Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016



ΑΟΡΑΤΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΚΙ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΚΤΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ


της Ελίνας Μιαούλη


Έχετε δει ποτέ κάποιον να παρκάρει σε μία θέση για ΑμεΑ και ωστόσο να μοιάζει απολύτως υγιής, όταν βγαίνει από το αυτοκίνητό του; Σίγουρα εκείνην τη στιγμή θα σκέφτεστε: «Μα, δεν είναι ανάπηρος. Μια χαρά περπατάει»! Αυτό, όμως, που πολλοί δεν συνειδητοποιούν εκείνη την ώρα είναι ότι υπάρχει η πιθανότητα αυτό το άτομο να πάσχει από μία αόρατη ασθένεια. Μία ασθένεια που ίσως κάνει ακόμα κι ένα σύντομο περπάτημα πάρα πολύ δύσκολο κι επώδυνο, σαν να τρέχει κανείς πέντε φορές το γύρο ενός γηπέδου νιώθοντας ταυτόχρονα έντονο άλγος σε κάθε του άρθρωση.
Σύμφωνα με έρευνα, περισσότεροι από 125 εκατ. Αμερικανοί νοσούν από τουλάχιστον μία χρόνια πάθηση (δηλαδή, μία νόσο που διαρκεί τουλάχιστον ένα χρόνο ή και παραπάνω, και η οποία περιορίζει τη λειτουργικότητα του ατόμου, ενώ ενδέχεται να χρειάζεται συνεχή φροντίδα), ενώ σχεδόν οι μισοί έχουν περισσότερες από μία.
Αυτές οι χρόνιες ασθένειες συχνά έχουν ένα σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό: δεν φαίνονται, γι’ αυτό και ονομάζονται «αόρατες». Όσοι, λοιπόν, αντιμετωπίζουν αόρατες αναπηρίες μπορεί να παρουσιάζουν διάφορα συμπτώματα, όπως εξουθενωτικό πόνο, κόπωση, ζάλη, αδυναμία, γνωστικές δυσλειτουργίες, ψυχικές διαταραχές, καθώς και προβλήματα όρασης και ακοής.
Οι περισσότερες από αυτές τις χρόνιες καταστάσεις δεν είναι πάντοτε εμφανείς στους άλλους, παρ’ όλα αυτά μπορεί να περιορίζουν αρκετά συχνά τις καθημερινές δραστηριότητες του ασθενή. Μάλιστα, τα συμπτώματα ενδεχομένως να είναι ελαφρά ή έως και πολύ σοβαρά, ενώ διαφέρουν από άτομο σε άτομο.
Συνεπώς, αντιλαμβάνεται κανείς πως μία αόρατη πάθηση μπορεί να εμποδίζει με πολλούς τρόπους έναν άνθρωπο από το να απολαμβάνει τη ζωή που είχε πρώτα. Μερικές τέτοιες ασθένειες είναι οι ακόλουθες:

·       Καρκίνος

·       Ρευματοειδής Αρθρίτιδα

·       Λύκος

·       Σκλήρυνση κατά Πλάκας και άλλες νευρολογικές διαταραχές

·       Σύνδρομο Sjogren

·       Σύνδρομο Χρόνιου Πόνου

·       Ινομυαλγία και Χρόνιος Μυοπεριτονιακός Πόνος

·       Νόσος του Lyme

·       Συγγενείς Καρδιοπάθειες κ.ά.

