Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015






Η ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΛΟΡΔΟΥ ΤΟΥ ΚΟΜΠΕΡΜΕΡ, ΠΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ



Η φωτογραφία τραβήχτηκε το 1891 από την ερασιτέχνη φωτογράφο Σύμπελ Κορμπέτ, μέσα στο Αββαείο του Κομπερμέρ στην Αγγλία. Στο χώρο επικρατούσε απόλυτη ησυχία και η Σύμπελ ήταν ολομόναχη, καθώς όλοι βρίσκονταν στην κηδεία του Λόρδου του Κομπερμέρ, τέσσερα μίλια μακριά.
Περιπλανώμενη στο Αββαείο βρέθηκε στη βιβλιοθήκη, όπου έστησε τη φωτογραφική της μηχανή χωρίς να χρησιμοποιήσει το φλας για να εκμεταλλευτεί το φυσικό φως που υπήρχε μέσα στο δωμάτιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Αββαείο είχε ιδρυθεί το 1133 από τους μοναχούς και αποτελούσε πηγή έμπνευσης για έναν λάτρη της φωτογραφίας.
Όταν η Κορμπέτ εμφάνισε το φιλμ, έκπληκτη παρατήρησε μια μορφή να κάθεται στην καρέκλα της βιβλιοθήκης, ενώ το σχήμα του χεριού με το περιβραχιόνιο και ο λαιμός διακρίνονται ξεκάθαρα στην φωτογραφία. Λέγεται ότι η μορφή αυτή ήταν το πνεύμα του Λόρδου του Κομπερμέρ, του οποίου η κηδεία γινόταν λίγα μίλια πιο μακριά. Ο Λόρδος ήταν ο Σερ Στέφεν Κότον, ο οποίος ήταν στρατιώτης του ιππικού της Αγγλίας και είχε συμμετάσχει σε διάσημες μάχες όπως στην μάχη της Σαλαμάνκα και τη μάχη του Μπάρατπορ. Ο Κότον έγινε κυβερνήτης του συμπλέγματος των νησιών Μπαρμπέιντος το 1817 και περίπου 20 χρόνια μετά, το 1891 πέθανε όταν τον παρέσυρε μια άμαξα με άλογα.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ
Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να πιστέψει εύκολα μια τέτοια μεταφυσική ιστορία για αυτό και η φωτογραφία αμφισβητήθηκε. Μερικοί έσπευσαν να πουν ότι η φωτογράφηση της Κόρμπετ κράτησε περίπου μια ώρα και μπορεί ένας από τους υπηρέτες να επέστρεψε στο σπίτι και να έκατσε λίγο στην καρέκλα της βιβλιοθήκης δημιουργώντας αυτή την εικόνα. Ωστόσο, αυτή η εκδοχή απορρίφθηκε από τους κατοίκους του σπιτιού, καθώς πιστοποίησαν ότι όλοι όσοι έμεναν στο σπίτι παρευρίσκονταν στην κηδεία του Σερ Κότον.

