Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014


ΟΙ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ


Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Οι Καταραμένοι Ποιητές (γαλλικά: Les Poètes Maudits) είναι ποιητές που διάγουν τη ζωή τους έξω από τα κοινωνικά πλαίσια ή και ενάντια σε αυτά. Η κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών, η τρέλα, το έγκλημα, η βία και γενικά κάθε μη αποδεκτή κοινωνική πράξη, όπως και ο πρόωρος θάνατος είναι τυπικά στοιχεία της βιογραφίας ενός καταραμένου ποιητή.
Ο πρώτος καταραμένος ποιητής υπήρξε ο Φρανσουά Βιγιόν (1431-1474 περίπου), η φράση όμως κατοχυρώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Αλφρέντ ντε Βινύ στο δραματουργικό του έργο του 1832 Stello, όπου αποκαλεί συλλογικά τους ποιητές ως τη ράτσα των παντοτινά καταραμένων από τους ισχυρούς της γης. Τυπικά παραδείγματα καταραμένων ποιητών υπήρξαν οι Σαρλ Μπωντλαίρ, Πωλ Βερλαίν και Αρθούρος Ρεμπώ. Ξεχωριστή θέση ανάμεσά τους κατέχει και ο πρόδρομος του Υπερρεαλισμού, Λωτρεαμόν.



 


ΛΩΤΡΕΑΜΟΝ - ΑΠΟ ΤΑ ΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΑΛΝΤΟΡΟΡ


Γέρο-ωκεανέ, η τελειότητά του σφαιρικού σου


σχήματος, που τόσο ιλαραίνει την αυστηρή έκφραση της


γεωμετρίας, εμένα δεν μου θυμίζει παρά τα μικρά μάτια


του ανθρώπου, που είναι τόσα δα, απαράλλαχτα με του


αγριόχοιρου, και καταστρόγγυλα με κείνα των πουλιών


της νύχτας. Ωστόσο ετούτος, από καταβολής κόσμου


περνιέται για ωραίος. Πάντως εγώ υποπτεύομαι, πως


αυτό το κάνει περισσότερο από φιλότιμο, και πως πραγματικά


για την ομορφιά του αμφιβάλλει. Τότε, γιατί


να κοιτάζει με τόση περιφρόνηση του συνανθρώπου του


τη μορφή; Χαίρε ωκεανέ!


***


Γέρο-ωκεανέ, καθόλου δεν είναι απίθανο απ’ ό,τι


κρύβουνε οι κόρφοι σου, να είναι ωφέλιμο για  το


μελλοντικό καλό του ανθρώπου. Ως τώρα, του έδωσες τη


φάλαινα, αλλά δεν αφήνεις εύκολα τ’ άπληστα μάτια των


φυσικών επιστημών να μαντέψουν τα χίλια μυστικά που


διέπουν την ιδιαίτερη οργάνωσή σου: συ, είσαι


μετριόφρων. Δεν μοιάζεις του ανθρώπου, που συνεχώς


καυχιέται για τιποτένια πράματα, Χαίρε, ωκεανέ!



***


Γέρο-ωκεανέ, τα νερά σου είναι πικρά. Έχουν την ίδια


γεύση της χολής, που στάζει η κριτική στις Καλές Τέχνες,


στις Επιστήμες και γενικά στα πάντα. Κι αν τύχει κάποιος


να είναι μεγαλοφυής, αυτοί τον βγάζουν βλάκα, και τον


άλλον με το λυγερό κορμί, απαίσιο καμπούρη. Σίγουρα, ο


άνθρωπος θα πρέπει να αισθάνεται έντονα την ατέλειά


του, για να της κάνει τέτοια κριτική, που άλλωστε κατά τα


τρία τέταρτα, οφείλεται στον ίδιο. Χαίρε ωκεανέ!


 

Μετάφραση:  Έλλη Νεζερίτη




ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ Η ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΝΤΖΑΣ;


Η χειρονομία της μούντζας είναι μια παγκόσμια Ελληνική πρωτοτυπία και δεν χρησιμοποιείται από κανέναν άλλο λαό. Γιατί όμως θεωρείται προσβλητική χειρονομία;
Η απάντηση βρίσκεται στις σελίδες της βυζαντινής Ιστορίας, απ’ όπου έχει και τις ρίζες της. Στο Βυζάντιο, μια από τις πιο συνηθισμένες μορφές τιμωρίας ήταν η διαπόμπευση. Μπορεί για τα σημερινά δεδομένα να φαντάζει παράλογη, αλλά εκείνη την περίοδο εφαρμοζόταν κατά κόρον σε κλοπές, σε μοιχείες κ.τ.λ.
Το άτομο που διαπομπεύονταν, το έβαζαν ανάποδα σε ένα γαϊδούρι και το περιέφεραν στους δρόμους της πόλης. Από την πλευρά τους, οι κάτοικοι, για να ταπεινώσουν το συγκεκριμένο άτομο, άλειφαν με ανοιχτή την παλάμη τους το πρόσωπό του με καπνιά. Έτσι, με τον καιρό, η ανοιχτή παλάμη άρχισε να θεωρείται ενέργεια προσβλητική για το πρόσωπο που απευθύνεται.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας που ακολούθησαν, το παραπάνω εθιμοτυπικό χρησιμοποιήθηκε με το δικό του τρόπο: Συνηθιζόταν να αφήνουν το αποτύπωμα της ανοιχτής παλάμης αλειμμένης με πίσσα στην είσοδο των οίκων ανοχής, ώστε να γίνει σαφές ότι το συγκεκριμένο σπίτι είναι μαγαρισμένο και θα πρέπει οι άνθρωποι να αποφεύγουν να περνούν ακόμη και απ’ έξω. Σήμερα ξέρεις γιατί χρησιμοποιείται, οπότε δεν χρειάζεται να αναφερθεί...
 