 

Ο ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΣΩΝ ΝΟΣΟΥΝ ΑΠΟ ΑΟΡΑΤΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ
Δυστυχώς, οι άνθρωποι συχνά κρίνουν από αυτό που βλέπουν, συμπεραίνοντας έτσι για το τι μπορούν και τι δεν μπορούν οι άλλοι να κάνουν ανάλογα από το πώς φαίνονται. Επομένως, ίσως είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς κάποιον που μοιάζει καλά, αλλά στην πραγματικότητα δεν δύναται να κάνει ορισμένα πράγματα. Βασιζόμενοι, λοιπόν, στην όψη, πολλοί τείνουμε να σχηματίζουμε άποψη για τους γύρω μας, όπως δείχνει και το παράδειγμα που αναφέραμε στην αρχή του άρθρου.
Γι’ αυτό και οι όσοι πάσχουν από κάτι που δεν είναι εμφανές συχνά καλούνται να αντιμετωπίσουν τα λανθασμένα συμπεράσματα του περιβάλλοντός τους, ψιθύρους πίσω από την πλάτη τους, όπως και αρνητικά σχόλια, γιατί, δηλαδή, απουσιάζουν συχνά από τη δουλειά ή γιατί πάνε καθυστερημένα, γιατί δεν συμμετέχουν πλέον σε κοινωνικές δραστηριότητες με τους φίλους τους, γιατί είναι ευερέθιστοι, απόμακροι ή στεναχωρημένοι, ή για ποιο λόγο περνάνε τόση ώρα στο κρεβάτι ή στον καναπέ.
Έτσι, οι ασθενείς, αρκετά συχνά, στιγματίζονται από τον περίγυρό τους ως τεμπέληδες, ενώ στην πραγματικότητα η ασθένεια είναι εκείνη που «απλά» τους κατατρώει. Και όταν προσπαθούν να εξηγήσουν την αναπηρία τους, δεν είναι λίγες οι φορές που ακούνε τους άλλους να λένε: «Μα, αφού μοιάζεις μια χαρά». Αυτό ίσως είναι το πιο ενοχλητικό σχόλιο για όσους υποφέρουν από κάτι που δεν φαίνεται, ενώ διάφορες προσωπικές συμβουλές που τους δίνουν το μόνο που κάνουν είναι να τους προσθέτουν επιπλέον πίεση και δυσφορία.
Σας παραθέτουμε, λοιπόν, τι δεν θα πρέπει να λέτε σε κάποιον που πάσχει από ένα χρόνιο νόσημα. Μη διστάσετε να προωθήσετε τη φωτογραφία όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε και οι υπόλοιποι να κατανοήσουν μία πλευρά της πραγματικότητας των «αόρατων ασθενών».


 

