδιά τους έχουν παρασυρθεί στα «δίχτυα του Εωσφόρου».
Ο Κατσούλας, το αγόρι με το βαθύ βλέμμα, φρόντιζε να απασχολεί τις Αρχές ακόμη και από το κελί του στη φυλακή, καθώς έστελνε επιστολές σε ανυποψίαστες κοπέλες από την Παλλήνη. Ο 21χρονος τότε νεαρός, ο οποίος διέδιδε στο καφέ της γειτονιάς του ότι μπορεί να βγάλει «αλάτι από τα χέρια» και κατάφερνε να γυρίζει τις κόρες των ματιών του, σήμερα βρίσκεται στις αγροτικές φυλακές Αγιάς Χανίων, ζητώντας να αποφυλακιστεί.
Κατά την παραμονή του στις φυλακές Κορυδαλλού, ο Δημητροκάλης «κρατούσε» το λογιστήριο, χαρακτηρίστηκε χαμηλών τόνων παιδί και εδώ και περίπου είκοσι μέρες απολαμβάνει την ελευθερία του.
Το 2001 αποφυλακίστηκε η Μαργέτη, το εντυπωσιακά όμορφο κορίτσι του Κατσούλα. Τα πρώτα χρόνια είχε χαρακτηριστεί ως «το μαγκάκι της φυλακής», ενώ δεν έλειψαν και τα επεισόδια με συγκρατούμενές της. «Μόλις αποφυλακίστηκε είχε κλειστεί στον εαυτό της και καθόταν με τις ώρες στο μπαλκόνι του πατρικού της σπιτιού διαβάζοντας βιβλία», αναφέρουν στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής παλιοί γείτονές της. Σήμερα είναι μητέρα δύο παιδιών, μένει στην ίδια περιοχή, τα μαλλιά της είναι πιο ξανθά και πιο μακριά και δεν θυμίζει σε τίποτα τη 18χρονη έφηβη που συμμετείχε στο δικαστικό θρίλερ των ’90s.

Ο ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΣ
Κανείς δεν έχει επισκεφτεί τον Θεόφιλο Σεχίδη από το 1996 που βρίσκεται στη φυλακή. Ποιος να τον επισκεφτεί, όμως; Δεν έμεινε κανείς, αφού τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς αποκαλύφθηκε η μαζική δολοφονία της οικογένειάς του στη Θάσο. Ο πατέρας, η μητέρα, η αδελφή, η γιαγιά και ο θείος του 24χρονου τότε τριτοετή φοιτητή στη Νομική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Κομοτηνής ήταν τα θύματα της «γενοκτονίας».
Η κοινή γνώμη «πάγωσε» όταν ο Σεχίδης, ψυχρός και αμετανόητος, περίγραφε κυνικά το πώς εξολόθρευσε την οικογένειά του. Μετά την ομαδική δολοφονία, τεμάχισε με σιδεροπρίονο τα πτώματα, τοποθέτησε τα τεμαχισμένα μέλη σε σακούλες και τα μετέφερε με το αυτοκίνητό του σε σκουπιδότοπο της Καβάλας, όπου τα ξεφορτώθηκε.
Στα 43 χρόνια του πια, κρατείται στο ψυχιατρείο των φυλακών Κορυδαλλού, έγινε στίχος σε τραγούδι των Terror X Crew («κουβαλάω πιο πολλή τρέλα κι από τον Σεχίδη»), ενώ είχε κινήσει διαδικασίες προκειμένου να κληρονομήσει τους συγγενείς που είχε δολοφονήσει. Οικογένειά του ήταν!

Ο ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΣ
Ανθρωποκτονία από πρόθεση ή αυτοκτονία μέσω τρίτου; Μια εξαιρετικά σπάνια περίπτωση στα ελληνικά και διεθνή εγκληματολογικά χρονικά ήταν αυτή του Ματθαίου Μονσελά. Στις 11 Ιανουαρίου 1994 ο Μονσελάς δολοφόνησε με τρεις σφαίρες τη 40χρονη οδοντίατρο Γιόλα Βαγενά στην περιοχή της Βραυρώνας, στο Μαρκόπουλο Αττικής, έπειτα από παράκληση της ίδιας, επειδή δεν μπορούσε να διαχειριστεί την εξωσυζυγική σχέση του άντρα της.
Καταδικάστηκε σε κάθειρξη 12,5 ετών και την προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1999 αποφυλακίστηκε. Προσπάθησε να εργαστεί, αλλά το ποινικό μητρώο του δεν του επέτρεπε να στεριώσει σε κάποια δουλειά, ενώ το τροχόσπιτο όπου έμενε «έγινε στάχτη από χρυσαυγίτες», όπως λέει ο ίδιος.
Από το 2011 ζει στις σπηλιές στο λόφο του Φιλοπάππου. Πυκνή βλάστηση, λιγοστά έπιπλα και πολλά σκυλιά είναι η παρέα του όλα αυτά τα χρόνια. «Είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Πράος, γλυκός και φιλόζωος. Βοηθάει και σε κάποιες οργανώσεις», λέει στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής η γειτόνισσά του από τη διπλανή… σπηλιά.