Η ΑΓΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΠΟΥ ΟΙ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΑΘΩΩΣΑΝ ΛΟΓΩ «ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ»


Στιγμιότυπο από δίκη της «Αγίας Αθανασίας» του Αιγάλεω. Ο αστυνομικός πίσω από την κατηγορουμένη, φαίνεται έτοιμος να κοιμηθεί. Πιθανόν να βαρέθηκε να ακούει για τα «θαύματα» της Αθανασίας. Η «Αγία» βρισκόταν συχνά καθισμένη στο εδώλιο και δικαζόταν για τις πράξεις της. Πάντα όμως αθωωνόταν, είτε λόγω αμφιβολιών, είτε λόγω… βλακείας.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΡΙΚΕΤΟΥ
Η Αθανασία Κρικέτου έγινε ευρέως γνωστή ως «Αγία Αθανασία», αφού από μικρή ηλικία, όταν ακόμα βρισκόταν στο χωριό της και ήταν βοσκοπούλα, ισχυριζόταν ότι είχε οράματα και επαφές με την Παναγία. Μάλιστα, είχε και χειροπιαστές αποδείξεις, αφού η Παναγία άφηνε γραπτά και συνήθως ανορθόγραφα μηνύματα, στο στήθος της.
Όπως γίνεται συνήθως σε θέματα που αφορούν στην πίστη και τη θρησκεία, δεν ήταν λίγοι εκείνη που πίστεψαν την Αθανασία και την αγιοποίησαν. Περνώντας ο καιρός, η επικοινωνία με την Παναγία έγινε για την Αθανασία μια καλοστημένη επιχείρηση, από την οποία κέρδιζε πολλά χρήματα. Εξαπατούσε τους πιστούς και τους αποσπούσε χρήματα, για να τους αγιάσει. Είχε στη δούλεψή της ανθρώπους, που εργάζονταν εθελοντικά στα κτήματά της, για να της ξεπληρώσουν τα καλά, που νόμιζαν ότι τους είχε κάνει. Πολλοί ήταν εκείνοι που τη στήριξαν στην «Άγια» καριέρα της. Ακόμα και πολιτικοί, αστυνομικοί και δικαστές. Υπήρχαν βέβαια και κάποιοι που την πολέμησαν.

ΟΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΚΕΣ
Η κατάσταση με την «Αγία» Αθανασία έφτασε στο απροχώρητο, όταν ήρθαν στο φως καταγγελίες για τη μεσαιωνική κατάσταση που επικρατούσε στο ίδρυμά της και για το πώς η ίδια εξαπατούσε ηλικιωμένους. Το ίδρυμα της Παναγίας της Φανερωμένης, που δημιούργησε έξω από τη Μάνδρα Αττικής, ήταν ουσιαστικά ένα ιδιωτικό γηροκομείο. Για να δεχτεί οποιονδήποτε ηλικιωμένο ως τρόφιμο, του έπαιρνε τη σύνταξή του και άλλα περιουσιακά στοιχεία.
Οι συνθήκες διαμονής και διαβίωσης στο ίδρυμα ήταν τραγικές. Οι φήμες που κυκλοφορούσαν για την «Αγία», φούντωναν συνεχώς. Ακόμα και ο θάνατος δι’ απαγχονισμού, ενός ιερέα του ιδρύματος, θεωρήθηκε ύποπτος. Οι άνθρωποι της Αθανασίας ισχυρίστηκαν ότι αυτοκτόνησε, αλλά οι δικοί του άνθρωποι πίστευαν ότι κάποιος τον σκότωσε, επειδή γνώριζε πολλά, που «έκαιγαν» το ίδρυμα και τη διοίκησή του.
Το 1980, έφτασαν οι καταγγελίες και στη Βουλή και τότε δόθηκε εντολή για έλεγχο στο ίδρυμα. Η «Αγία» Αθανασία βρέθηκε κατηγορούμενη για κακουργηματικές πράξεις. Τότε ξεκίνησε ένα μπαράζ από δίκες, που κράτησαν μέχρι το 1987. Οι καταγγελίες συγκλόνισαν. Σε μια από τις δίκες, ο επιθεωρητής του υπουργείου Κοινωνικών υπηρεσιών, υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι «πότιζαν με υπνωτικά τους γέρους και τις γριές, που δεν μπορούσαν να κουνηθούν από τα κρεβάτια τους. Ήταν ακίνητοι και σκελετωμένοι και περίμεναν τον θάνατο».
Ακόμα και όταν ακούστηκαν τέτοιες σκληρές καταγγελίες, οι οπαδοί της Αθανασίας δεν πτοήθηκαν. Στήριζαν την «Αγία» τους, με την καθημερινή τους παρουσία στο δικαστήριο και κάθε φορά που αθωωνόταν, εκείνοι πανηγύριζαν. Ακόμα κι αν ο πρόεδρος του δικαστηρίου έκανε λόγο για «ομαδική βλακεία».
Η «Αγία Αθανασία» ζει μέχρι σήμερα, ανάμεσα σε ανθρώπους που πίστεψαν στην αγιότητά της. Είναι πολύ ηλικιωμένη και καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι. Παρά τη δύσκολη κατάστασή της, εκκλησιάζεται συχνά.
 

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014