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ


Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) μπορεί να είναι πιο ενεργή την άνοιξη και το καλοκαίρι, δείχνει νέα έρευνα.
Σε μία μελέτη, χρησιμοποιώντας μαγνητικές τομογραφίες για τον εντοπισμό εγκεφαλικών βλαβών που συνδέονται με ΠΣ, ερευνητές από το Brigham and Women's Hospital της Βοστόνης διαπίστωσαν ότι οι νέες βλάβες εμφανίστηκαν δύο έως τρεις φορές πιο συχνά την άνοιξη και το καλοκαίρι σε σύγκριση με ψυχρότερες εποχές του χρόνου.
«Βρήκαμε στατιστικά σημαντικά αυξημένα επίπεδα της δραστηριότητας της νόσου, όπως αυτή ορίζεται από την εμφάνιση νέων T2 βλαβών, κατά τις περιόδους της άνοιξης και του καλοκαιριού», έγραψαν οι συγγραφείς της μελέτης στο 31ο τεύχος Αυγούστου του περιοδικού Neurology.
Περίπου 400.000 άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες πάσχουν από ΠΣ, σύμφωνα με τον Εθνικό Οργανισμό για τη ΠΣ (NMSS), ενώ υπάρχουν και 2,1 εκατομμύρια άνθρωποι που μπορεί να πάσχουν από την ασθένεια σε όλο τον κόσμο.
Η ακριβής αιτία της ΠΣ είναι άγνωστη, αλλά πιστεύεται ότι είναι μια αυτοάνοση νόσος. Αυτό σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος λανθασμένα επιτίθεται στον εαυτό του και βλάπτει ή καταστρέφει υγιή κύτταρα, αντί των νοσούντων. Γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες πιστεύεται ότι παίζουν ρόλο στην ανάπτυξη της νόσου. Περιβαλλοντικοί παράγοντες που έχουν εμπλακεί περιλαμβάνουν τη γεωγραφία και βιταμίνη D, ένα θρεπτικό συστατικό που κατά κύριο λόγο παρασκευάζεται από το δέρμα, όταν έρχεται σε επαφή με το ηλιακό φως.
Σε γενικές γραμμές, περισσότερες περιπτώσεις της σκλήρυνσης κατά πλάκας εμφανίζονται όσο απομακρυνόμαστε από τον ισημερινό, σύμφωνα με την NMSS. Τα άτομα με χαμηλότερα επίπεδα της βιταμίνης D μπορεί να έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης ΠΣ.
Η παρούσα μελέτη περιελάμβανε 939 ανιχνεύσεις εγκεφάλου από 44 άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας από την περιοχή της Βοστώνης. Κατά την διάρκεια της μελέτης (1991 μέσω του 1993), οι εθελοντές δεν είχαν λάβει καμία θεραπεία για τη νόσο. Κάθε πρόσωπο που είχε κατά μέσο όρο 22 σαρώνει κατά τη διάρκεια της μελέτης.
Η τρέχουσα μελέτη περιελάμβανε 939 ανιχνεύσεις εγκεφάλου 44 ατόμων με ΠΣ από την περιοχή της Βοστώνης. Κατά τη διάρκεια της μελέτης (1991 έως 1993), οι εθελοντές δεν είχαν λάβει καμία θεραπεία για τη ΠΣ. Κάθε άτομο είχε κατά μέσο όρο 22 μαγνητικές τομογραφίες κατά τη διάρκεια της μελέτης.
Οι ερευνητές συνέλεξαν επίσης πληροφορίες σχετικά με τις ημερήσιες θερμοκρασίες, την ηλιακή ακτινοβολία και τη βροχόπτωση για την περιοχή της Βοστώνης.