ΤΟ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΕ ΤΑ «ΤΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΦΕΡΕΤΡΑ»
Το όνομα του Λόρδου του Κομπερμέρ είχε εμπλακεί στο παρελθόν και σε μία άλλη μεταφυσική υπόθεση, γνωστή ως Τα Κινούμενα Φέρετρα του οικογενειακού τάφου της οικογένειας Τσέις στα νησιά Μπαρμπέιντος. Ο μύθος λέει ότι ο τάφος γέμιζε σιγά-σιγά με τα μέλη της οικογένειας Τσέις. Την πρώτη θέση μέσα στο τάφο πήρε η Τομασίνα Γκοντάρτντ, τον Ιούλιο του 1807. Η κατά δύο χρόνια μεγαλύτερη αδερφή της Μαίρη Αν Τσέις πέθανε τον επόμενο χρόνο, ενώ τον Ιούλιο του 1812 πέθανε η μικρότερη από τις τρεις αδελφές, η Ντόρκας Τσέις. Λίγες εβδομάδες αργότερα, πέθανε ο πατέρας τους, ο Τόμας Τσέις, όπου ο θρύλος λέει ότι ήταν ένας από τους πιο μισητούς άνδρες στα Μπαρμπέιντος. Όταν άνοιξαν τον τάφο για να τοποθετήσουν το φέρετρο του Τόμας, τα υπόλοιπα φέρετρα είχαν αλλάξει θέσεις. Όλοι έμειναν έκπληκτοι αλλά δεν μπορούσαν να βρουν μια λογική εξήγηση, παρά μόνο ότι για αυτή την… αταξία, ευθυνόταν κάποιος από τους νεκροθάφτες. Αφού έβαλαν τα φέρετρα σε τάξη ξανασφράγισαν τον τάφο.
Όταν το 1816 ο τάφος ανοίχθηκε για να θαφτεί άλλο ένα μέλος της οικογένειας, τα φέρετρα βρίσκονταν και πάλι σε άλλες θέσεις. Τότε ο κυβερνήτης του νησιού, Λόρδος του Κομπερμέρ, διέταξε να ελέγχει ο τάφος με προσοχή και να τοποθετηθεί άμμος, έτσι ώστε εάν κάποιος από τους νεκροθάφτες άνοιγε τον τάφο και έμπαινε μέσα, να αποτυπώνονταν στην άμμο οι πατημασιές του. Ο κυβερνήτης ένα χρόνο μετά άνοιξε και πάλι τον τάφο από περιέργεια. Τα φέρετρα ήταν σε πλήρη αταξία, μερικά είχαν γυρίσει ανάποδα, ενώ στην άμμο δεν υπήρχαν καθόλου ίχνη. Το μυστήριο παρέμεινε και τα φέρετρα μεταφέρθηκαν σε άλλο σημείο του νησιού όπου παρέμειναν θαμμένα χωρίς ποτέ να εξακριβωθεί τι ακριβώς είχε συμβεί.


http://www.mixanitouxronou.gr/i-amfilegomeni-fotografia-me-to-fantasma-tou-lordou-tou-kompermer-pou-kathete-stin-karekla-tin-ora-pou-oli-vriskonte-stin-kidia-tou/


ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!



Οι Σκιές από τους τοίχους του θανάτου, του δρ. Ρόμπερτ Κλαρκ Κέτζι είναι ίσως το πιο επικίνδυνο και θανατηφόρο βιβλίο που υπάρχει στον κόσμο! Σε ένα «ειδικό» ράφι στον δεύτερο όροφο του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν υπάρχουν καλά φυλαγμένα τα δυο τελευταία αντίτυπα του βιβλίου που κανείς δεν κατάφερε να διαβάσει μέχρι τέλους.
Ας δούμε όμως το γιατί... Το 1874 ο δρ. Κέτζι  αφού συγκέντρωσε εκατοντάδες ταπετσαρίες  από καταστήματα των πόλεων Ντιτρόιτ, Λάνσινγκ και Τζάκσον τα «έδεσε» σε μορφή βιβλίου. Συνολικά έφτιαξε εκατό αντίτυπα. Ο τίτλος του «βιβλίου» ήταν Σκιές από τους τοίχους του θανάτου όπου τα απέστειλε σε διάφορες βιβλιοθήκες των Η.Π.Α., εφιστώντας την προσοχή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και των Αρχών για υγειονομικό κίνδυνο. Ο λόγος διότι οι ταπετσαρίες περιείχαν μεγάλες ποσότητες αρσενικού. Όσοι διάβασαν χωρίς προστασία το βιβλίο παρουσίασαν πονοκέφαλο, σωματικούς πόνους, πυρετό, διάρροια, τριχόπτωση, αποχρωματισμό του δέρματος, και σπασμούς.
Το αρσενικό  είναι ένα ισχυρό δηλητήριο που ως υποπροϊόν  δεν κόστιζε ιδιαίτερα στις βιομηχανίες και για το λόγο αυτό το χρησιμοποιούσαν ως βάση στις μίξεις χρωμάτων. Σε μικρές ή μεγαλύτερες ποσότητες είχε εισχωρήσει στην αγορά ως εντομοκτόνο, ως βαφή παιχνιδιών, σε ευχετήριες κάρτες ακόμα και στο φαγητό. 
Σήμερα έχουν απομείνει μόνο δυο αντίτυπα του βιβλίου οι Σκιές από τους τοίχους του θανάτου όπου φυλάσσονται στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν. Είναι τυλιγμένα με ειδικό προστατευτικό όπως και κάθε σελίδα ξεχωριστά. Η τοξικότητα τους παραμένει εξίσου δυνατή και για τον λόγο αυτό όποιος θέλει να πλησιάσει και να αγγίξει τα βιβλία θα πρέπει να φορέσει ειδική στολή. Κάθε μετακίνηση των αντιτύπων γίνεται αργά και προσεκτικά πάνω σε ειδικό καρότσι.