Ο ΖΗΛΟΦΘΟΝΟΣ
Την τεμάχιζε επί τρεισήμισι ώρες. Την έκοψε σε 16 κομμάτια, τα οποία πέταξε σε διάφορους κάδους απορριμμάτων στη γειτονιά του στα Κάτω Πατήσια. Κίνητρό του ήταν η παθολογική ζήλια.
Μπορεί να μην ανήκει στη δεκαετία του 1990, όμως η δολοφονία της Ζωής Γαρμανή από τον Παναγιώτη Φραντζή στις 24 Ιουνίου 1987 είναι ένα έγκλημα που χαρακτηρίστηκε από τη φρικαλεότητά του και έμεινε στην ελληνική Ιστορία ως «ειδεχθές». Ο 27χρονος τότε Φραντζής υποστήριξε ότι η σύζυγός του είχε τραυματιστεί έπειτα από έντονο καβγά. Ωστόσο, στην έκθεσή του ο ιατροδικαστής ανέφερε ότι η κοπέλα έφερε ίχνη στραγγαλισμού.
Το 1997, ως φοιτητής της ΑΣOΕΕ μπαίνει στο καθεστώς των ειδικών εκπαιδευτικών αδειών και αρχίζει να παρακολουθεί τα μαθήματα του Πανεπιστημίου. Κάνει παρέες και, παρά το βαρύ παρελθόν του, συνάπτει αρκετές ερωτικές σχέσεις. Το 2005 αποφυλακίζεται και πλέον έχει νέα οικογένεια. Διατηρεί ένα μίνι μάρκετ στη γειτονιά του, ενώ ασχολείται και με τη μουσική. Έχει γράψει κυρίως μπαλάντες, τις οποίες την εποχή που βρισκόταν στη φυλακή τις αφιέρωνε στη «Ζωή του».

Η ΦΟΝΙΣΣΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ & ΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΤΗΓΑΝΟΨΩΜΑ
Δυο εγκλήματα στα οποία πρωταγωνίστησαν γυναίκες είχαν προκαλέσει σοκ στην ελληνική κοινή γνώμη τη δεκαετία του 1990.
«Αυτός ο νόμος για μένα είναι άδικος. Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή. Δεν μπορεί να βγαίνουν οι δολοφόνοι έξω από τις φυλακές. Η ποινή που της έχει επιβληθεί είναι ισόβια και δύο χρόνια», λέει στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ο Υψηλάντης Ελευθεριάδης, αδελφός του αρχιμανδρίτη Άνθιμου και πρώην καταδρομέας του Εθνικού Στρατού.
Την Τρίτη 22 Ιουλίου 1997 τα δελτία ειδήσεων έπαιζαν πρώτη είδηση ότι «μια γυναίκα δολοφόνησε αρχιμανδρίτη». Ο απαγορευμένος έρωτας της Κάτιας Γιαννακοπούλου για τον ιερωμένο την οδήγησε στα 42 χρόνια της να σκοτώσει τον «επίγειο Θεό» της, όπως τον αποκαλούσε. Το πρωινό της δολοφονίας, η Γιαννακοπούλου, φορώντας ξανθιά περούκα, τον περίμενε επί δύο ώρες έξω από την πολυκατοικία όπου διέμενε στη Νέα Σμύρνη. Εκείνος, βγαίνοντας, της γύρισε την πλάτη κι εκείνη του απάντησε με οκτώ… σφαίρες.
Έπειτα από 16 χρόνια, η 58χρονη σήμερα γυναίκα επέστρεψε στο σύζυγο και το παιδί της. «Δεν έχω προσπαθήσει να τη βρω. Δεν θέλω καμία επαφή μαζί της», αναφέρει εξοργισμένος για την προ μηνών αποφυλάκισή της ο αδελφός του αρχιμανδρίτη.