Μετά από ένα χρόνο, 310 νέες εγκεφαλικές βλάβες εντοπίστηκαν σε 31 άτομα. Οι υπόλοιποι 13 εθελοντές της μελέτης δεν είχαν αναπτύξει νέες βλάβες κατά τη διάρκεια της μελέτης.
Διαπιστώθηκε ότι από το Μάρτιο μέχρι τον Αύγουστο, η εμφάνιση νέων βλαβών ήταν δύο έως τρεις φορές εντονότερη σε σχέση με το φθινόπωρο και το χειμώνα. Διαπίστωσαν επίσης ότι υψηλότερες θερμοκρασίες και ηλιακή ακτινοβολία σχετίστηκαν με περισσότερη δραστηριότητα της νόσου. Οι βροχοπτώσεις δε συνδέονται με νέες βλάβες.
«Το περιβάλλον έχει, για πολλές δεκαετίες, συσχετιστεί με την ΠΣ, ιδιαίτερα στην ανάπτυξη της νόσου. Τώρα, υπάρχει και ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο», δήλωσε ο Δρ Anne Cross, καθηγητής νευρολογίας στο Washington University School of Medicine in St. Louis και συνεργάτης-συγγραφέας για ένα συνοδευτικό κύριο άρθρο στο ίδιο τεύχος του περιοδικού.
«Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι, αν την άνοιξη και το καλοκαίρι είναι οι περίοδοι που εμφανίζονται αυτές οι νέες βλάβες, ποιες είναι μερικές από τις πιθανότητες πίσω από αυτό», δήλωσε ο Nicholas LaRocca, αντιπρόεδρος της υγειονομικής περίθαλψης και της πολιτικής έρευνας για την NMSS.
«Για παράδειγμα», είπε, «επειδή η ζέστη έχει επίδραση στα συμπτώματα της ΠΣ, ίσως υψηλότερες θερμοκρασίες να έχουν επιπτώσεις στη δραστηριότητα της νόσου.
Το άλλο ενδιαφέρον ζήτημα είναι ότι ενώ οι νέες βλάβες είναι πιθανό να εμφανίζονται την άνοιξη και το καλοκαίρι, αυτό δε σημαίνει ότι ο αιτιώδης παράγοντας λειτουργεί εκείνη τη στιγμή. Θα μπορούσε να είναι κάτι που συμβαίνει πριν από αυτές τις εποχές και παίρνει περισσότερο χρόνο για να εκδηλωθεί. Το φθινόπωρο και το χειμώνα, υπάρχει μικρότερη έκθεση σε υπεριώδη ακτινοβολία, οπότε παράγεται λιγότερη βιταμίνη D. Επίσης, το φθινόπωρο και το χειμώνα, υπάρχει μεγαλύτερη έκθεση σε ιογενείς λοιμώξεις. Ή, ίσως ενυπάρχει διαιτητικός παράγοντας. Οι άνθρωποι μπορεί να τρώνε διαφορετικά τρόφιμα σε διαφορετικές εποχές», δήλωσε ο LaRocca.
Πρόσθεσε ότι η μελέτη αυτή θα δημιουργήσει νέες ερευνητικές ιδέες και μπορεί να παράσχει πρόσθετα στοιχεία για την αιτία της πολλαπλής σκλήρυνσης.
Ο LaRocca είπε ότι κατά τη διάρκεια των θερμότερων μηνών, τα άτομα με ΠΣ είναι πιθανό ήδη να λαμβάνουν μέτρα για να αποφύγουν τη ζέστη, επειδή υψηλότερες θερμοκρασίες μπορεί να επιδεινώσουν τα συμπτώματά τους. Είναι χρήσιμο να «αναπτύξουν στρατηγικές για να αντιμετωπίσουν το ζεστό καιρό», είπε. «Βεβαιωθείτε ότι έχετε κλιματισμό και να προσπαθήσετε να αποφύγετε σημαντική δραστηριότητα κατά τη διάρκεια των θερμότερων ωρών της ημέρας».