http://strangehunters.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html#.VPRwR0n3E1I.facebook

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΩΝ ΜΗΝΩΝ - ΜΑΡΤΙΟΣ



Ο τρίτος μήνας του πολιτικού έτους, με διάρκεια 31 ημέρες. Αρχικά ήταν ο πρώτος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού ημερολογίου, λόγω της εαρινής ισημερίας. Πήρε το όνομά του από τον θεό Άρη (Mars, Martius στα Λατινικά), που θεωρούταν ο γενάρχης των Ρωμαίων. Με τη μεταρρύθμιση του 153 π.Χ., όταν προστέθηκαν ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος, ο Μάρτιος έλαβε την τρίτη θέση στο δωδεκάμηνο, πλέον, ρωμαϊκό ημερολόγιο.
Τον Μάρτιο γιορτάζονταν στην Αρχαία Ρώμη τα:
Ματρονάλια (Matronalia), προς τιμή της θεάς Ήρας την 1η του μηνός. Οι παντρεμένες γυναίκες της Ρώμης (Matronae) προσέφεραν στη θεά αγελάδες και χήνες, τα ιερά ζώα της Ήρας, ενώ δέχονταν δώρα από του συζύγους τους.
Αγωνάλια (Agonalia), προς τιμή του θεού Άρη, από τους φύλακες του ναού του Αγωναλείς (Agonales). H γιορτή, που περιλάμβανε χορούς και τραγούδια, διαρκούσε ως τις 27 Μαρτίου.
Λιμπεράλια (Liberalia), προς τιμή του θεού Λίμπερ (Διονύσου) στις 25 Μαρτίου. Η γιορτή ήταν αφιερωμένη στους νέους που συμπλήρωναν το 16ο έτος της ηλικίας τους. Την ημέρα αυτή παραλάμβαναν την ανδρική τήβεννο και εισέρχονταν πανηγυρικά στην ανδρική ηλικία.

Στο αρχαίο Αττικό ημερολόγιο ο Μάρτιος αντιστοιχούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Ανθεστηριώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Ελαφηβολιώνα. Το διάστημα αυτό στην Αθήνα γιορτάζονταν τα:
Διάσια, προς τιμή του Δία Μειλίχιου, στις όχθες του Ιλισσού. Ο Δίας Μειλίχιος, που δεν πρέπει να ταυτίζεται με τον Ολύμπιο θεό, ήταν προστάτης των παιδιών. Οι γονείς πρόσφεραν δώρα στα παιδιά τους, ενώ πρόσφεραν θυσία στον θεό ένα πρόβατο από τον Δήμο Έρχιας (σημερινά Σπάτα). Επακολουθούσε γλέντι και φαγοπότι μέχρι το βράδυ.
Μεγάλα Διονύσια, προς τιμή του θεού Διονύσου. Γιορτή που καθιέρωσε ο τύραννος Πεισίστρατος το 6ο π.Χ. για να κερδίσει τον λαό της Αθήνας. Περιλάμβανε πομπές με ομοιώματα φαλλών, θυσίες και διαγωνιστικές θεατρικές παραστάσεις (διθυραμβικοί και δραματικοί αγώνες), τις δαπάνες των οποίων επωμίζονταν πλούσιοι Αθηναίοι, σύμφωνα με τον θεσμό της χορηγίας. Με τα Μεγάλα Διονύσια συνδέεται η γέννηση της τραγωδίας.

Ο Μάρτιος είναι άρρηκτα δεμένος με τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή ή Σαρακοστή, τη μεγάλη νηστεία πριν από το Πάσχα. Σχετική και η παροιμία Δεν λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή ή Λείπει ο Μάρτης με τη Σαρακοστή; που λέγεται για άτομα που παρευρίσκονται ή αναμειγνύονται παντού.
Τον Μάρτιο είναι η επέτειος της Ελληνικής Εθνεγερσίας με την κήρυξη της Επανάστασης του 1821 την 25η του μηνός. Η επέτειος καθιερώθηκε το 1838 για να συμπέσει με τη μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.


http://www.sansimera.gr/articles/500/179