ΜΟΙΡΑΙΟ ΦΑΓΟΠΟΤΙ
Το απόγευμα του Σαββάτου 18 Ιανουαρίου 1992 επτά άτομα μεταφέρονται στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση λόγω βαρύτατης τροφικής δηλητηρίασης. Και τα επτά είχαν δοκιμάσει τηγανόψωμα από τη ζύμη την οποία είχε προσφέρει ως «δώρο» στις οικογένειες Μουστοπούλου και Κληματσά η γειτόνισσά τους στο Περιστέρι Μαρία Σαμπανιώτη. Μια ζύμη εμποτισμένη με παραθείο, τρεις νεκροί και ένα φονικό φαγοπότι.
Η «φαρμακούλα», όπως τη φώναζε το ακροατήριο στη δίκη, ήθελε να εκδικηθεί τις δύο οικογένειες επειδή αρνήθηκαν να παντρέψουν τους γιους τους με τις κόρες της. «Η Μαρία ερχόταν σχεδόν κάθε μέρα στο σπίτι και από την αρχή μου είχε πει πως ήθελε το γιο μου, τον Κώστα, για γαμπρό της. Της είπα ότι ήταν πολύ νωρίς για γάμους», είχε δηλώσει η Ελένη Μουστοπούλου στις 25 Ιανουαρίου 1992 στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ.
Η Σαμπανιώτη καταδικάστηκε σε τρις ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη, χαρακτηρίστηκε από τον εισαγγελέα της δίκης «νέα Φραγκογιαννού», εργάστηκε στο ταπητουργείο της φυλακής κάνοντας 2.500 μεροκάματα και τελικά τον Μάρτιο του 2011 αφέθηκε ελεύθερη.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΟΥΡΗΣ
Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1994 ο Μανώλης Δουρής προσέρχεται στο Αστυνομικό Τμήμα της Ερμιόνης και δηλώνει την εξαφάνιση του εξάχρονου γιου του, Νίκου. Η Ελλάδα κάνει ρεβεγιόν «στα κάγκελα», για να ξυπνήσει την πρώτη του χρόνου σε πένθος. Ο πατέρας βρίσκει νεκρό το παιδί, το οποίο ήταν κακοποιημένο σεξουαλικά. Τελικά ομολογεί. Η οργή για τον Δουρή είναι τόσο διάχυτη που ακόμα και άλλοι φυλακισμένοι τού επιτίθενται σε κάθε ευκαιρία. Καταδικάστηκε σε ισόβια και στις 25 Φεβρουαρίου 1996 βρέθηκε απαγχονισμένος στις εξωτερικές τουαλέτες των φυλακών Τρίπολης. Αυτοκτόνησε με ένα καλώδιο τηλεόρασης που είχε κρύψει στα ρούχα του.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΔΑΓΚΛΗΣ
Με σενάριο ελληνικής ταινίας των ’60s μοιάζει η ιστορία του «δολοφόνου των ιερόδουλων». Ο Αντώνης Δαγκλής από την Κοκκινιά του Πειραιά αντιμετωπίζει καθημερινά την κακοποίηση της μητέρας του, τη δική του και του αδελφού του από τον πατέρα τους. Η παθολογική σχέση που είχε με τη μητέρα του τον οδήγησε σε τρεις άγριους φόνους ιερόδουλων στην Αθήνα. Τον Ιανουάριο του 1997 καταδικάστηκε σε 13 φορές ισόβια. Ήταν η μεγαλύτερη ποινή που είχε επιβληθεί μέχρι τότε σε καταδικασθέντα. Τον Αύγουστο του 1997 βρέθηκε απαγχονισμένος στο κελί 33 του ψυχιατρείου των φυλακών Κορυδαλλού.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΚΡΙΝΟΣ
Πέντε εν ψυχρώ δολοφονίες και έξι σοβαροί τραυματισμοί ήταν ο τραγικός απολογισμός των εγκλημάτων που διέπραξε τη διετία 1995-1996 ο οδηγός ταξί Δημήτρης Βακρινός, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως «ο πρώτος serial killer της Ελλάδας». Δεν δικάστηκε ποτέ, καθώς στις 25 Μαΐου 1997 κρεμάστηκε με τα κορδόνια των παπουτσιών του στο κελί του στις φυλακές Κορυδαλλού.

 