  

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΚΑΤΑ ΠΛΑΚΑΣ


της Σοφίας Διγενή-Κολιοτάση
 

 Η σκλήρυνση κατά πλάκας (ΣΚΠ) δεν είναι μεταδοτική νόσος, δεν είναι κληρονομική πάθηση, ούτε ψυχική διαταραχή, διατείνονται τα μέλη του Συλλόγου Ατόμων με ΣΚΠ. Όπως εξηγούν, η ΣΚΠ (ή πολλαπλή σκλήρυνση) δεν έχει ακόμη πλήρως κατανοηθεί από τους επιστήμονες και τους ερευνητές και γι’ αυτό υπάρχουν πολλές παρεξηγήσεις ως προς το θέμα αυτό. Σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε καλύτερα τις αλήθειες γύρω από τη σκλήρυνση κατά πλάκας, παραθέτουμε σημαντικές διευκρινήσεις γύρω από τις επικρατούσες αντιλήψεις και τους φόβους που την περιβάλλουν ως ασθένεια.
 
1ον. Δεν είναι θανατηφόρα ασθένεια, διότι οι στατιστικές δείχνουν ότι τα περισσότερα άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας έχουν σχεδόν το ίδιο προσδόκιμο επιβίωσης, όπως και οι υπόλοιποι άνθρωποι. Οι περισσότεροι θάνατοι που έχουν σχέση με τη ΣΚΠ οφείλονται σε επιπλοκές της επιθετικής μορφής της νόσου. Η έγκαιρη αντιμετώπιση της νόσου βοηθά στην πρόληψη αυτών των επιπλοκών. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις είναι κακοήθης τόσο ώστε να προκαλέσει τον θάνατο.
2ον. Η ζωή των πασχόντων δεν είναι εξαρτημένη από το αμαξίδιο. Οι περισσότεροι παραμένουν κινητικά ικανοί. Όμως, η πιθανότητα ανάγκης κάποιου βοηθήματος αυξάνει όσο περισσότερο χρονικό διάστημα κάποιος πάσχει. Ακόμη, οι ασθενείς που μπορούν να περπατήσουν ίσως θελήσουν να χρησιμοποιήσουν κάποιο βοήθημα, όπως μια βακτηρία, ένα ειδικό σκούτερ, έναν περιπατητή ή κάτι άλλο για να διαφυλάξουν την ενέργειά τους, έτσι ώστε να μπορέσουν να τη χρησιμοποιήσουν, αφού φθάσουν στον προορισμό τους ή και για να προστατέψουν τον εαυτό τους από πεσίματα. Μόνο το 20% των πασχόντων χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο ή περιορίζεται στο κρεβάτι του, επειδή δεν είναι σε θέση να περπατήσει. Το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί σημαντικά από τον καιρό που άρχισε η χρήση των ιντερφερονών.
Και βεβαίως, οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αναπηρικό αμαξίδιο δουλεύουν, οδηγούν, ταξιδεύουν, κάνουν σπορ, συνεχίζουν την οικογενειακή και κοινωνική ζωή τους, συμβάλλουν στην κοινωνία και ικανοποιούν τα όνειρά τους. Είναι θέμα ψυχολογικής διάθεσης και χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου το πώς θα συμβιώσει με την πάθησή του.
3ον. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι η ΣΚΠ δεν είναι κληρονομική νόσος. Από μελέτες έχει φανεί ότι μπορεί να υπάρχει προδιάθεση. Σε πολύ λίγες περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί στην ίδια οικογένεια να εμφανίζουν τη νόσο περισσότερα από ένα άτομο. Στον τομέα αυτόν πληθώρα επιδημιολογικών και γενετικών ερευνών έχουν ασχοληθεί με πλήθος παραμέτρων της ασθένειας και πώς αλληλοεπηρεάζονται. Ένας ουσιώδης παράγοντας ήταν το εάν υπάρχει περίπτωση μεταβίβασης της νόσου από τους γονείς στα παιδιά και, αν ναι, κάτω από ποιες προϋποθέσεις.