ΙΕΡΟΣ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΖΑΝΗΣ


της Κατερίνας Μ. Μάτσου

 
Ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου υπήρχε στην Κοζάνη στην ίδια με σήμερα θέση από τα τέλη του 18ου-αρχές 19ου αιώνα, όπως φανερώνει επιστολή του Αλή πασά του 1806 που δίνει την άδεια στο Νάνο Τουτουντζή να «φκιάσει» τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου1. Στην άδεια δε διευκρινίζεται αν με το «φκιάσει» εννοείται εκ θεμελίων ανέγερση μίας νέας εκκλησίας ή επιδιόρθωση και επέκταση κάποιας άλλης, ήδη υπάρχουσας, αν και το πιο πιθανό είναι να αναφέρεται σε κάποια ήδη υπάρχουσα εκκλησία ή σε κάποιο μικρό εξωκκλήσι που ήδη υπήρχε στην περιοχή. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην άδεια: «…Να φκιάση την εκκλησίαν όπου είναι όξω στα αμπέλια του αηγιώργη», υπάρχει δηλαδή ήδη εκεί. Όπως και με τον Άγιο Αθανάσιο, έτσι και με τον Άγιο Γεώργιο, η περιοχή έφερε το όνομα του αγίου μάλλον από πάντα, μια ονομασία που και σ’ αυτή την περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογηθεί χωρίς την ύπαρξη στην περιοχή κάποιας εκκλησίας ή έστω ενός μικρού εξωκλησιού ή εικονοστασίου προς τιμήν του αγίου.
Ο γυμνασιάρχης του Γυμνασίου Αρρένων και πρώτος ιστοριογράφος της Κοζάνης κατά τον 20ο αιώνα Παναγιώτης Ν. Λιούφης στην Ιστορία της Κοζάνης (Εκδ: ΙΩΑΝ. ΒΑΡΤΣΟΥ, Αθήνα : 1924) αναφέρει ότι ο ναός ανεγέρθη το 1817 επί Επισκόπου Βενιαμίν και είναι ένα από τα έργα των πρώτων χρόνων της Επισκοπείας του. Ο Βενιαμίν ανέλαβε την Επισκοπή Κοζάνης το 1815 μετά το θάνατο του προκατόχου του Διονυσίου. Ίσως με την άδεια του 1806, επί Διονυσίου, να ξεκίνησε η ανέγερση του ιερού ναού η οποία τελικά ολοκληρώθηκε το 1817. Όπως ο Κωνσταντίνος Γουναρόπουλος αναφέρει σε δημοσίευμα του στο περιοδικό ΠΑΝΔΩΡΑ το 1872, το 1818 ο Τακιατζής δώρισε «εκτενές κτήμα» στο νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου. Άρα ο ναός υπήρχε προ του 1818 και λειτουργούσε ήδη ως νεκροταφειακος. Από τα στοιχεία αυτά, καθώς και από χρονολογίες εικόνων στο προσκυνητάρι, προκύπτει ότι ο ιερός ναός ανεγέρθηκε μεταξύ του 1806 και 1820. Όλες οι υπόλοιπες προσθήκες, όπως νάρθηκας στα νότια και στα δυτικά του ναού, κοινοτάφια αρχιερέων και αίθουσες δεξιώσεων είναι πολύ μεταγενέστερες και χρονολογούνται στις μετά του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου δεκαετίες.
Από το 1878 ως το 1892 ο ναός καταλαμβάνεται από άτακτα τουρκικά στρατεύματα και χρησιμοποιείται σαν στρατιωτικός καταυλισμός, με αποτέλεσμα να προκληθούν μεγάλες φθορές και καταστροφές, ενώ το 1896 στρατεύματα Τουρκαλβανών τον λεηλάτησαν και κατάστρεψαν τις εσωτερικές του διακοσμήσεις, όπως αναφέρει σε επιστολή του ο Μητροπολίτης Κωνστάντιος.
Ο ναός λειτουργεί ως αμιγώς νεκροταφειακός από το 1914, οπότε μεταφέρθηκαν εκεί όλα τα νεκροταφεία της πόλης. Είναι μεν νεκροταφειακός ναός, αλλά δεν είναι εντός τα νεκροταφείου. Εξυπηρετεί τις ανάγκες του νεκροταφείου, αλλά δεν ανήκει σ’ αυτό.

ΤΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ 
Προ του 1914 στην Κοζάνη υπήρχαν συνολικά τέσσερα νεκροταφεία, που καταργούμενα το ένα μετά το άλλο, σε διαφορετικές το καθένα εποχές, μεταφέρθηκαν τελικά όλα στο νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου.
Νεκροταφείο στην Κοζάνη υπήρχε:
1) Στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου, σε χώρο ανατολικά και δεξιά του Ιερού Βήματος, περιοχή γνωστή και ως νημόρια (μνημόρια – μνήματα). Εκεί θαβόταν οι αρχιερείς και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας, ενώ υπήρχε κι ένα δεύτερο τμήμα στα δυτικά του ναού, απέναντι από την κεντρική είσοδο. Επί Μητροπολίτου Φωτίου (1910-1923) τα οστά των αρχιερέων μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου και τοποθετήθηκαν σε ειδικό κοινοτάφιο. Η ακριβής ημερομηνία κατάργησης του νεκροταφείου του Αγίου Νικολάου δεν είναι γνωστή, ωστόσο εξαιτίας του παραπάνω περιστατικού πιθανολογείται στα χρόνια του Φωτίου.
2) Στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων, όπου ετάφη, ύστερα από προσωπική του επιθυμία, ένας από τους σημαντικότερους ευεργέτες και άρχοντες της πόλης ο Χαρίσης Τράντας. Καταργήθηκε και μεταφέρθηκε στον Άγιο Γεώργιο το 1850.
3) Στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, ανατολικά του Ιερού Βήματος, όπου ετάφη ο Χαρίσιος Μεγδάνης. Όπως ο Νικ. Δελιαλής αναφέρει: «Ως κοιμητήριο τούτου (του νεκροταφείου του Αγίου Δημητρίου δηλαδή) εχρησιμοποιείτο η κρύπτη του παρεκκλησίου του Αγίου Λαζάρου». Καταργήθηκε και μεταφέρθηκε στον Άγιο Γεώργιο το 1856.
4) Στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου. Από υπάρξεως του οικισμού και της εκκλησίας μέχρι το 1914.
Ο Χαρίσιος Μεγδάνης μνημονεύει και νεκροταφείο στην περιοχή Τρία δένδρα, παραπλεύρως του ιερού ναού του Αγίου Κωνσταντίνου. Το 1929, με τη διάνοιξη της σιδηροδρομικής γραμμής, αποκαλύφθηκαν πράγματι στη θέση αυτή μαρμάρινοι τάφοι της ρωμαϊκής περιόδου. Άλλωστε, όπως μετέπειτα έρευνες και τυχαίες κυρίως ανασκαφές αποκάλυψαν, στην περιοχή υπήρχε από τα αρχαία ακόμη χρόνια κάποιος οικισμός, οι κάτοικοι του οποίου λογικά θα έπρεπε να είχαν και κάποιο νεκροταφείο, όπου έθαβαν τους νεκρούς τους. Αρχαίοι τάφοι, προγενέστεροι της χριστιανικής εποχής, αποκαλύφθηκαν και στην περιοχή της Μπήλιως τα νημόρια το 1948.
Ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου έχει δικό του προαύλιο χώρο, όπου ενταφιάζονται οι κληρικοί. Παλιότερα στον ίδιο προαύλιο χώρο, υπήρχε ξυλότυπο στέγαστρο, όπου ήταν συγκεντρωμένα τα οστά αρχιερέων και ιερέων αγνώστων λοιπών δι’ ημάς στοιχείων, πλην των οστών του Μητροπολίτου Φωτίου. Τα οστά ήταν καλυμμένα με δύο επιτύμβιες πλάκες των Επισκόπων Μελετίου και Βενιαμίν και σήμερα έχουν μεταφερθεί πάνω από το νεοαναγερθέν κοιμητήριο του προσφάτως εκλιπόντα Μητροπολίτου Διονυσίου (εκοιμήθη το Δεκέμβριο του 1998). Οι δύο επιτύμβιες πλάκες έχουν εντοιχιστεί στον τοίχο του κοιμητηρίου.
Σαν νεκροταφειακό παρεκκλήσιο υπαγόμενο διοικητικώς και διαχειριστικώς στον Άγιο Δημήτριο λειτούργησε μέχρι το 1975. Από το 1975 με την 90/1975 πράξη του Μητροπολίτου που δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. 448/1977 τ.β. προσαρτήθηκε και πλέον ανήκει στο Σωκράτειο Μπλιούρειο Εκκλησιαστικό Ίδρυμα.

 

Κοζάνη, Μάιος 2014

 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

·         Ιωάννου Δ. Δημόπουλου. Τα παρά τον Αλιάκμονα εκκλησιαστικά.

Εκδ: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ. Κοζάνη : 1994.

·         Ελευθερουδάκη Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν. Εγκυκλοπαίδεια.

Εκδ: ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ Α.Ε. Αθήνα : 1927.

·         Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων & Κοζάνης. Ημερολόγιον 2005 Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων & Κοζάνης.

Εκδ: ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΕΡΒΙΩΝ & ΚΟΖΑΝΗΣ. Κοζάνη : 2004.

·         Β.Π. Καραγιάννη. Χρονολόγιο Κοζάνης (1392-1993). ΔΥΤΙΚΟΜΑΚΕΔΟΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, έτος Ζ΄, σελ: 98-112. Κοζάνη : 1996.

·         Παναγ. Ν. Λιούφη δ.φ. Ιστορία της Κοζάνης.

Εκδ: ΙΩΑΝ. ΒΑΡΤΣΟΥ. Αθήνα : 1924.

·         ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ. Εγκυκλοπαίδεια.

Εκδ: ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ-ΠΑΙΔΕΙΑ / ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε. Θεσσαλονίκη : 2005.

·         Μιχάλη Παπακωνσταντίνου. Μια βορειοελληνική πόλη στην Τουρκοκρατία-Ιστορία της Κοζάνης (1400-1912).

Εκδ: ΕΣΤΊΑ. Αθήνα : 1992.

·         ΠΑΠΥΡΟΣ - ΛΑΡΟΥΣ - ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ. Εγκυκλοπαίδεια.

Εκδ: ΠΑΠΥΡΟΣ. Αθήνα : 1996 και Αθήνα : 2005.

·         Σύγχρονο Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας.

Εκδ: ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ. Αθήνα.

·        Γεωργίου Θ. Τσουμή. Κοζάνη, πέτρινη πόλη. ΕΛΙΜΕΙΑΚΑ, Ιούνιος 1993, αρ.τ: 30, σελ. 16-28. Θεσσαλονίκη : 1993.



1 Η επιστολή έχει ως εξής: «Εγώ ο βεζήρ αληπασάς έδωσα το πουγιουρντί μου του εδικού μου νάνου τουτουντζή διά να φκιάση την εκκλησίαν όπου είναι όξω στα αμπέλια του αηγιώργη, να τη κάμη ταμήρι καθώς κάμνη χρεία και κανένας μανής να μην του γένη, και εσύ εφένδη να του δώσης το χοτζέτι κατά το αντέτι εξ αποφάσεως 1806 Ιωάννινα Ιουλίου 23». (Ιωάννου Δ. Δημόπουλου. Τα παρά τον Αλιάκμονα εκκλησιαστικά, σελ. 333).

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΑΓΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!


Κάποιοι πίστεψαν πως έκαναν το τέλειο έγκλημα. Όμως τα ίχνη που άφησαν πίσω τα θύματά τους τους στοίχειωσαν και τους πρόδωσαν.
Ένα ζευγάρι εκτελεί το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου του... Ένας νεαρός στο όνομα της αγάπης βάφει τα χέρια του με αίμα... Ένας ηλικιωμένος με τον γιο του διά ασήμαντον αφορμήν «καταπατούν» πέντε ψυχές... Το ξεκλήρισμα μιας οικογένειας παραμένει ανεξιχνίαστο... όπως και η μαφιόζικη εκτέλεση ενός πυγμάχου.
Πρωτοφανούς αγριότητας εγκλήματα την τελευταία τριετία συγκλόνισαν το πανελλήνιο, με κορυφαίο την εξαφάνιση και τη δολοφονία ενός 11χρονου αγοριού στη Βέροια με αναπάντητα ερωτήματα και «θύτες» μια παρέα συνομηλίκων του... Διαφορετικά τα κίνητρα, κοινός ο παρανομαστής: φρίκη και αποτροπιασμός!

TO ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΖΕΥΓΑΡΙ
Μάρτιος 2005: Η μικρή κοινωνία της Μυτιλήνης συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη της αποκρουστικής δολοφονίας της 27χρονης Ευστρατίας Μαμώλου. Στο σπίτι της οδού Βυζαντίου 19 πριν από τρία χρόνια ο 32χρονος ηλεκτρολόγος-ηλεκτρονικός Γιώργος Μπουταράς είχε σκοτώσει, κομματιάσει και στη συνέχεια κάψει την 27χρονη φίλη του Ευστρατία.
Το ένοχο μυστικό... κράτησαν για τρία ολόκληρα χρόνια μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί που είχαν πλάι στο τζάκι ο ίδιος με την 28χρονη γυναίκα του Αρετή Διόλατζη. Τα ελάχιστα αντικείμενα που είχαν απομείνει από τα αποκαΐδια της νεαρής γυναίκας τούς πρόδωσαν. Το σατανικό ζευγάρι και η Μαμώλου φαίνεται πως αποτελούσαν ερωτικό τρίγωνο, το οποίο οδήγησε στο φονικό όταν, σύμφωνα με την απολογία της Διόλατζη, η άτυχη κοπέλα δεν δέχτηκε να συμμετάσχει στο ομαδικό σεξ που ήθελε να κάνουν τη μοιραία νύχτα ο άνδρας της.
Το δικαστήριο καταδίκασε τον Μπουταρά -που επιχείρησε να πάρει πάνω του το έγκλημα- σε ισόβια κάθειρξη και σε φυλάκιση δεκαοκτώ μηνών για τα επιμέρους αδικήματα που του είχαν απαγγελθεί, ανάμεσά τους και αυτό της περιύβρισης νεκρού. Σε κάθειρξη δεκατριών χρόνων καταδικάστηκε και η γυναίκα του για συνέργια στην αρπαγή της άτυχης Μαμώλου με σκοπό τη συνουσία και για περιύβριση νεκρού, ενώ αθωώθηκε για την κατηγορία της δολοφονίας.