Το Πανεπιστήμιο Όκλαντ του Καναδά έπειτα από χρόνιες έρευνες βρήκε ότι όντως υπάρχει μία σχέση στο θέμα αυτό. Συγκεκριμένα, βρέθηκε θετικός ο δείκτης Κάρτερ. Ο δείκτης Κάρτερ είναι ένα επιδημιολογικό στατιστικό στοιχείο που μέσα από μια ανάλυση δείχνει εάν τα στοιχεία της ασθένειας μεταβιβάζονται ευκολότερα από πατέρα ή μητέρα στα παιδιά. Ο δείκτης αυτός έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία στην πρόγνωση της πυλωρικής στένωσης του κακοήθους μελανώματος και για άλλες ασθένειες.
Στις έρευνες λοιπόν που έγιναν στο Όκλαντ βρέθηκε ότι τα παθογενή στοιχεία της σκλήρυνσης κατά πλάκας μεταβιβάζονται κατά 2,2 φορές περισσότερο στους επιγόνους από τον πατέρα παρά από τη μητέρα. Το γεγονός αυτό έχει μεγάλη σημασία για τη διάγνωση και την πρόγνωση και πρέπει πάντα να λαμβάνεται ουσιαστικά υπ’ όψιν στη λήψη ιστορικού.
4ον. Η αλήθεια είναι ότι η σκλήρυνση κατά πλάκας επηρεάζει όλα τα μέλη μιας οικογένειας. Μπορεί να αλλάξει την οικογενειακή ρουτίνα, την επαγγελματική, τις συνήθειες. Η ψυχολογική βοήθεια συμβάλλει στη γρηγορότερη προσαρμογή των μελών στην καινούργια κατάσταση. Ωστόσο, ο δρ. Θωμάς Θωμαΐδης, νευρολόγος, διευθυντής Νευρολογικού Τμήματος Νοσοκομείου Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, υποστηρίζει ότι δεν πρέπει να απογοητεύονται οι ασθενείς και το περιβάλλον τους, γιατί με τα νέα δεδομένα η σκλήρυνση κατά πλάκας μπορεί να αντιμετωπιστεί ικανοποιητικά.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΜΑΣ;
Το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στη μυελίνη του κεντρικού νευρικού συστήματος, δηλαδή, τη στοιβάδα που περιβάλλει και προστατεύει τις νευρικές ίνες που ευθύνονται για τη μετάδοση σημάτων σε άλλα μέρη του οργανισμού. Όταν η μυελίνη φθαρεί ή καταστραφεί, τα νευρικά ερεθίσματα επιβραδύνονται ή δεν μεταδίδονται καθόλου. Η καταστροφή της μυελίνης μπορεί να προσβάλει τόσο τα κινητικά όσο και τα αισθητικά νεύρα του κεντρικού νευρικού συστήματος και έτσι μπορεί να επιδράσει στην κίνηση, την αφή ή και στις άλλες αισθήσεις.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
Είναι αναμενόμενο και σύνηθες κάποιος να φοβηθεί, να χάσει τον έλεγχο και να «πέσει», όταν γίνει η διάγνωση ή όταν τα συμπτώματα χειροτερέψουν. Πέρα από αυτό, τα μισά άτομα με σκλήρυνση κατά πλάκας θα βιώσουν κάποια στιγμή αυτό που οι γιατροί αποκαλούν κλινική κατάθλιψη. Η κατάθλιψη μπορεί να είναι άμεσο αποτέλεσμα των πλακών στον εγκέφαλο ή παρενέργεια των φαρμάκων.
Όποια κι αν είναι η αιτία εμφάνισής της, η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται με επιτυχία με φαρμακευτική αγωγή και ψυχολογική υποστήριξη. Αν κάποιος αισθανθεί απελπισία, λύπη ή δεν βρίσκει καμία χαρά στις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής και τα συναισθήματα αυτά κρατάνε μερικές εβδομάδες, αυτό ίσως είναι ένδειξη μελαγχολίας. Στα συμπτώματα περιλαμβάνονται η απώλεια ύπνου, η απώλεια βάρους, το αίσθημα ανικανότητας και απαξίας, ενοχές, δυσκολία συγκέντρωσης, βίαιες συμπεριφορές και σκέψεις αυτοκτονίας. Αν βιώνετε τέτοιες καταστάσεις, θα πρέπει να επισκεφθείτε έναν ειδικό για να σας βοηθήσει. Να θυμάστε ότι το να ζητήσετε βοήθεια είναι ένδειξη δύναμης και δέσμευσης με τη ζωή και όχι αδυναμία.