Η ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΕΝΗ ΚΑΛΛΟΝΗ
Ξημερώματα 11ης Απριλίου 2005: ο 23χρονος Δάνος Μουρατίδης στραγγάλισε με τα χέρια του στο σπίτι του στη Βέροια την 20χρονη Κική Κούσογλου, με την οποία διατηρούσε ερωτική σχέση. Στη συνέχεια μετέφερε τη σορό της άτυχης κοπέλας με αυτοκίνητο στην περιοχή Φράγμα Ασωμάτων Ημαθίας και τα πράγματά της σε άλλο σημείο, σε μία προσπάθεια να εξαφανίσει τα ίχνη της. Τα ξημερώματα της επομένης μέρας ο δράστης έθαψε πρόχειρα το πτώμα στο ίδιο σημείο όπου το είχε εγκαταλείψει με τη βοήθεια 40χρονου συγγενούς του, ο οποίος παραδέχθηκε τη συμμετοχή του. Τέσσερις μήνες μετά και αφού όλο αυτό το διάστημα προσποιούταν ότι την έψαχνε εναγωνίως, ο 23χρονος ομολόγησε την ενοχή του και υπέδειξε στους αστυνομικούς το σημείο όπου την έθαψε. Όπως είχε γίνει γνωστό, δράστης και θύμα είχαν χωρίσει έπειτα από πέντε χρόνια σχέσης, έναν μήνα πριν από το έγκλημα. Ο Δάνος Μουρατίδης εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης στις φυλακές Διαβατών.

ΜΑΦΙΟΖΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ
Στις 14 Απριλίου 2005 η Πάτρα μένει άναυδη από τη δολοφονία του 38χρονου πυγμάχου Ανδρέα Παΐζη. Το θύμα είχε δεχτεί ένα τηλεφώνημα για να πάει στη λέσχη του, ενώ φεύγοντας είπε στη σύζυγό του να τον περιμένει για φαγητό. Μόλις έφτασε στον προορισμό του, στη λέσχη του στα Ψηλαλώνια και κατέβηκε από το αυτοκίνητο, ένας γνωστός του τον πλησίασε και τον σημάδεψε με ένα υποπολυβόλο. Ο Παΐζης αντέδρασε μάλλον περιφρονητικά: «Τι είναι αυτό, ρε» και ο εκτελεστής όχι μόνο δεν απάντησε, αλλά τον πυροβόλησε δεκατρείς φορές, οκτώ από τις οποίες στο κεφάλι! Από τότε μέχρι σήμερα οι δολοφόνοι του παραμένουν άφαντοι.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ
Απόγευμα 15ης Σεπτεμβρίου 2005: Νεκρά έπεφταν από το εννιάρι περίστροφο του εκτελεστή τρία μέλη της οικογένειας Ζουμπατλή, στο εξοχικό τους στο Λόγγο Αιγίου. Ο δράστης είχε εκτελέσει ένα από τα πιο ακριβοπληρωμένα συμβόλαια θανάτου στην περιοχή. Φορώντας κουκούλα, άδειασε το όπλο του και σκότωσε τον 66χρονο πρόεδρο του Ελληνοαιγυπτιακού Επιμελητηρίου Μιχάλη Ζουμπατλή, την 59χρονη σύζυγό του Καλλιόπη-Φανή Ζουμπατλή και τον 40χρονο γιο του Νίκο Ραμζή-Ζουμπατλή, γραφίστα από την Αθήνα. Από τα πυρά γλίτωσαν η 45χρονη Αμέντ Χαναάν Ζουμπατλή, σύζυγος του Νίκου Ζουμπατλή που έδινε επί εβδομάδες μάχη να κρατηθεί στη ζωή, καθώς και η δεκάχρονη κόρη του και ο πεντάχρονος γιος του που, σύμφωνα με πληροφορίες, πρόλαβαν και κρύφτηκαν! Κοντεύουν δυόμισι χρόνια και ο δράστης ή οι δράστες τού τριπλού φονικού δεν έχουν βρεθεί.

ΟΠΛΙΤΗΣ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ
Στις 17 Οκτωβρίου του 2005 η Κόρινθος παγώνει στο άκουσμα του πρωτοφανούς αγριότητας εγκλήματος με θύμα την 22χρονη Άννα Νικολάου. Η κοπέλα δολοφονήθηκε από 19χρονο οπλίτη στις τουαλέτες κεντρικής καφετέριας της πόλης, επειδή δεν ενέδωσε στο έντονο φλερτ του και δεν δέχτηκε να τη φιλήσει. Ο νεαρός στρατιώτης από τη Δράμα χτύπησε το θύμα με απίστευτη μανία στο πρόσωπο και στη συνέχεια το κλώτσησε μέχρι θανάτου. Ο 21χρονος σήμερα οπλίτης καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο Αθηνών σε ισόβια κάθειρξη και εκτίει την ποινή του στις φυλακές του Αυλώνα.

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
Αρχές Απριλίου 2006: Η Ηλεία συγκλονίζεται από ένα έγκλημα πάθους στο Τραγανό. Ο 48χρονος οικοδόμος Κωνσταντίνος Κουτσουράκης σκότωσε τον 50χρονο αγρότη Διονύση Βασιλόπουλο, αφού οι διενέξεις μεταξύ των δύο ανδρών ήταν συχνές και πάντα με αφορμή τη γυναίκα τού δράστη που ζούσε πλέον με το θύμα.
Ο δράστης αμέσως μετά το έγκλημα παραδόθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Ανδραβίδας και ομολόγησε το έγκλημα: «Δεν είχα προμελετήσει τον φόνο, ούτε είχα στήσει ενέδρα. Με προκάλεσε, μου έκανε χειρονομίες. Εκείνη την ώρα θόλωσα. Άρπαξα το φτυάρι και τον χτύπησα τέσσερις φορές στο κεφάλι. Μετά έφυγα». Ο Κωνσταντίνος Κουτσουράκης εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης στις φυλακές Ναυπλίου.

ΤΟ ΠΕΝΤΑΠΛΟ ΦΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΡΙΝΙΟΥ
25 Σεπτεμβρίου 2006: Η Ελλάδα σοκάρεται στο άκουσμα της στυγερής δολοφονίας πέντε κυνηγών, από 17 έως 33 ετών, στα Καλύβια Αγρινίου. Δράστης του πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα πενταπλού φονικού, ο 38χρονος κτηνοτρόφος Διονύσης Φούκας, το παιδί που, όπως είπαν οι συγχωριανοί του, «του μιλούσαν και κοκκίνιζε, το παιδί της εκκλησίας και το σεμνό παλικάρι του χωριού». Το μακελειό έγινε επειδή κυνηγοί «πατούσαν τα τριφύλλια και με τους πυροβολισμούς τρόμαζαν τα ζώα»!
Νεκροί από τις σφαίρες του 38χρονου που κατηγορείται για ανθρωποκτονία από πρόθεση κατά συρροή, έπεσαν τα αδέλφια Βασίλειος και Χρήστος Νικολόπουλος, 23 και 21 ετών  και τα ξαδέλφια τους Λάμπρος Αντρέσσας, 33 ετών, Ηλίας Πίπας, επίσης 33 ετών και ο 17χρονος Αλέξιος Νικολόπουλος.
Ο πατέρας του δράστη, ο 74χρονος Λυσίμαχος Φούκας, ο οποίος κατηγορείται για άμεση συνέργια στις ανθρωποκτονίες, αρχικά είχε πει στους αστυνομικούς ότι είχε κάνει ο ίδιος τους φόνους, προσπαθώντας έτσι να πάρει επάνω του τα εγκλήματα και να γλιτώσει τον γιο του.
Ωστόσο, ενώπιον της ανακρίτριας ισχυρίστηκε ότι ούτε καν βρισκόταν στον τόπο του εγκλήματος. Πατέρας και γιος βρίσκονται προφυλακισμένοι στις φυλακές Ναυπλίου αναμένοντας τη δίκη τους, ενώ σημειώνεται ότι ο 74χρονος έχει κάνει δύο αιτήσεις αποφυλάκισης για λόγους υγείας, οι οποίες όμως απορρίφθηκαν.

Ο ΑΤΥΧΟΣ ΑΛΕΞ
Με μια πρωτοφανή για τα ελληνικά αστυνομικά χρονικά υπόθεση ήρθαν αντιμέτωπες οι Αρχές της Ημαθίας, όταν ο εντεκάχρονος Αλεξ Μεσχισβίλι, ο οποίος εξαφανίστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2006, ενώ πήγαινε σε μάθημα ζωγραφικής στην Ανωνιάδειο Στέγη της Βέροιας, φέρεται να δολοφονήθηκε από συνομηλίκους του. Η σορός του άτυχου παιδιού δεν έχει βρεθεί ακόμη, ενώ σύμφωνα με βούλευμα που εξέδωσε το Συμβούλιο Εφετών Θεσσαλονίκης παραπέμπονται να δικαστούν σε τρία διαφορετικά δικαστήρια οι δεκατέσσερις κατηγορούμενοι που εμπλέκονται στην υπόθεση εξαφάνισης (πέντε ανήλικοι, οι γονείς και οι κηδεμόνες τους, καθώς επίσης ο παππούς και ο μεγαλύτερος αδελφός των δύο ελληνόπουλων κατηγορουμένων).