Πηγή: http://www.msassociationhellas.org



Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016






ΠΕΡΑΣΑ ΚΑΚΟΥΧΙΕΣ, ΑΛΛΑ ΕΔΩ ΝΙΩΘΕΙΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ.


Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΡΩ, Η ΝΗΣΙΩΤΙΣΣΑ ΠΟΥ ΥΨΩΝΕ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΓΙΑ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

Κάθε μέρα ύψωνε την ελληνική σημαία, ώστε να τη βλέπουν τα διερχόμενα πλοία και να υπενθυμίζει στους Τούρκους την ελληνικότητα του νησιού. Πρώτη φορά εγκαταστάθηκε στο άγονο νησί με τον άντρα της Κώστα το 1927. Μαζί τους είχαν μερικά ζώα για να καλύπτουν τις καθημερινές τους ανάγκες. Τότε στη βραχονησίδα ζούσαν λίγες οικογένειες οι οποίες αργότερα εγκατέλειψαν το νησί. Από τότε εκείνη και ο άντρας της έγιναν οι μοναδικοί κάτοικοι.
Όπως είχε αναφέρει η ίδια στο αφιέρωμα που της έκανε ο Φρέντυ Γερμανός: «η ζωή των Καστελοριζιτών ήταν η βραχονησίδα Ρω, αν οι Τούρκοι την παίρναν δεν θα υπήρχε Καστελόριζο». Η παρουσία της Δέσποινας στη απομακρυσμένη βραχονησίδα στοχοποιήθηκε από τους Τούρκους και συχνά δοκίμαζαν τις αντοχές της. Πρώτη φορά ανέβηκαν και ύψωσαν τη τούρκικη σημαία στη Ρω το 1929.  Μόλις η Δέσποινα την είδε πήρε ένα λευκό σεντόνι και γαλάζιο ύφασμα και έραψε την ελληνική σημαία. Μαζί με τον άντρα της κατέβασαν την τούρκικη και ύψωσαν την ελληνική.
Η Δέσποινα αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες κατά την παραμονή της στο ξερονήσι. Το 1940 ο άντρας της αρρώστησε βαριά. Η Κυρά ήταν μόνη στη βραχονησίδα. Άναψε φωτιές για να ειδοποιήσει τους ψαράδες για βοήθεια, αλλά δεν τις είδαν εγκαίρως και άργησαν να φτάσουν στη Ρω. Ο άντρας της πέθανε μέσα στη βάρκα, κατά τη μεταφορά του στο Καστελόριζο. Μετά τον θάνατο του, η Κυρά επέστρεψε το 1943 με την τυφλή μητέρα της στη Ρω και συνέχισε να υψώνει την ελληνική σημαία.
Εκείνη τη χρονιά το αντιτορπιλικό Κουντουριώτης έφτασε στο λιμάνι του νησιού και το Καστελόριζο ήταν πλέον ελεύθερο από τους Ιταλούς. Το νησί μετατράπηκε σε έδρα των Συμμάχων,  που όταν άκουσαν για μια γυναίκα που κατοικεί στην απέναντι βραχονησίδα έστειλαν ναύτες να τη χαιρετήσουν και να τις δώσουν τρόφιμα και εφόδια.
Η Δέσποινα τους βοηθούσε καθ’ όλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων και όταν τα πλοία περνούσαν μπροστά από τη Ρω έτρεχε και τα χαιρετούσε κουνώντας τη σημαία. Ακόμα και κατά τον βομβαρδισμό του Καστελόριζου από τα γερμανικά βομβαρδιστικά, που όλοι οι κάτοικοι έφυγαν από το νησί, η Κυρά της Ρω δεν εγκατέλειψε το σπίτι της.
Έμενε και το προστάτευε, καθώς όταν έλειπε οι Τούρκοι έβρισκαν την ευκαιρία να ανέβουν στη βραχονησίδα. Το 1974 που ένας Τούρκος δημοσιογράφος, ο Ομάρ Κασάρ με δυο Τούρκους εκμεταλλεύτηκαν την απουσία της και ύψωσαν τη τούρκικη σημαία στη Ρω. Η Δέσποινα γύρισε στο νησί και την κατέβασε. Την επόμενη χρονιά το ναυτικό κατέφθασε με ένα αντιτορπιλικό στο Καστελόριζο και την παρασημοφόρησε για τον πατριωτισμό της.
Όλοι οι κάτοικοι του νησιού συγκεντρώθηκαν για να την ευχαριστήσουν. Η Κυρά της Ρω διάβασε μερικά λόγια που είχε γράψει σε ένα χαρτί και τελείωσε τις ευχαριστίες της, λέγοντας: Ζήτω η Ελλάς.
Όπως είχε πει η ίδια: Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τα αγαπώ. Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες. Βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Τούρκικες ακτές. Την ελληνική σημαία θέλω να μου τη βάλουν στον τάφο μου.
Σε ηλικία 92 ετών η Δέσποινα Αχλαδιώτη, η Κυρά της Ρω πέθανε στο νοσοκομείο της Ρόδου. Η επιθυμία της εκπληρώθηκε, τάφηκε στο ξερονήσι της δίπλα στον ιστό της ελληνικής σημαίας με τιμές εθνικής ηρωίδας.